اندیشه کن

ای ستمکار از سرشک مادران اندیشه کن
از فغان و خشم و آه مردمان اندیشه کن

ور تو را باکی نباشد ز آه مظلومان، دمی
ز آتش خشم خداوند جهان اندیشه کن

شاخ استبداد کز آن میوه چینی رنگ رنگ
بشکند، از آن شکست ناگهان اندیشه کن

بس زدی تیر ستمکاری به قد سرو عدل
خم شده سرو عدالت، زین کمان اندیشه کن

چون قوی تر از تو بس شاهان به خاک افتاده اند
غره بر تاجت مشو، از این نشان اندیشه کن

گوی اقبال تو دائم نیست در چوگان بخت
یک زمان از بازی دور زمان اندیشه کن

داغ بنهادی به قلب مردمان و اشکها
شد روان، اینک ازین سیل روان اندیشه کن

« این جهان کوه است و فعل ما ندا» نشنیده ای؟
زانکه بر گردد بدیهایت به جان اندیشه کن

آه مظلومان بگیرد دامن ظالم، کنون
زانکه آهی در رسد بر آسمان اندیشه کن

دین فروشی را بود سود کم و غبن زیاد
گر خردمندی از این سود و زیان اندیشه کن

هر بهاری را خزانی لاجرم آید ز پی
ای بهارت رفته، از باد خزان اندیشه کن

چونکه چون خفاش دائم در گریزی ز آفتاب
از طلوع روشن خورشید، هان اندیشه کن

بر شب ظلم تو خواهد زد سپیده عاقبت
زانکه رازت گردد از پرده عیان اندیشه کن


سپیده کلانتریان
kalantarian dot sepideh AT gmail dot com