عجب دنیایی است دنیای ما، این دنیای وارونه.
من که یک لحظه نمی توانم غم فراق برترین عزیزان از دست رفته ام را - پدر و مادرم را که در کمتر از صد روز به دیدار یار شتافتند - در خاطر نداشته باشم، اما در این دنیای وارونه گاهی اوقات می شود که خداوند حکیم را بر این که تقدیر دانست و آنها از این دار فانی رحلت نمودند شاکر باشم!
وقتی نامردمی ها را می بینم، وقتی نابخردی ها را می بینم، و وقتی این همه ظلم و اجحاف را می بینم، آری شاکرم که آنها از این دنیا رخت بربسته اند و دیگر شاهد این همه جهالت ها نیستند.
تهاجمی که نیروهای لباس شخصی دیروز در آغازین ساعات بامداد دوشنبه، اول ماه رجب بر دفتر آیت الله منتظری روا داشتند، و زشت تر از آن، مهر تأییدی که نیروی انتظامی و وزارت اطلاعات و دادگاه ویژه روحانیت بر این تهاجم زدند و دفتر معظم له را پلمب نمودند، اوج توحش و نابخردی و جهالت بشری بود.
و من باز هم شاکر خداوند بودم که اراده اش بر این قرار گرفته که پدر و مادر که فراوان این توحش ها و جهالت ها را ناظر بوده اند، دیگر آرام بخوابند به دور از همه نامردمی ها.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر