امروز: به نام خدا
قسم به زمان، قسم به آزادی، قسم به بهمن ...
در آستانهی سومین سال حبس غیرقانونی و حصر ظالمانهی همراهان «راه سبز امید»مان قرار داریم. راه سبزی که باورش کردیم و در مسیر تلاش برای تحقق چشماندازها و اهدافش، یکدیگر را به حق و صبر سفارش کردیم.
نیز در آستانه ی سی و پنجمین سالگرد پیروزی انقلاب هستیم. انقلابی که بهدنبال ارادهی یک ملت برای دستیابی به آزادی، استقلال، عدالت، پیشرفت و نفی هرگونه ظلم و استبداد به تجلی پیوست. دیری است ما شاهد تلاش اقتدارگرایان برای تحریف مبانی و آرمانهای آن انقلاب مردمی هستیم. سرکوب خونین اعتراض مدنی پس از انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ و تداوم حبس دهها فعال سیاسی و کنشگر مدنی برای چند سال، شاهدی مهم است.
در بند کردن و محصور ساختن یاران دلسوز و صادق انقلاب، خود نمادی است از تهدید آزادی و مردمسالاری در ایران و سربرکشیدن دوبارهی استبداد در شکلی دیگر. تلاش ما برای شکست حصر و رفع حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، و نیز آزادی دیگر زندانیان سیاسی، کوششی است برای متبلور ساختن حاکمیت ملی و دفاع از همان آرمان های انقلاب عظیم مردمی.
در ماههای اخیر بارها ناظر انکار مطالبهی رفع حصر در قالب هجمههای تبلیغاتی یکسویه، دروغ و افترا و تهمت، آنهم با صرف هزینههای هنگفت از بیتالمال بودهایم؛ اقدامی که نیروهای افراطی و سرکوبگر، آن را با سوءاستفاده ابزاری از باورهای مذهبی، تعقیب کردهاند. با این همه، جامعهی آگاه، رغبتی به همسویی با دروغ و تزویر و تحریف حقیقت نشان نداده است. تمامیتخواهان که به وضوح از پایداری سبزها و اصرار آنها بر خواستههایشان پریشان شدهاند، به طرح موضوعات بیاساسی همچون ضرورت توبه و عقبنشینی سبزها و رهبران ایشان و نیز محاکمهی آنان پرداختهاند. حال آنکه افرادی که باید در جایگاه محاکمه و توبه قرار گیرند، همانا کسانی هستند که در «خسران و زیان» بهسر میبرند؛ کسانی که آمران و عاملان اصلی مصیبتها و بیعدالتیهای وارده بر سر ملت ایران در این سالها محسوب میشوند. این دشمنان آزادی و حاکمیت مردم اند که باید در پیشگاه ملت، عذر خواهند و پاسخگوی هزینههای سنگینی باشند که متوجه ایران و ایرانیان کردهاند؛ نه آزادگانی که در پی حفاظت و صیانت از آرای مردم بودند و هستند و در مقابل دروغ و فساد ایستادهاند و خواستار قانونمندی و عدالتاند... «نه کسانی که کارهای شایسته نمودند و دیگران را به حق و صبر سفارش کردند.»
برای ارائه راهکارها و ادامهی راه سبزی که چهار سال پیش در آن با هم قدم نهادیم، کافیست به تجربیات و دستآوردهای اخیرمان نگاه کنیم. با وجود همهی دشواریها و مشکلات، تلاشهای جمعی ما در چند سال و در چند ماه گذشته، در دو وجه اثباتی/ایجابی و سلبی، به پیروزی جناح معتدل در مقابل جریان افراطی و اقتدارگرا در انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ منتهی شد.
حضور ما در خیابانها در پس از کودتای شوم ۸۸، مقاومت صبورانهی ما و استقامت ایثارگرایانه یاران در بند و در حصرمان در این سالها، آنقدر هزینه را برای حاکمان بالا برد تا در انتخابات گذشته مجبور به شمارش آرای شهروندان شدند. حضور فعالانهی ما در همایشهای انتخاباتی و جشنهای پیروزی پس از آن، دیوارنویسیها، طومارنویسیها، تجمعات گوناگون در دانشگاهها، اطلاعرسانیها در شبکههای اجتماعی، پژواک مطالباتمان و در رأس آن رفع حصر و آزادی زندانیان سیاسی را هرچه بلندتر در جامعه طنین انداخت؛ چنان شد که رفع حصر و حبس رهبران جنبش سبز، هنوز از مهمترین محورها حتی در رسانههای رسمی، محافل سیاسی ـ اجتماعی، مجلس و تریبونهای نمازجمعه و سخنرانیها و موضعگیریهاست.
ما خوب آموختهایم چگونه تنها دل به قولها و وعدهها نبندیم بلکه فعالانه در صحنه حضور داشته باشیم. تجربه کرده و باور داریم که «امید به صرف گفتن و شنیدن شکل نمیگیرد و تنها زمانی در ما تحکیم میشود که دستانمان در جهت آرزوهایی که داشتیم در کار باشد.»
امروز نیز با توجه به همین دستاوردهای مهم و توصیهی همراهان صادق و صبورمان، از هر مناسبت و فرصتی که در ماه بهمن پیش روی داریم، برای ابراز خواست برحق رفع حصر در عرصه عمومی، رسانهای، گفتگوهایهای جمعی و چهره به چهره، استفاده میکنیم. میکوشیم آزادی همراهان برجستهی جنبش سبز را بهعنوان مطالبهای ملی، متحقق کنیم. چنین فرایندی، نیازمند تلاش جمعی و فعالانهی تمام کنشگرانی است که به آرمانهای دیرینه ملت ایران از مشروطه تا نهضت ملی و از آنها تا انقلاب ۵۷، باور دارند و دغدغهدار آزادی و استقلال و عدالت و توسعه ایران هستند.
«والعصر؛ ان الانسان لفی خسر، الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر.»
«قسم به عصر و زمان،که انسان در خسران و زیان است،مگر آنها که ایمان آوردند و کارهای شایسته نمودند و یکدیگر را به حق و به صبر سفارش کردند.»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر