امروز: اعتماد در گزارشی نوشت: روزگذشته حسینیه ارشاد حال و هوای دیگری داشت. دیر زمانی بود که درهای سالن اجتماعات حسینیه به روی مشتاقانش باز نشده بود. آن هم از عوارض حوادث انتخابات ۸۸ بود که مراسمهای سالگرد آیتالله سید محمود طالقانی و مهندس مهدی بازرگان و حتی مراسم شبهای احیا برگزار نشد و ناصر میناچی بیآنکه بخواهد هیاهو کند با سعه صدر با اینگونه تنگنظریها برخورد کرد و درب حسینیه را با وجود دلخوریهای حامیان نواندیشی دینی بسته نگه داشت.
اما روز گذشته ناصر میناچی خود میزبان نبود تا ببیند میراثاش را به نیکی یاران شریعتی و دوستدارانش پاس نگه داشتند و بعد از مدتها حسینیه ارشاد مملو از جمیعتش شد که برای نکوداشت مردی از تبار شریعتی گردهم آمدند.
ناصر میناچی که به گفته خودش «از صبح تا ۱۰ شب به حسینیه ارشاد میآمد تا در خدمت خدا و امام حسین باشد» دیروز اما صوت و تصویرش در سالن اجتماعات حسینیه طنینانداز شد که از سروش و شریعتی میگفت.
او آنچنان حسینیه ارشاد را دوست داشت که در تمامی سخنان به جای مانده از او گریزی هم به آن میزد. حتی اگر بحث وزارت بود و پیشنویس قانون اساسی، باز هم میان سخنانش گریزی به حسینیهیی میزد که در روز گذشته مراسم یادبودش برگزار شد.
اما نامه «صفا میناچی» به پدرش که در مراسم یادبود او خوانده شد و آنجا که از پیوند ناگسستنیاش با شریعتی سخن گفت و گفت که بدخواهان نتوانستند این پیوند را از هم گسسته کنند، حال و روز حامیان نواندیشی دینی و دوستدارانش را دگرگون کرد و احسان شریعتی که از عدم خاکسپاری یار و همراه پدرش در حسینیه ارشاد گلایههای تندی مطرح کرده بود هم از این نامه سوزناک «صفا» متاثر شد.
مراسم یادبود ناصر میناچی بهانهیی شد تا بار دیگر همراهانش همچون حبیبالله پیمان، هاشم صباغیان، لطفالله میثمی، محمد بستهنگار، غلامعباس توسلی و احسان شریعتی زیر سقف گنبد فیروزهیی گردهم آیند و یاد و خاطره او را زنده نگه دارند.
اما آنچه روز گذشته در نگاه دوستداران میناچی به وضوح قابل مشاهد بود فرجام میراث ماندگار او یعنی حسینیه ارشاد است. آیا حسینیه ارشاد بعد از میناچی باز هم محفلی برای پاسداشت اندیشه شریعتی، بازرگان و طالقانی خواهد بود؟ سوالی که برای پاسخ آن باید در انتظار روزها و ماههای آینده بود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر