مسیح علی نژاد -
مادر مجید توکلی که در طول دوران بازداشت تاکنون موفق به دیدار فرزند خود نشده است، به خبرنگار جرس می گوید: برای یک مادر وقتی پسرش چهار ماه و نیم در زندان باشد و حتی فرصت یک دیدار ساده را هم نیابد، روزگار سخت می گذرد، قلب من انگار زندانی است، اما شجاعت مجید قوت قلب من است .
مادر مجید توکلی از روزهای انفرادی و بازجویی مجید به عنوان سخت ترین روزهای زندگی اش یاد می کند و می گوید: این اولین بار نیست که یک دانشجو، یک روشنفکر، یک دلسوز کشور را روانه زندان می کنند اما همه درد و رنج من این است که چرا وقتی خود رهبری می فرماید در دانشگاه آزادی بدهید تا دانشجویان حرف بزنند، وقتی خود رییس جمهور به دنیا می گوید، در ایران آزادی بیان داریم، پس چرا پسرم را به جرم انتقاد از رهبری و توهین به رییس جمهوری زندانی کرده اند و تحت فشار قرار می دهند؟
وی در پاسخ به این پرسش که آیا می داند مجید چه توهینی به احمدی نژاد کرده است، می گوید: مجید خودش جواب شان را داده است و می گوید اصلا به احمدی نژاد فکر نمی کند که بخواهد در موردش حرفی بزند.
مادر توکلی با بیان اینکه مجید هیچ حرف خلافی نزده است به نحوه دستگیری مجید پس از خروج از دانشگاه اشاره می کند و می گوید: مجید در یک تجمع قانونی به مناسبت روز دانشجو یک ربع سخنرانی می کند، فقط انتقاد می کند و حرف خلافی هم نمی زند. نمی دانم به چه جرمی با آن وضعیت بازداشت می شود و حتی صدای اعتراض خانواده را هم نمی شنوند، هیچ کس پاسخگوی ما نیست.
وی ضمن تاکید بر بی گناهی مجید توکلی، ادامه می دهد: برای یک ربع سخنرانی، هشت سال و نیم زندان چه معنی می دهد؟ من نمی دانم چطوری حساب می کنند. اگر دقیقه ای هم حساب می کردند، حداقل برای هر دقیقه یک ماه زندان بس نبود؟ چرا با مردم اینکار را می کنند؟ به کجا برویم؟ حرف مان را به چه کسی بگوییم؟ هیچ کس باور نمی کند که چهار ماه و نیم همه کار و زندگی ام شده است نشستن پای تلفن تا صدای پسرم را بشنوم، برای یک تلفن چند دقیقه ای، لحظه شماری می کنم، نمی دانم شب و روز چگونه می آیند و می روند. خدای من شاهد است که از پای تلفن تکان نمی خورم تا مبادا مجید زنگ بزند و من صدایش را نشنوم. این است حال و روز ما در کشوری که هیچ کس حاضر نیست جواب مان را بدهند.
وی در پاسخ به این پرسش که آیا تا کنون به جز نامه به مقامات قضایی با مسوولان این دستگاه از نزدیک در مورد وضعیت توکلی دیدار و گفتگو کرده اند، می گوید؟ به هیچ جا راه مان نمی دهند، پدر مجید به تهران رفته است و درخواست ملاقات با آقای دولت آبادی دادستان تهران را کرده است .ولی اجازه دیدار نمی دهند، هفت سال است که پدر مجید از دیسک کمر رنج می کشد، من هم بیمارم و پزشکان اجازه سفر کردن به من نمی دهند، توانایی مسافرت ندارم، باید چکار کنیم که باور کنند زندگی مان را، را پر از درد کرده اند، در یک خانواده هفت نفری، وقتی عزیزی زندانی باشد انگار همه زندانی هستیم. نیست روزی که برای مجید گریه نکنم، نیست لحظه ای که به یاد مجید نباشم، هیچ کس هم خودش را جوابگو نمی داند در این کشور. خدا خودش به ما صبر بدهد.
وی همچنین در پاسخ به این پرسش که آیا خانواده را هم تا کنون از طرف دستگاه امنیتی تحت فشار قرار داده اند ،می گوید: از وزارت اطلاعات به من زنگ زده اند، تهدید کرده اند که ساکت باشیم، حرف نزنیم، مصاحبه نکنیم. به آنها گفتم؛ من یک مادر هستم وقتی هیچ کس جواب مان را نمی دهد من از کجا بدانم که فرزندم کجاست، قرار است چه بر سرش بیاید. مجبورم حرف بزنم تا شاید کسی پیدا شود و به دادمان برسد.
وی با اشاره به آنکه به ما می گویند با رسانه های بیگانه حرف نزنید، می گوید وقتی در مملکت خودمان کسی به ما اجازه حرف زدن نمی دهد پس ما با چه کسی حرف بزنیم؟ وقتی جواب نامه های ما را نمی دهند، وقتی جواب درخواست های ملاقات مان با مقامات قضایی را رد می کنند آیا راه دیگری باقی می ماند؟ باشد ما با بیگانه حرف نمی زنیم ولی آیا در کشور یک آشنا هست که بگوید چرا به مجید برای انتقادی که خود رهبری می گوید آزاد است، هشت سال و نیم زندان بریده اند؟ هشت سال و نیم یعنی همه جوانی پسرم، یعنی همه زندگی یک پدر و مادر مریض باید به چشم انتظاری بگذرد. این است عدالتی که می گفتند؟ ما مگر غیر از عزت و احترام به فرزندان این کشور چه می خواهیم ؟
مادر توکلی می گوید: من که سیاسی نیستم، وقتی از وزارت اطلاعات هم زنگ زدند، گفتم من مادرانه درد دلم را به مردم می گویم. همان دردی که هیچ مسوولی اینجا نمی شنود از ما، پسرم شانزده سال در همین کشور درس خوانده و هر چه را که در دانشگاههای همین مملکت یاد گرفته است در سخنرانی اش در روز دانشجو گفته است. برای حرف زدن به زندان می برید، بعد هم می گویید با بیگانه حرف نزنید. یعنی ما همین را هم نگوییم که حق یک دانشجوی تربیت شده در دانشگاه های خود ایران زندان نیست؟
وی در پاسخ به پرسشی در خصوص آخرین مکالمه تلفنی خانواده با مجید توکلی و نامه های اعتراضی او که از زندان خطاب به دادستانی و مردم نوشته شده است، می گوید: همین امروز صبح با مجید حرف زده ام. می گوید؛ من هیچ کار غیرقانونی انجام نداده ام، انتقاد حق من است. صداقت اش به من امید می دهد، صدای مجید تنها نقطه امید زندگی ام شده است که آرامم می کند. مادر هستم، گاهی بی طاقت می شوم ولی مجید آنقدر روحیه قوی و خوبی دارد که از زندان به من هم انرژی می دهد اگرچه جسم اش در زندان ضعیف شده است.
مادر مجید توکلی در پاسخ به این پرسش که عکس مجید که با پوشش زنانه در رسانه های حامی دولت منتشر شده بود، را چگونه دیده است، می گوید: پای تلویزیون نشسته بودم که ناگهان عکس مجید را با لباس زنانه دیدم. چهره اش را که دیدم، ظاقتم را از دست دادم، اصلا نمی دانم آن روز بر من چه گذشت، خدا می داند من آن لحظه چه حالی داشتم. وقتی چهره مجید را در تلویزیون می دیدم و می شنیدم که چه اتهاماتی به او زده اند. خدا را صدا کردم تا بلکه او بشنود که بر ما چه می گذرد، اصلا طاقت نداشتم به صفحه تلویزیون نگاه کنم، لحظات تلخ و سختی بود.
مادر مجید توکلی همچنین در پاسخ به پرسش دیگری مبنی بر اینکه آیا همراهی مردان با مجید و انتشار بیش از هزار عکس از مردانی که به منظور اعلام همبستگی با این دانشجوی زندانی، حجاب بر سر کرده اند را دیده است، می گوید: بچه های من برای اینکه به من روحیه بدهند، عکس های مردانی که حجاب سر کرده بودند را از روی سایت ها به من نشان دادند، وقتی عکس ها را دیدم خدا می داند که چقدر خوشحال شدم، مجید را تنها نگذاشتند. همه کسانی که مجید را در آن شرایط سخت تنها نگذاشتند، ثابت کردند که ایرانی با ایرانی برابر است. همه ما باید از همدیگر حمایت کنیم و من قدردان زحمت همه کسانی هستم که به یاد زندانیان هستند و خانواده های شان را تنها نمی گذارند، همان موقع مجید هم وقتی خبر همراهی مردم و عکس ها را شنید خیلی قدردان این همبستگی و همراهی بود.
از مجید توکلی پس از دستگیری، عکس هایی در خبرگزاری فارس منتشر شده بود که او را در لباس زنانه نشان می داد و ادعا می شد که این دانشجو پس از آنکه در دانشگاه گفته بود دانشجویان دیگر دیکتاتوری و استبداد را نمی خواهند، با لباس زنانه از اقدام به فرار کرده بود. علی توکلی برادر این زندانی به نقل از دانشجویان و شاهدان صحنه دستگیری این ادعا را رد کرده بود و از ضرب و شتم توکلی در حین دستگیری خبر داده بود.
مجید توکلی به اتهام توهین به رهبری، از ۱۶ آذرماه سال ۸۸ در بازداشت به سر میبرد. وی در بخشی از دفاعیهاش اشاره به اتهامش کرده و «دیکتاتور» خطاب کردن آیتالله خامنهای را توهینی به رهبری ندانسته و نوشته است:
آنچه ديکتاتوری است جمع انحصارطلبی و اقتدارگرايی است که نمیتوان هر دو را نيک دانست و ديکتاتوری را بد. نمیتوان فصلالخطاب بودن به اين معنا که ديگر پس از آن سخنی نباشد و هرچه گفته شد، فقط پاسخ ''چشم'' آيد را پذيرفت و ديکتاتوری را نه. که خود کلمه ''فصل الخطاب'' معنايی از ديکتاتوری است و اساساً نمیشود کسی اوامر را ديکته و ديگران تقرير نمايند و گفت ديکتاتوری نيست که در واقع پذيرش امر ديکتاتوری در ساختار فعلی محقق است و نمیتوان ذکر کلامی را ناپسند دانست و وصف حالش را نه. اگر به زعم ضابطين قضايی تحت امر حاکميت و مدعیالعموم و دستگاه قضا، ديکتاتوری بد و توهين است، بايد اوصاف ديکتاتوری و اعمال ديکتاتورمآبانه نيز بد و توهينآميز تلقی شود که چنين به نظر نمیآيد.
مادر مجید توکلی این روزها در انتظار نتیجه دادگاه تجدید نظر است و آرزو می کند: مسوولان دستگاه قضایی عدالت را در مورد صدور حکم زندان برای فرزندان بی گناه این کشور در نظر بگیرند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر