داریوش محمدی : ظریفی می گفت : مرز اقتدار گرایان با جریان مدعی اصول گرایی ، « دروغ » است . یعنی چشم اسفندیار این اتحادِ استراتژیک ، همین واژه است و غم انگیر آن که ، کمتر روزی است که این واژه ی نامیمون و میهمان ناخوانده ، در ادبیات دولتمردان و بر سفره های سیاسی ما غایب باشد .
در باب نمونه ، به تکرار تلخ واژه ی « دروغ » در این چند جمله بنگرید :
... دعوتنامهای که روزنامه... چاپ کرده بود جعل این روزنامه بوده و یک دروغ بزرگ روزنامه... است
...ایشان (...) قبلا هم به من دروغ بسته و دروغ بستن ایشان به بنده دیگر همه میدانند و مجموعا ایشان تا به حال ۳۰ دروغ به بنده به صورت آشکار و روشن به من نسبت داده است. ... ادامه داد : البته اهمیت ندارد و بنده به حرفهای ایشان هیچ توجهی نمیکنم اما همه مردم ایران میدانند بنده به اندازه کافی شجاع هستم که ....(
جالب این که ، به شهادت همین متن ، گوینده ی این سخن ، خود در مظان دروغ زنی است و طرفه آن که همین فرد مردم ایران را شاهدی بر شجاعت خود می گیرد ، غافل از آن که، شجاع را با دروغ نسبتی نیست و کیست که نداند صداقت ، کفِ شجاعت است و شجاع بودن غیر از لاف زنی است ؟
این مرد ، گویی نمی داند - و نمی دانست - دروغ پناه گاه ترسو است و دروغ گویی آئین ناگزیر بزدلانی است که راه گریز ندارند ، اما صداقت ، خود آینه ی تمام نمای شجاعت است و براستی آن را که نمی ترسد ، به دروغ چه حاجت است ؛ که شجاع ترینِ مردمان روی زمین - به شهادت دوست و دشمن - گفته است :
لَو تَمَیَّزَتِ الشیاءُلَکانَ الصِّدقُ مَعَ الشَّجاعَةِ وَکانَ الجُبنُ مَعَ الکَذِبِ
اگر خصلت ها از یکدیگر متمایز و جدا شوند، هر آینه راستى با شجاعت باشد و بزدلى با دروغ.
غررالحکم، ج۵، ص۱۱۸، ح۷۵۹۷
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر