مصطفی تاجزاده، از اعضای گروه فلق قبل از انقلاب است که پس از پیروزی انقلاب سال ۵۷ با پیوستن به دیگر مبارزین همفکر، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را تاسیس کردند. یک انقلابی امروز با نسل جوان حامی جنبش سبز و مبارزین راه دموکراسی، درد دل می کند.
او برای نسل جوان اعتراف می کند تا این نسل اشتباهات نسل او را تکرار نکند. روزگاری که در گرماگرم مبارزات انتخاباتی سال ۸۴، هاشمی رفسنجانی و محمود احمدی نژاد به دور دوم مبارزات رسیدند، بسیاری جوانان و نیروهای چپ به حمایت احزاب و گروههای سیاسی از هاشمی رفسنجانی انتقاد می کردند. تاجزاده در آنزمان سخنی را از عزت الله سحابی نقل می کرد که سحابی می گوید من آبروی خود را برای آن دنیا نمی خواهم و برای نجات کشور می خواهم آنرا در همین دنیا خرج کنم. امروز هم تاجزاده آبروی خود را با شجاعت در همین دنیا خرج کرد تا از دستاوردهای حقیقی انقلاب با گفتمان نوفل لوشاتو، گفتمانی که نسل او برای تحقق آن امام را همراهی کردند، برای نسل جوانی که امروز فقط خشونت و تجاوز و سرکوب به نام امام و انقلاب می بینند، بگوید. سخت است در این روزگاری که به همت رسانه «میلی» چهره ای طالبانی از اسلام و انقلاب ارائه می شود به دفاع از آن پرداخت. ولی تاجزاده شجاعانه و با صراحت آرمانهایی را که برای آن از انقلاب خمایت کرده بیان می کند و نسل جوان را از اشتباهاتی که "مردمی ترین انقلاب دنیا" را به نقطه امروز کشانده که حتی نمی تواند مخالفان قانونی خود را تحمل کند، آگاه می سازد و با صداقت به اشتباهات نسل خود اعتراف می کند.
اولین ها
تاجزاده اولین اصلاحطلبی است که با صراحت از سکوتها و چشمپوشی های گذشته می گوید. از غفلت در محکوم نکردن دادگاههای انقلابی می گوید. از غفلت در سکوت به هتک حرمت آیت الله شریعتمداری می گوید. از ظلم رفته بر حق مهندس بازگان و سحابی می گوید و از همه مهمتر با شجاعت از اشتباه نسل انقلاب برای "تعمیم مناسبات سیاسی عصر «عصمت» به عصر «غیبت»" می گوید.
تاجز اده مبدع واژه "گفتمان نوفل لوشاتو انقلاب اسلامی" است. گفتمانی که امروز وعده ها و آرمانهای آن قربانی غفلتهای انقلابی دهه شصت و هفتاد و سرکوبهای اقتدارگرایانه دهه هشتاد شده است. گفتمانی که امروز تز «انقلاب ناتمام» به همراه تز «اصلاحات ناتمام» قصد تحقق آرمانهای آن را دارند.
عکس العمل حکومت
عکس العمل حکومت به این نامه می تواند آزمون مناسبی برای محک تغییر رفتار آنها باشد. اگر حکومت به این نامه عکس العمل نشان ندهد (تاجزاده را به زندان نبرند)، نشان می دهد که جنبش سبز توانسته باب نقد را باز کند و این مهم نهادینه شده است (آزمون اول نامه چهارم محمد نوری زاد به رهبری می باشد که هنوز در حال بررسی است). اگر حاکمیت تاجزاده را بازداشت کند نشان می دهد که همچنان در سطوح بالا می خواهند مشی سرکوب را پیش گیرند و اینکار مهر تاییدی بر استدلالهای ارائه شده در این یادداشت می باشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر