امروز: پیروزی حسن روحانی در انتخابات، امید پایان حصر رهبران جنبش سبز را پدید آورد؛ پیروزییی که تحلیل گران آن را ناشی از رأی سبزها میدانند. با این حال هشت ماه پس از ۲۴ خرداد و نزدیک به شش ماه بعد از استقرار دولت جدید همچنان حصر ادامه دارد و پس از سه سال خبری از اجابت این خواست رأیدهندگان نیست.
از نظر عیسی سحرخیز، روزنامهنگار و فعال سیاسی، مطالبه رفع حصر و آزادی زندانیان سیاسی باید دائم تکرار شود و اقدامهای عملی صورت بگیرد که خواستههای مردم را مطرح کند. او با این گفته که پایان دادن به محدودیتهای میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد باید در سکوت پیگیری شود مخالف است و میگوید: » اگر سکوت شود و خواستهها و مطالبهها مطرح نشود و بحث رفع حصر و حبس را ما کنار بگذاریم آقای روحانی هم جایی برای چانهزنی نخواهد داشت.»
سحرخیز که مهرماه گذشته پس از چهار سال و نیم از زندان آزاد شد، معتقد است مراجعه به آرای مردم بر اساس اصل ۵۹ قانون اساسی راه حل تعیین تکلیف حصر است و دولت روحانی، فارغ از این که قوه قضاییه یا رهبری چه برنامهای دارند، باید با مجلس وارد گفتوگو شود و از قانون اساسی استفاده کند: "همکاری دولت و مجلس یک نظرخواهی عمومی را در پی خواهد داشت که مردم حرف آخر را خواهند زد؛ همان مردمی که بخشیشان به آقای روحانی رأی دادند در این نقطه هم میتوانند بیایند و حرف بزنند و بگویند که رهبران جنبش سبز باید چه شرایطی را داشته باشند. اگر مردم هم میخواهند که اینها آزاد شوند طبیعتاً هیچکس حتی رهبری هم نمیتواند مانع این کار شود."
متن گفت و گوی عیسی سحرخیز با جرس در پی میآید:
بسیاری از ناظران بر این باورند که مطالبات انباشته از حوادث سال ۸۸ باعث شکلگیری گروه بزرگی از کسانی بود که چهار سال بعدتر به روحانی رأی دادند. یکی از اصلیترین این مطالبات رفع حصر از آقایان کروبی و موسوی و خانم رهنورد بود. از نظر شما دولت در این شش ماه تا چه حد در جهت رسیدن به این خواست مردم گام برداشته است؟
ما دو تا مسئله را باید مشخص کنیم. یکی این هست که آیا آن چیزی که مردم خواستند با همان اولویت که طرفداران جنبش سبز میخواستند در برنامهی دولت آقای روحانی قرار دارد یا نه. دیگر این که برای این برنامهریزیشده و باهم انطباق دارد یا نه. به گمان من دولت روحانی هدفش این هست که رفع حصر صورت بگیرد و زندانیها آزاد بشوند اما اولویت اولش این نیست. بلکه اولویت اول از دید دولت روحانی، برقراری روابط خارجی، حل مشکل هستهای، محدود کردن و یا لغو تحریمهای اقتصادی و از طریق آن رفع مشکل اقتصادی مردم است. در نتیجه دولت روحانی این مسیر را در تاکتیک خودش با آن کسانی که ما صحبتشان را میکنیم و طرفداران اصلی اصلاحطلب و تحولخواه او هستند متفاوتاند. استراتژی یکی هست، هدف این است که رفع حصر و حبس انجام شود ولی در تاکتیک و زمان اجرا اختلاف نظر وجود دارد و شاید این نکته هم باشد که یک رئیسجمهور در زمانی که شعار انتخاباتی میدهد از موانع آن طور که در صحنهی عمل با آنها برخورد میکند، ارزیابی ندارد. به هر حال به نظر من آقای روحانی در پی این هست که اول مشکلات اقتصادی مردم را حل کند، مسائل بینالمللی را حل کند و بعد گامی پیش بگذارد و برود به سمت رفع حصر و حبس.
از زمان روی کار آمدن دولت جدید، در اظهارات مشاوران و اطرافیان رئیسجمهور به کرات میشنویم که نسبت به رفع حصر اظهار امیدواری میکنند اما تاکید دارند که این کار نیازمند آرامش و دوری از هیاهوی خبری است. شما فکر میکنید در این شرایط سبزها باید همچنان خواست رفع حصر را با صدای بلند اعلام و پیگیری کنند یا صبر کنند که دولت کار خودش را انجام دهد؟
این چیزی که این افراد مطرح میکنند به عنوان نگاه کارشناسی نگاه غلطی هست. نه تنها بحث رفع حصر و آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی باید جزو مطالبات مردم باشد و دائم آن را تکرار کنند، بلکه در همهی زمینهها که دولت و آقای روحانی وعدهاش را داده و جزو مطالبات مردم هست باید بیان شود و حتی بالاتر از آن، اقدامهای عملی صورت بگیرد که خواستههای مردم را مطرح کند.
ببینید، آقای روحانی روزی که به دانشگاه رفته بود، به یک معنا برای آنچه که اولویت اصلیاش هست، از دانشگاهیان انتقاد کرد که چرا حرف نمیزنند و چرا آنچه که باید بگویند را نمیگویند. گمان میکنم آقای روحانی این هوشیاری را داشته باشد که در دیگر زمینهها هم باید گفته شود و خواستها و مطالبات مردم دائم گفته و تکرار شود تا در گفتوگوهایی که انجام میدهد از این فشار از پایین بتواند استفاده کند و از بالا بتواند امتیاز بگیرد. اگر سکوت انجام شود و خواستهها و مطالبهها مطرح نشود و بحث رفع حصر و حبس را ما کنار بگذاریم آقای روحانی هم جایی برای چانهزنی نخواهد داشت. خب، میگویند که شما کاسهی داغتر از آش شدهاید که خواستهی مردم را مطرح میکنید؛ مردم که ساکت شدهاند و هیچ حرفی نمیزنند. در نتیجه من فکر میکنم این مطالبات و این هدفی که اصلاحطلبان دنبال میکنند و یکی از برنامههایشان که به دولت روحانی رأی دادند این بود که بشود این مشکل را حل کرد. باید دائم تکرار کنند و برای تکرار هم روشهای مختلف پیدا کنند.
با این همه فکر میکنید کلید حصر کجاست؟ آیا همان طور که گفته میشود شورای عالی امنیت ملی مسئول است و امکان تصمیمگیری درباره ادامه حصر را دارد؟ یا چنین تصمیمی جای دیگری باید گرفته شود؟
ما نباید امید داشته باشیم به شورای امنیت ملی، حتی اگر دولت روحانی دبیر شورا را خودش انتخاب کرده باشد. چون تصمیمات را جای دیگری میگیرند. بحثی که مطرح شد در واقع میخواستند توپ را بیندازند در زمین شورای امنیت ملی. دولت روحانی باید فارغ از این که قوه قضاییه چه میکند یا رهبری چه برنامهای دارد باید با مجلس وارد گفتوگو شود و از قانون اساسی استفاده کند. ماده ۵۹ قانون اساسی بحث همهپرسی مطرح شده و مجلس میتواند رأیگیری را به نظر مردم واگذار کند. وقتی ما صحبت از نظر مردم میکنیم، میتوانیم در مورد چنین مسئلهی مهمی پیش بریم و بگوییم نظرم مردم دراینباره چیست. همکاری دولت و مجلس یک نظرخواهی عمومی را در پی خواهد داشت که مردم حرف آخر را خواهند زد؛ همان مردمی که بخشیشان به آقای روحانی رأی دادند در این نقطه هم میتوانند بیایند و حرف بزنند و بگویند که رهبران جنبش سبز باید چه شرایطی را داشته باشند. اگر مردم هم میخواهند که اینها آزاد شوند طبیعتاً هیچکس حتی رهبری هم نمیتواند مانع این کار شود.
خیلیها معتقدند رفع حصر موجب ایجاد همدلی و وحدت بین مردم میشود. شما فکر میکنید رفع حصر چه نتایجی دارد؟
رفع حصر را باید از زاویه کسانی که درگیر این ماجرا هستند ببینیم. یک اقلیتی که در واقع از حصر منفعت بالایی میبرند. آنها به این راحتی اجازه نمیدهند که این کار پیش برود. آنها اصلاً دنبال وفاق نیستند. آنها جریانی تمامیتخواه و انحصارگر هستند که دولت روحانی به ایشان تحمیل شده و اگر در جایگاهی باشند که قدرت در اختیارشان باشند یک روز هم نمیگذارند آقای روحانی در جایگاه رئیسجمهور وظایف خودش را انجام دهد. همانطور که شاهدیم چطور کارشکنی میکنند و چوب لای چرخ دولت میگذارند. در نتیجه به نظر من آقای روحانی حتی اگر مجلس هم گام پیش نگذارد از طریق نمایندههای اصلاحطلب و تحولخواه و فراکسیونی که صحبتش بود که در کنارش قرار بگیرد باید برود به سمت و سویی که بحث رفراندوم را جا بیندازد. حداقل بحثش را در جامعه مطرح کند و این کمک خواهد کرد که ما به سمتی برویم که فشار افکار عمومی به صورت عمده عمل کند و بحث رفراندوم را بعد از انقلاب در کشور به عنوان یک مسئلهی مورد نیاز مطرح کنیم که مردم هستند که بالاتر از نمایندهها حرف نهایی را میزنند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر