امروز سیزده رجب است. سیزده رجب در فرهنگ سیاسی ما ایرانیان با نام آیت الله العظمی منتظری پیوند خورده است. سیزده سال از سخنرانی روشنگرانه آن پدر آسمانی، آن زبان گویای حقیقت و عدالت، در سیزده رجب سال 1376، در آن هنگام که تنها او بود که روا ندید سکوت را در آن وانفسای اختناق، می گذرد. و نیز از آنچه پس از آن روشنگری، بدخواهان بر او روا داشتند از تهمت و اهانت و اسارت چندین ساله.
او را حقوق بشر ایران "پدر" می خواند، جنبش سبز ایران "پدر" می داند، و در یک کلام هر آن کس که از ایمان یا شجاعت یا مجاهدت یا آزادی و آزادگی نشانی دارد او را "پدر" می نامد. در وصف تو ای "پدر" نیازی به قلم من نیست؛ قلم ها در وصف کمالات تو در دوران حیات و پس از ممات بسیار نوشته اند. و ای کاش همه حرفها گفتنی بود، و ای کاش همه خوبی ها وصف شدنی بود.
من فقط می نویسم که "دل از ناله و ناله از دل حکایت می کند در فراق تو".
می نویسم که "ما تشنه دیدار تو هستیم و در عالم خاک می سوزیم و بار حسرت فراق تو را بر دل می کشیم".
می نویسم که "غم فراق تو در خاطرمان نمی گنجد".
می نویسم که "فراق یار نه آن می کند که بتوان گفت".
می نویسم که "سوز تب فراق تو درمان پذیر نیست".
می نویسم که "یک دم برون نمی رود از سر خیال تو".
می نویسم که "نیست غیر از تو مراد دل بی حاصل ما".
می نویسم که "خون دل است از غم هجرت به جام ما".
می نویسم که "روز و شب نیست بجز ناله و فریاد مرا".
می نویسم که "پر خون شده است کام من از مشت روزگار".
می نویسم که "نخواهد یافت درمان درد من تا جان به تن دارم".
می نویسم که "بجز خیال تو شبهای هجر یار ندارم".
می نویسم که "یک شبم دیده نیامد به هم از زاری دل".
می نویسم که "ز دیده ام شده یک چشمه در کنار روان".
می نویسم که "سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی".
و می نویسم که "زبان خامه ندارد سر بیان فراق".
و در پایان ناباورانه از این هجران بزرگ می نویسم:
"شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود
بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت
همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم
کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت".
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر