ما و سومین سالگرد حبس و حصر

امروز: اگرچه رهبران جنبش سبز در این سه ماهی که از هزار روز حبس و حصر گذشت تا به سالگرد سه سالگی برسیم، با تن‌های رنجور و بدن‌های بیمار سختی‌های بسیارکشیدند، اما برای ما دوستداران و پیروانشان واکنش در برابر این ظلم‌ها و قانون گریزی‌ها یکی است؛ انجام حرکتی خداپسندانه و انسان دوستانه برای اثبات این دیدگاه که راه سبز راهی بی‌انتهاست تا افق‌های روشن پیروزی و بهروزی.

"شورای هماهنگی راه سبز امید" روز چهارشنبه، در آستانه ی سومین سالگرد حصر خانگی رهبران جنبش سبز، با انتشار فراخوانی درخواست کرد که پیشنهادهای مردمی در ارتباط با "چگونگی نمایش دوباره‌ی راه سبز" در شبکه‌های اجتماعی ارائه شود.

تاکید بر این است که به مناسبت سالروز حصر و حبس زهرا رهنورد، میرحسین موسوی و مهدی کروبی اقدام یا اقدام هایی انجام شود که بیانگر"خواست عمومی برای تغییر شرایط زندگی و تحول به‌سوی شرایطی (باشد) که هرکس آزادانه بتواند در جهت تحقق زندگی مطلوب خود تلاش کند". شاخصه ی اصلی این حرکت این است که "از مسیر تحول‌خواهی مسالمت‌آمیز و دمکراتیک، مبارزه مدنی عاری از خشونت و آراسته به امید و استقامت و صبر می‌گذرد؛ مسیری که مورد تاکید همراهان سربلند محصور و محبوس جنیش سبز بوده و هست."

سه ماه پیش در آستانه ی هزارمین روز حصر رهبران جنبش سبز، پیشنهادی ارائه کردم که در فرصت اندک و امکانات محدود با استقبال نسبتا مناسبی مواجه شد. اکنون نیز گمان می کنم آن اقدام خداپسندانه و انسان دوستانه را می توان در یک برنامه ی جمعی، به صورت سازماندهی شده تر و هماهنگ تر در سراسر ایران به مورد اجرا گذارد؛ اقدامی که می تواند آغاز آن روز ۲۲ بهمن باشد و انتهایش ۲۵‌ام بهمن، دو نقطه ی عطف تاریخی.

پیشنهاد من این بود که در شرایطی که جامعه با کمبود خون مواجه است و مال دوستی و ثروت اندوزی و شاید هم سیاست ورزی بی‌حساب و کتاب هر روز بیشتر ما را از انجام امور بشردوستانه دور نگاه می دارد بیائیم به این مناسبت " صف‌های منظم و فشرده در مراکز انتقال خون تشکیل دهیم و حرکت نمادین معناداری را به نمایش گذاریم."

آن زمان طرح این مسئله اگرچه با استقبال بسیاری از دوستان و همفکران از جمله دست اندرکاران جامعه ی پزشکی کشور روبرو شد که خود از نزدیک با کمبود این ماده ی حیاتی به ویژه در شرایط حاد و مکان‌های خاص چون اتاق‌های عمل مواجه هستند، اما پرسش‌ها و نکته‌های ظریفی را نیز در پی آورد. در میان دوستان منتقد بودند افرادی که این اقدام را با آن ماجرای سیاسی خاص که ذهن نکته سنج و هنردوست سعید حجاریان به آن عنوان "کیو، کیو، بنگ بنگ " داد، مقایسه کردند یا خوانشی متفاوت از "حرکت نمادین معنادار" داشتند.

اما خوشبختانه نه تنها این فرهنگ در جامعه ما کم کم ریشه گرفته است که مردم در روزهای خاص به مراکز انتقال خون مراجعه کنند و بخشی از نیازهای بیماران در انتظار عمل جراحی را برآورده سازند، بلکه در روزی که جان به جان آفرین تقدیم می کنند اگر عضو یا اعضایی سالم دارند که می تواند جان بیماری را نجات دهد یا از درد و رنج او بکاهد، آن را زیرخاک دفن نکند بلکه به عنوان هدیه در جان دیگری زنده نگه‌اش دارد. به این دلیل است که این امر خیر اکنون ریشه دارتر شده و از اهدای خون فراتر رفته و به تقدیم اعضای بدن کشیده شده است و اعطای آن به دیگران، پس از مرگ.

با این رویکرد فرهنگی، مشخص است که وقتی از خون و خون دادن و اهدای خون سخن می گوئیم مرادمان چیزی نخواهد بود جز انجام " یک حرکت مسالمت آمیز انسانی و انسان دوستانه" برای نجات جان بیماران یا مجروحان نیازمند و بگونه‌ای " آشتی دادن سیاست ورزی با مهرورزی به انسان ها".

این اقدام برنامه ریزی شده و هماهنگ در سومین سالگرد حصر و حبس نه تنها یک آموزش عمومی است، بلکه پیامی روشن است به جریان "خشونت ورز و کینه توز" که "انسان می تواند کلید زندان و اسلحه خانه در دست داشته باشد و ابزارش حبس و حصر خانگی مخالفان باشد، اما فایده‌ای نبرد جز چند روز بیشتر حکومت کردن"؛ در مقابل انسان می تواند خون داشته باشد اما آن را برای نجات دیگری بکار گیرد، نه آن که در رگ‌های گردن به جوشش آورد و در چشمان خونبار به رخ معترضان بکشد و به جای آن که خون دهد، خون بریزد، اما از خود نام هایی دیگر در تاریخ به جای بگذارد، چون ...، اما نه انسان.

از این رو پیشنهاد من این است که در شرایط حبس و حصر این سه عزیز و دیگر زندانیان سیاسی - عقیدتی، فریاد اعتراض خود را با این حرکتی نمادین از سالگرد قیام مردمی ۲۲ بهمن ۵۷ آغاز کنیم تا به ۲۵ بهمن برسیم. اما این بار با سکوت معنادار، با لب‌های بسته و رگ‌های گشوده برای نجات انسان‌های نیازمند، برای کمک به ارتقای انسانیت و بشردوستی؛مگر نه این است که اگر دنبال پیروزی در انتخابات هستیم و کسب قدرت، هدف اصلی ما استقرار صلح و امنیت در ایران و جهان است و رسیدن به سرمنزل بهروزی و توسعه از مسیر بنیان‌های آزادی، مردم سالاری و حقوق بشر.

عیسی سحرخیز
منبع: جرس