امروز: این روزها بیش از گذشته از محاکمه موسوی و کروبی گفته می شود. چیزی که مورد تاکید هر دوی آن بزرگواران نیز بوده است و اتفاقا بسیاری از یاران و همسنگران آنها، از پیشتازان انقلاب و دفاع مقدس و ایثارگران جنبش سبز، بی صبرانه منتظر چنین فرصتی هستند تا ناگفته ها را بازگو کنند.
درباره چنین محاکمه ای، حرف های گفتنی برای بررسی شرایط قانونی، عادلانه و شرعی آن بسیار است که بماند برای زمانی که حرف ها از شکل رجز و تهدید، به سطحی عملیاتی تر و جدی تر برسد. تا آن زمان عجالتا چند نکته کوتاه لازم به ذکر است.
اول اینکه روزی که ظرفیت محاکمه ای عادلانه و علنی با حضور قضاتی مستقل همراه با رسیدگی به جرایم همه افراد موثر در مسائل مربوط به انتخابات ۸۸ فراهم شود و در آن از موسوی و کروبی گرفته تا رهبری و احمدی نژاد و اعضای متخلف شورای نگهبان و بخش اجرایی انتخابات و مقامات نظامی و انتظامی و قضائی و امنیتی متخلف در جریان این حوادث همگی عملکرد و اتهاماتشان بررسی بی طرفانه شود، روز جشن ملی و تحقق یکی از آرمان های بزرگ مصلحان طی بیش از یک قرن مطالبه عدلیه در ایران است. در آن روز خیلی از کسانی که منتقدانه به دنبال اصلاح شرایطند، به واقع کار زیاد دیگری در حوزه سیاست نخواهند داشت. به واقع تصور چنین روزی مانند آرمانی برای جنبش های اصلاحی ایران از مشروطه تاکنون محسوب می شود و طبعا جنبش سبز نیز به عنوان میراث دار همه آن جنبش ها، قویا از وجود چنین عدلیه ای حمایت می کند.
روزی که مقدمه همه این محاکم، کنار رفتن قاضی القضات فعلی و دیگر مقامات قضائی است که پیش از این بارها علیه یک سوی این پرونده موضع گرفته اند و طبعا صلاحیت برای مداخله در این پرونده را ندارند. روزی که هیات منصفه ای واقعی در دادگاه حضور داشته باشد که به معنای واقعی کلمه نماینده افکار عمومی باشد. روزی که دادگاه با حضور اصحاب رسانه و قابل اطلاع رسانی برای عموم مردم باشد. روزی که در آن وکلای آزاد و مستقل حضور داشته باشند و هیات منصفه به عنوان نماینده واقعی افکار عمومی طبق همان چیزی که در قانون اساسی آمده است حضور داشته باشد.
روزی که حداقلی از صداقت در سیستم قضائی استنباط شود. نه آنکه در آن افرادی چون محمدجواد لاریجانی پیدا شوند که در نهایت وقاحت بگویند سه سال حصر سنگین و ایجاد انواع تضییقات برای رعایت سابقه خوب موسوی و کروبی در نظام و نشانه لطف آقایان برای اطاله دادرسی بوده است. فرضا که دادگاهی حکم به زندان دهد. کدام زندانی چنین شرایط سختی را بر زندانی تحمیل می کند که سه سال با افرادی صورت گرفت که به قول خودشان سابقه خوبی در انقلاب دارند؟ چنین سیستمی با چنین کذابانی هیچ اعتمادی برای برقراری عدالت برنمی انگیزد، هرچند جسارت برگزاری یک دادگاه علنی وگرچه غیرعادل نیز چندان در ظرفیت فعلی آقایان دیده نمی شود. دادگاهی علنی که در آن برملا شدن جنایات و دروغ ها برای افکار عمومی کمترین دستاورد آن است.
اقتدارگرایان تاکنون حتی جرات برگزاری یک دادگاه علنی برای بازداشت شدگان جنبش سبز به جز مدل های استالینی و جمعی ماه های اولیه که در آن برخی افراد تحت فشار، اعترافات از پیش تمرین شده و دیکته شده را قرائت کردند، نداشته اند. اگر راست می گویند با دادگاه همان افراد ناشناخته تر آغاز کنند تا دریابند که چقدر توان ایستادن برابر افکار عمومی را دارند.
خلاصه آنکه با چنین سابقه ای، حتی بیدادگاه های انقلاب هم بعید است که جسارت و جرات برگزاری دادگاهی علنی حتی غیرعادلانه را داشته باشند. چون از عواقب آن آگاهند. اما اگر آرمان دادگاه کاملا عادلانه فراهم نباشد، دادگاه علنی جایی است که در آن حجت برای گفتن "همه حرف ها" تمام است.
کلمه - سید مسیحا موسوی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر