امروز: امروز را به یاد شهادت جانگداز هشتمین امام، الگو، اسوه و راهنمای امت اسلام در سال هایی که دستاوردهای انقلاب پیامبر رحمت (ص) به دامان مشرکان جدید درغلتیده بود گذارندم.
هنگامی که نام او و پدر بزرگوارش بر زبانم جاری شد، نمی توانستم از حال و روزمان یاد نکنم و از زمانه ای که در آن، بازهم خودکامگی شرک آلود، لباس دین پوشیده، ادعای جانشینی پیامبر (ص) و ولایت رهروان راستین او دارد، فریاد بصیرت سر می دهد و در همان حال، بهترین فرزندان این آب و خاک را به بند کشیده است. نمی توانستم از یاد ببرم که چگونه پدر بزرگوار امام هشتم، در سیاهچال های مدعیان خلافت پیامبر در حصر و حبس بود به اتهام هتک آبروی نظام خلافت به واسطه مخالفت آشکارش با دروغ و فساد، زمینه سازی برای ناآرامی و اغتشاش به واسطه ایستادگی منتقدان نظام، دلشاد کردن دشمنان اسلام که در سرحدات امپراتوری عباسی سودای سقوط بغداد داشتند، و تمکین نکردن به سلطه زر و زور و تزویر.
در تواریخ آمده است که در سال ۱۷۹ هجری قمری، هارون که زمینه را برای جانشینی فرزندش امین فراهم ساخته بود به مدینه رفت و در مقابل مزار پیامبر اسلام ایستاد و از او به خاطر دستگیری و حبس موسی بن جعفر (ع) برای جلوگیری از فتنه در میان مسلمین عذرخواهی کرد! هارون گمان می کرد که شعاع آفتاب حقیقت وجود امام از درون حبس و حصر به بیرون نمی تابد، اما با وجود همه سختگیری ها و تلاش ها برای جلوگیری از سرایت اخبار به بیرون از سیاهچال های تودرتو، باز هم وجودش را تحمل نکرد، چرا که امام الگویی زنده بود و مقیاسی آشکار که هر شهروند امپراتوری عریض و طویل عباسی، رفتار خلیفه و اعوان و انصارش را با آن می سنجید و در نتیجه، فروریزی مشروعیت حکومتش را به دنبال داشت. این بود که دستور داد او را مسموم ساختند و پس از درگذشت امام، همه را به مشاهده جنازه اش فراخواند تا گواهی بدهند به مرگ طبیعی از دنیا رفته است؛ سناریویی که توسط فرزندش مأمون نیز برای از میان بردن علی بن موسی (ع) تکرار شد.
و من نمی توانم از یاد ببرم که شیخ مهدی استوار ما و میرحسین صبور ما در حبس و حصر هستند و از بیماری های بی سابقه و یکسانی رنج می برند. گویی همه جباران، در هر زمان و مکانی که باشند، هنگامی که کوس رسوایی فساد، تباهی، ناکارآمدی و ستم شان در کوی و برزن می پیچد، با مخالفان و منتقدان، به یکسان رفتار می کنند تا ملاک و عیاری برای سنجش کردارشان باقی نماند.
نمی توانم در این غروب دلگیر و در حالی که به پرچم سبزی که امروز سیاه شده و بر مزار امام هشتم در اهتزاز است نگاه می کنم به خود نهیب نزنم که «ای که دستت می رسد کاری بکن پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار».
کلمه- سیدکاظم قمی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر