باید از انقلاب واقعی مردم لیبی دفاع کرد نه از مزدوران خارجی!

«... تلاش‌ها، مجاهدت‌ها، ازخودگذشتگی‌ها و پیگیری و صبوری مردم آزادی‌خواه و دموکراسی‌طلب لیبی نیز به به فرجامی که پیش‌بینی می‌شد منتهی گردید. طرابلس، پایتخت لیبی، آخرین سنگر دیکتاتوری معمر قذافی نیز در برابر اراده و عزم مخالفان تاب نیاورد و به اراده‌ی مردم تسلیم شد....

«شورای هماهنگی راه سبز امید، ضمن تقدیم شادباش به‌تمام آزادی‌خواهان جهان، به‌خصوص مبارزان آزاده‌ی لیبی و نیز حامیان و همراهان جنبش سبز در ایران، تغییر نظام سیاسی در لیبی را در آستانه‌ی روز قدس به‌فال نیک می‌گیرد....

«شورای هماهنگی راه سبز امید از سبزهای آزادی‌خواه ایران می‌خواهد به هر طریق و روش ممکن ... به استقبال و ستایش سقوط دیکتاتوری قذافی و تغییر رژیم اقتدارگرای حاکم بر لیبی روند....»

ــ از بیانیهٔ شورای هماهنگی راه سبز امید، ۳ شهریور ۱۳۹۰

* * *

«... به دو کشور همسایه ما که اینک در اشغال خارجی قرار دارد نگاه کنید. در هر دو آنها نخست مردم ترسانده شدند و ترسیدند. ظاهرا قدرت‌ها با شعار آزادی‌بخشی به این دو کشور قدم گذاشتند، در عین‌حال که وقتی ابوغریب‌ها را به راه می‌انداختند طمع خویش را در چهره‌های وحشت‌زده مردم پنهان نکردند. آنها با صراحتی که بیشتر از آن ممکن نبود به مردم این دو کشور می‌گفتند شما همان‌هایی هستید که از صدام و طالبان وحشت داشتید، پس اینک حق آن است که از سلاح‌های رعب‌انگیزتر ما بیشتر بترسید...»

ــ از بیانیهٔ شماره ۱۵ مهندس میرحسین موسوی، ۴ آبان ۱۳۸۸

«ما نه آمریکایی هستیم و نه انگلیسی. تا حالا نه کارت تبریکی برای رؤسای کشورهای بزرگ فرستاده ایم و نه امید یاری آنها را داریم و می دانیم با اصالت قدرت در روابط بین الملل هر کشور به دنبال منافع ملی خود است...»

ــ از بیانیهٔ شماره ۱۷ مهندس میرحسین موسوی، ۱۱ دی ۱۳۸۸

«دستیابی به اهدافی چون آزادی و عدالت تنها بر پایه توجه به منافع ملی و حفظ استقلال میسر است. جنبش سبز با آگاهی از این امر، نسبت به هر اقدامی که برخلاف منافع ملی و ناقض اصل استقلال باشد مبارزه می کند و این مسئله را در زمره موازین محوری خویش می داند.»

ــ از بیانیهٔ شماره ۱۸ مهندس میرحسین موسوی، ۲۵ خرداد ۱۳۸۹

* * *

ما خود را بخشی از جنبش سبز مردم ایران می‌دانیم و برای پیروزی آن صادقانه مبارزه می‌کنیم. ما نیز با هر شکل از دیکتاتوری، استبداد، و سرکوب مردم آزادی‌خواه و حق‌طلب، در هرکجا که باشد، مخالفیم و علیه آن می‌رزمیم. ما نیز معتقدیم که بساط همهٔ نظام‌های ضدمردمی باید در سطح جهان برچیده شود و ارادهٔ مردم در همه‌جا حاکم گردد. اما، در عین حال، نمی‌توانیم با این پایکوبی‌های زودرس، ساده‌نگرانه، و در بهترین حالت، خواست‌اندیشانه، که بر هیچ‌چیز جز نادیده گرفتن پیچیدگی‌ روندها و واقعیات جهان امروز استوار نیست، همراه شویم.

ما نمی‌توانیم با این «استقبال و ستایش» از «تاب نیاوردن» و سقوط دیکتاتوری قذافی در برابر «اراده و عزم مخالفان»ی که در این سند از آنها به‌مثابه «مردم آزادی‌خواه و دموکراسی‌طلب لیبی» نام برده شده است، موافق باشیم. یک چنین موضع‌گیری‌، آن‌هم از سوی «شورای هماهنگی راه سبز امید»، که امروز سکان بخش عظیمی از جنبش آزادی‌خواهانهٔ مردم ایران را در دست دارد، نه فقط چشم بر بخش بزرگی از واقعیات موجود جهانی می‌بندد، بلکه با محدود کردن بحث به اصل ضدیت با «دیکتاتوری» و بها ندادن به اصل «استقلال» و «حق حاکمیت ملی» خلق‌ها، و پیوند ناگسستنی این دو اصل با یکدیگر، از موازین محوری مندرج در «منشور جنبش سبز»، یعنی «تأکید مصرانه بر حفظ استقلال و مرزبندی با نیروهای وابسته به قدرت‌های بیگانهٔ سلطه‌جو...» (بند پ ـ ۴، ویراست دوم «منشور جنبش سبز»)، بسیار به‌دور است.

ما نمی‌توانیم هر دشمنِ دشمن‌مان را دوست انگاریم، و از دوستان خود در جنبش سبز نیز صادقانه می‌خواهیم که چنین نیاندیشند، چرا که این کار همان مردمی را که همگی می‌کوشیم از بند رها سازیم به‌گمراهی می‌کشاند و به‌دام دشمنان‌ تاریخی‌شان می‌اندازد.

از دوستان خود در جنبش سبز می‌پرسیم:

آیا خود حاضرید به‌کمک بمباران‌های نابودکنندهٔ «ناتو» و به‌بهای مرگ و آوارگی هزاران ایرانی بی‌گناه، تخریب و نابودی زیربنای اقتصادی و صنعتی کشور، و در نهایت سلطهٔ مجدد قدرت‌های خارجی بر ایران، بر دیکتاتوری حاکم بر میهنمان پیروز شوید؟ و در چنین صورتی، آن را پیروزی «مردم آزادی‌خواه ایران» خواهید نامید؟ اگر چنین نیست، و می‌دانیم که چنین نیست، آنگاه چرا چنین سرنوشتی را برای خلق‌های دیگر مورد تأیید قرار می‌دهید؟

آیا فرقی میان «مردم آزادی‌خواه لیبی» و مزدوران مسلح‌شدهٔ دولت‌های غربی، که تنها و تنها به‌کمک بمباران‌های «ناتو» بر رژیم دیکتاتوری قذافی پیروز شدند، نمی‌بینید؟ اگر این‌ها از حمایت مردم لیبی برخوردار بودند، چرا باید بمب‌های «ناتو» راه ورود به طرابلس را برای آنها هموار می‌کرد؟ چرا آنها نتوانستند، مانند مردم مصر، دیکتاتور حاکم را با تکیه بر نیروی مردم، از درون خود طرابلس پایتخت آن کشور، به‌زیر بکشند؟

آیا نمی‌بینید که هر یک از این گام‌های دخالت‌جویانهٔ غرب و «ناتو»، زمینه‌ را برای حملهٔ بعدی به کشورهای دیگر، مانند سوریه و میهن خود ما، هموارتر خواهد کرد؟ آیا رابطهٔ این حمله‌های نظامی را با برنامه‌های سلطه‌جویانهٔ قدرت‌های بزرگ برای کنترل منابع هرچه محدودترشوندهٔ طبیعی، به‌ویژه نفت و آب، در سطح جهان نمی‌بینید؟ آیا از برنامه‌های این قدرت‌ها برای گشودن دروازه‌های اقتصادی کشورها، تحمیل اقتصاد خصوصی نئولیبرالی و چپاول همهٔ ثروت‌های ملی آنها، آگاهی ندارید؟

آیا واقعاً فکر می‌کنید که قدرت‌های امپریالیستی و «ناتو» در دفاع از «حقوق دموکراتیک» مردم لیبی به حملهٔ نظامی دست زدند؟ آیا یک نمونه از مردم آزادشده به‌کمک «ناتو» را می‌شناسید؟ چرا همین «مدافعان حقوق بشر» که امروز لیبی را بمباران می‌کنند، به کمک جنبش مردم آزادی‌خواه بحرین نیامدند و برعکس، خیزش برحق آنان را با کمک نیروهای مسلح عربستان سعودی، نزدیک‌ترین متحدشان در منطقه که خود یکی از بزرگ‌ترین پایمال‌کنندگان «حقوق بشر» است، سرکوب کردند و همچنان به این سرکوب ادامه می‌دهند؟ آیا سرنوشت اسفبار مردم افغانستان و عراق را، که مهندس موسوی به‌درستی در مورد آن به همهٔ ما هشدار داده است، نمی‌بینیم؟ آنجا نیز حملهٔ نظامی زیر پوشش «برقراری دموکراسی»، «دفاع از حقوق بشر»، و حتی «رهایی زنان» صورت گرفت.

آری، مردم لیبی در دفاع از حقوق دموکراتیک خود به‌پا خاستند. اما آنچه در عمل به‌دنبال آمد نه ادامهٔ مبارزات آنها تا پیروزی نهایی بلکه دزدیده شدن حرکت انقلابی آنها از سوی «ناتو» و تبدیل درگیری‌ها به یک حرکت نظامی در خدمت هدف‌های قدرت‌های امپریالیستی بود. تردیدی نیست که مردم لیبی به‌مبارزات خود برای دستیابی به حقوق دموکراتیک خویش ادامه خواهند داد، اما این‌بار نه با یک دیکتاتور داخلی، بلکه با یک مشت مزدور مسلح برگماشته از سوی قدرت‌های خارجی روبرو خواهند بود.

و در این میان، آنچه مردم آزادی‌خواه لیبی، و نه فقط آنان بلکه جنبش سبز مردم ما نیز، بیش از هرچیز بدان نیاز دارند، همبستگی بین‌المللی همهٔ نیروهای مترقی جهان با مبارزات آنان است.

نخست برای گرفتن کمونیست ها آمدند،

من هیچ نگفتم زیرا من کمونیست نبودم.

بعد برای گرفتن کارگران و اعضای سندیکا آمدند،

من هیچ نگفتم زیرا من عضو سندیکا نبودم.

سپس برای گرفتن یهودیان آمدند،

من باز هیچ نگفتم زیرا من یهودی نبودم.

سرانجام برای گرفتن من آمدند
،

و دیگر کسی نمانده بود تا حرفی بزند.

ــ کشیش «مارتین نیمولر»، دربارهٔ برخورد روشنفکران آلمان پس از قدرت‌گیری نازی‌ها و سرکوب مردم.