علی مطهری پدیده نیست، استعفایش هم شخصی نیست، حرف ها و رفتارش تنها یک نشانه است از دیدگاه بدنه ی اصولگرایان؛ اصولگرایانی پشیمان از شش سال حمایت بی چون و چرا و هزینه کردن همه ی آبروی خود به پای دولت آقای احمدی نژاد.
مطهری نماینده ی اصولگرایانیست که معتقدند جلوی ضرر را از هر کجا بگیری استفاده است؛ لذا امروز آقای مطهری هیچ ابایی ندارد از اینکه حرفهایی را بزند كه تا پیش از این اصلاحطلبها درباره ی دولت میزدند.
بی اعتنایی به پیش بینی های اصلاح طلبان در شش سال گذشته و مقاومت های جناحی در برابر نصیحت ها و انتقادهای دلسوزانه، چهره ی اصولگرایان را در بین افکار عمومی به شدت مخدوش کرده بود ولی امثال مطهری با کنار زدن پرده های سیاسی به فکر بازسازی اعتمادهای از دست رفته برآمده اند.
البته نمی توان بی توجه بود به اینکه: نه علی مطهری اصلاح طلب شده و نه محمدرضا باهنر؛ حرف های آنها اساسا از جنس اختلاف مبناهای اصلاح طلبی و اصولگرایی نیست، بحث بر سر مدیریت غلط کشور است، بر سر لج بازی ها و به باد دادن تمام دستاوردهای سی و اندی ساله ی انقلاب است.
شاید مطهری پدیده ای در کشف این واقعیت ها نباشد اما شجاعت اعتراف به راه خطا و پرهیز دادن از ادامه ی آن، کار کمی نیست، شجاعتی که انگشت شمار کسانی در این مدت از خود نشان داده اند و بر آن اصرار کرده اند.
جالب اینکه مخالفت های درون اصولگرایی با رفتارهای مطهری هم بسیار ضعیف است؛ تنها چند رسانه ی رادیکال دست راستی به او حمله می کنند اما همچنان مورد حمایت و تمجید حلقه های اصلی اصولگراست؛ و عضو ارشد فراکسیون اصولگرایان در پارلمان.
در واقع بیش از آنکه صدایی از اردوگاه اصولگرایان در حمایت از وضع موجود بلند شود، این سکوت است که شنیده می شود و در این میان اندک اصولگرایانی پیدا می شوند که علنا لب به انتقاد می گشایند؛ وگرنه در جلسات خصوصی اعتراض آنها کم از اصلاح طلبان ندارد.
استعفای مطهری باز هم نشانه ایست فراتر از سخنرانی های او؛ مطهری ها به نتیجه های صریح تری رسیده اند و می دانند که قطعا راه حمایت های بیجا از دولت احمدی نژاد غلط بوده و مردم هم انتقادهای گاه و بی گاه مجلسیان را به حساب اعتراض به عملکرد دولت محسوب نمی کنند.
انتخابات مجلس نهم نزدیک است، اگر دیر بجنبند دولتیان مجلسی یکدست تر از مجلس هشتم بنا خواهند کرد، و حرکت اخیر مطهری در جهت گرفتن فضا از دست آنهاست که نمک مجلس هفتم و هشتم خوده و نمکدانشان شکسته اند.
اما علت استعفا، عدم رسیدگی به «سوال از رییس جمهور» است، سوالی که بی هیچ دلیلی تاکنون از پاسخ به آن طفره رفته و آبروی مجلسی با اکثریت مطلق اصولگرا را در انظار عمومی خدشه دار کرده است. مطهری به حق می پرسد که اگر نمایندگان چنین قدرتی هم نداشته باشند پس چه وکالتی؟ و لذا کناره گیری را بهترین راه استیفای حق موکلانش تشخیص داده است.
احمدی نژاد در نظر مطهری نه تنها باید پاسخگوی عملکرد مدیریتی خود باشد، بلکه مطهری او را باعث فتنه ای می داند که از مناظره ی انتخاباتی احمدینژاد و موسوی آغاز شد. این نظر مطهری نیز در بین اصولگرایان حامیانی دارد که در دو سال گذشته چندین بار به آن اقرار کرده اند؛ به ویژه درباره ی به کار بردن توصیف «خس و خاشاک».
خبرها حکایت از گستردگی دیدگاهی مانند مطهری در بین اصولگرایان دارد و به قول بنده ی خدایی، مطهری مثل آن بخش کوچک بیرون از آب آن کوه یخی است که در جناح اصولگرا شکل گرفته و الآن فقط آن بخش کوچکش بروز پیدا کرده و دیده می شود وگرنه بخش اعظم اصولگراها دچار وجدان درد و سرخورده هستند؛ نسبت به سرنوشتی که بر کشور حاکم شده است.
استعفای مطهری یکی از موج های نسبتا سنگینی است که دریای طوفانی اصولگرایان در ماه های اخیر به خود دیده و احتمالا تا انتخابات آتی این دریا متلاطم تر هم خواهد شد. در این سالها استعفا از نگاه اصولگرایان تابو بود، آنها هنوز هم اصلاح طلبان را به خاطر استعفاهای مجلس ششم محکوم می دانند اما حالا خود به استعفا رسیده اند.
در چنین شرایطی استعفا یک آژیر خطر است، خطر برای دولتی که حتی در مخیله اش هم نمی گنجید که مستعجل باشد اما در این ماه ها مقاومت هایی را شاهد بوده است لذا احتمال به راه افتادن سونامی اصولگرایان علیه دولت در ماه های آتی دور از ذهن نیست و حرکت مطهری می تواند فقط پیش درآمد صحنه ی اصلی باشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر