امروز: حسین زمان، هنرمند مردمی کشورمان خطاب به رییس جمهور و وزارت ارشاد با تاکید بر اینکه من حسین فرزند اسماعیل ، صدایم خفه نمی شود، با اعلام این خبر که وی همچنان ۸ سال گذشته اجاره فعالیت هنری در کشور را ندارد نوشته است: نمیدانم به کدام جرم و یا کدام جنایت این حق از من گرفته شده ولی باکی نیست چون میدانم به اعتقاداتم هیچگاه پشت نکردهام و از این جهت راضی و خشنودم.ای کاش شما نیز شجاعت این را داشتید تا در کمال صداقت بگویید چرا من نمیتوانم همچون دیگران در عرصه هنر موسیقی فعالیت کنم و حداقل خود را از این تصمیم جدا میکردید تا همه بدانند واقعیت قضیه چیست.
به گزارش کلمه، این هنرمند سبز کشورمان که در سال های گذشته بارها از سوی مقامات امنیتی برای آثار خود تحت فشار قرار داشته و ممنوع از فعالیت بوده است طی سال های گذشته آثاری درباره ی زندانیان سیاسی و جنبش سبز را اجرا کرده که مورد استقبال مردم قرار گرفته است.
حسین زمان در صفحه ی فیس بوک خود نوشته است:
من حسین فرزند اسماعیل، صدایم خفه نمی شود.
آقای رئیس جمهور، وزیر محترم ارشاد و معاونت محترم هنری وزارت ارشاد، جناب آقای مرادخانی من دیگر مزاحمتی برای شما بوجود نمیآورم و هر روز پیگیر گرفتن مجوزم نمیشوم زیرا هم وقت شما با ارزشتر از این است که صرف امثال من شود و هم من برای عزت نفسم ارزش قائلم.
حال که امروز شانزدهم بهمن ماه ۹۲ آخرین تصمیم گرفته شده را مبنی بر اینکه من اجازه فعالیت هنری در کشورم را ندارم، اعلام فرمودید و از قرار معلوم به شدت از بالا تحت فشارید، اینجانب مانند هشت سال گذشته فراموش میکنم دولتی وجود دارد که در سایه حمایت آن میتوانم مانند یک هنرمند آزاد فعالیت نمایم.
تلاش میکنم تا در همین شرایط سخت و نفس گیر از طریق شبکههایی که استکبار جهانی برای مردم جهان مهیا نمودهاند صدایم را به گوش مخاطبانم برسانم. خیلی سعی کردم و از مدیران شما خواستم تا دلیل اینکه حق فعالیت ندارم را بدانم اما کسی پاسخی نداد.
نمیدانم به کدام جرم و یا کدام جنایت این حق از من گرفته شده ولی باکی نیست چون میدانم به اعتقاداتم هیچگاه پشت نکردهام و از این جهت راضی و خشنودم. ای کاش شما نیز شجاعت این را داشتید تا در کمال صداقت بگویید چرا من نمیتوانم همچون دیگران در عرصه هنر موسیقی فعالیت کنم و حداقل خود را از این تصمیم جدا میکردید تا همه بدانند واقعیت قضیه چیست.
به احترام همه کسانی که به شما رای دادهاند سکوت میکنم و فعلا از حق مسلم خودم میگذرم و آرزو میکنم با تدابیری مبتنی بر صداقت بذر امید در دلهای این مردم زجر کشیده و محرومیت چشیده بکارید و روزی شاید در آینده امثال من بتوانند در دشت سبز امیدواری و در فضای معطر به آزادی، سهم اندکی در وطن خویش داشته باشند.
از دوستان عزیز هنرمندم که هنوز اجازه فعالیت دارند میخواهم که لحظهای فراموش نکنند که هر چه دارند به اعتبار این مردم است و باید که همه زندگی و تلاششان را وقف این مردم نمایند و از ساحت هنر پاسداری نمایند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر