امروز: دیروز در مراسم ختم خواهر حجت الاسلام والمسلمین پهلوانی شرکت کردم. در کنار من حاج احمد یزدانفر محافظ قدیمی جناب مهندس موسوی نشسته بود. از او پرسیدم: پس از مهندس چه می کنید؟ گفت: هیچی! بیکار هستم. پرسیدم: چرا؟ با خنده ای تلخ گفت: لابد بدلیل ارتباط با سران فتنه است که به هرجا که می روم به من کار نمی دهند!
حاج احمد که برادر دو شهید است و دنبال کار است، می گفت: حتی الآن که تا حدودی جو بهتر از قبل شده است بعضی که می توانند از توان و تجربه من استفاده کنند احتیاط می کنند و پا پس می کشند.
دلم برای حاج احمد و امثال حاج احمد در این نظام سوخت. آخر این چه بساطی است که ما به راه انداخته ایم؟!
مگر ایشان بر مبنای ابلاغ رسمی مقامات امنیتی و طبق مصوبات قانونی محافظ شخصیت محبوبی مثل مهندس موسوی که در سابقه درخشان خود مسولیت نخست وزیری دوران امام و جنگ را دارد، نبوده است؟
چرا باید به دلیل محافظ موسوی بودن دراین کشور، کسی جرئت نکند به رغم نیاز به او نتواند به او کاری بدهد؟
گویا در نظر بعضی ها محافظ موسوی بودن دراین مملکت جرمی نابخشودنی شده است که برمبنای قانون نانوشته کسی جرئت نمی کند به امثال حاج احمد کاری بدهد!
چرا بعضی با سلیقه های تنگ خود کاری می کنند که جامعه در حال توسعه ما نتواند با هزینه های گزافی که در تربیت چنین نیروهای مومن، پاک، امتحان داده و مجرب و انقلابی داشته است، از آنها استفاده لازم را داشته باشد؟
به گمان من دولت تدبیر و امید باید دامنه گستره چتر امنیتی و اطلاعاتی موجود در جامعه را که بر سر هنر، اشتغال، سیاست، کار رسانه ای و.. سایه افکنده است بر دارد و بجای رویکردهای امنیتی قبل، ساز و کارهای مناسب طراحی نماید.
به کجا داریم می رویم؟ خدا به داد ما برسد.
کلمه-غلامعلی رجائی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر