امروز: احمد پورنجاتی، در صفحه فیس بوک خود نوشت:
با همه ی بی بنیه گی و شلم شوربایی فعالیت حزبی در عرصه ی کنش سیاسی جامعه ایران و با وجود کژتابی های آشکار و پنهان برخی از بخش های حاکمیت در برابر رواج و رونق فعالیت حزبی و حتی هر فعالیت سازمان یافته ی مدنی،خواه صنفی یا اجتماعی ، اما واقعیت غیر قابل انکار این است که هریک از کسانی که در این یازده دوره رییس جمهور شده اند،ازپشتیبانی نوعی پایگاه اجتماعی و بدنه ی تشکیلاتی و سیاسی برخوردار بوده اند.
البته در این مجال، نه نیازی به بازگویی نام و نشان و وضعیت پایگاه اجتماعی و سازمان سیاسی پشتیبان تک تک آنان است که از بنی صدر تا احمدی نژاد را برای تسخیر کرسی ریاست یاری کردند ونه واکاوی شگرد های ویژه ای که محمود احمدی نژاد برای عبور"خر مراد" از پل "پایگاه اجتماعی و سازمان سیاسی اصولگرایان" و سپس تخریب آن پل و خلق نوعی پایگاه اجتماعی "توده ای- تکنوکرات" اختصاصی به کار گرفت!
اما یک ویژگی مهم در انتخابات دوره ی یازدهم که آن را از دوره های پیش ممتاز می کند شکل گیری نوعی پایگاه اجتماعی و سازمان سیاسی موسمی برای پشتیبانی حسن روحانی به گونه ای محاسبه گرانه و آینده نگرانه بود.
درست است که او با تابلوی "اعتدال " و نوعی دولت فراجناحی به میدان رقابت ها آمد، اما بی هیچ تردیدی او به عنوان شخص خودش از هیچ پایگاه اجتماعی و بدنه ی سیاسی اختصاصی برخوردار نبود. حتی در جامعه ی روحانیت مبارز تهران که در زمره ی اعضای شورای مرکزی اش بود!
گرانیگاه اصلی پایگاه اجتماعی حسن روحانی را دو جریان مهم "اصلاح طلبان وفادار به خاتمی" و " عمل گرایان وفادار به هاشمی"فراهم کردند.موج اجتماعی و سازمان رای او نیز از این گرانیگاه برخاست.
مهم نیست که پس از انتخابات و پیروزی حسن روحانی چه تغییر تاکتیکی در رویکرد بخش های واقع نگر جریان اصولگرا به سوی همگرایی با رییس جمهوری رخ داده است. حتی مهم نیست که برای نمایش وفاداری حسن روحانی به شعار اعتدال و دولت فراجناحی در بسیاری موارد،چه در ترکیب کابینه و دیگر کارگزاران دولت و چه در سیاست ها و برنامه ها و اولویت های دولت کفه ی کارنامه ی حسن روحانی در همین چند ماه به کدام سو متمایل تراست.
آنچه به باور من بسیار اهمیت دارد پاسخ به این پرسش است که:
آیا نوزاد دوره ی یازدهم ریاست جمهوری، صرفا در حد و اندازه ی یک "زهدان اجاره ای" خودرا وام دار آن گرانیگاه و پایگاه اجتماعی و بدنه ی سیاسی پیش گفته که در انتخابات پشتیبان وی بود ، می داند و بس!
اگر چنین است به ناچار باید به پرسش مهم تری پاسخ دهد که:"از این پس پایگاه اجتماعی و بدنه ی سیاسی پشتیبان وی کجاست؟"آیا چیزی خلق کرده است که کسی از آن خبر ندارد؟
به هرحال کمپانی مشترک" محمود احمدی نژاد- اسفندیار رحیم مشایی"، به هر فوت کاسه گری که بود، می کوشیدند یک بستر یا پایگاه سنتتیک وتلفیقی "توده ای- تکنوکرات" درست کنند.هنوز هم کلنی هایی از آن پایگاه دورگه در برخی بخش های حاکمیت، همچون مجلس فعالند.
برداشت من این است که آقای رییس جمهور دچار نوعی اشتباه محاسبه است اگر به دو پرسش یادشده بی اعتنا باشد و یا برای آنها پاسخ سنجیده ای نداشته باشد.
اشتباه بزرگتر این است که چشم انداز پایگاه اجتماعی خود را بر بومرنگ " قهرمانی در عرصه ی حل و فصل چالش هسته ای" خط خطی کند.
سربسته می گویم که فیصله بخشی به قضیه ی پر هزینه ی هسته ای و تنش زدایی در عرصه ی روابط بین المللی با همه ی ارزش و اهمیت و تاثیر سودمندی که در آرامش و رونق نسبی اداره کشور دارد ،کمترین ظرفیتی را برای "عرضه اندام قهرمانی" از آن دست که در ملی شدن صنعت نفت و باز پس گیری آذربایجان شاهد بودیم ، ندارد!
به باور من، تا دیر نشده و پیش از نشت و نفوذ ویروس تردید و نومیدی و بی انگیزگی در عرصه ی عمومی جامعه ، می بایست برای پایش و گسترش و بازآفرینی همان پایگاه و بدنه ی اجتماعی پشتیبان، افق هایی امیدبخش و تحکیم کننده ترسیم کرد. باید به گونه ای ملموس برای تحقق مطالبات گوناگون این گرانیگاه سیاسی از خودش یاری گرفت.
این رویکردی ست که متاسفانه از سوی حسن روحانی و حلقه ی یاران وی کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر