یك: فكر كنید كه كارگردان سینما هستید و فیلمی ساخته اید به نام «زیر صفر» كه یك دنیا بیچار گی و آوار گی را در مورد صنعت كفش و كارگران این صنعت به تصویر كشیده است و حالامی خواهید این فیلم را به نمایش در بیاورید.
دو: فكر كنید كه فیلم شما كاملامستند و تا حد زیادی هم مملو از زندگی است؛ منتها یك زندگی تلخ كه در آن هم كاراكترهای فیلم گریه می كنند به حال خودشان و هم مخاطبان اشك می ریزند به حال فعالان صنعت كفش، از بس كه بیچاره و فقیر شده اند به خاطر واردات كفش های چینی كه نه كسی می داند چگونه به ایران آمده و نه كسی می داند به چه طریق اجازه ورود گرفته است و نه كسی می داند چه بلایی بر سر كارگران آورده است و همچنین نه كسی می داند كه چه بلایی بر سر صنعت ایرانی آورده است، فقط همه می دانند كفش های چینی تا گلوی بازار بالاآمده اند و این یعنی یك اتفاق بد. همین!
سه: دوباره به همان فكر سابق برگردید. شما فیلمی ساخته اید به نام زیر صفر كه كارگران خموده صنعت كفش را به تصویر می كشد و چند سال طول كشیده تا فیلم را ساخته اید. چهارسال طول كشیده مجوز یك بار نمایش آن را بگیرید. نزدیك 80 میلیون تومان هم هزینه كرده اید و حالابسیاری از مقام های كارگری و اقتصادی نیز با فیلم شما عكس گرفته اند. وقتی هم می رفتند، قول داده اند كه كمك كنند فیلم بهتر نمایش داده شود تا هزینه های آن جبران شود. اما باز اتفاقی نمی افتد و شما همچنان كارگردانی هستید كه شاید از آن بالامشتی محكم به سرتان اصابت كرده و فیلمی در مورد كارگران صنعت كفش ساخته اید.
چهار: در این جور مواقع كه شما یك فیلم كارگری به نام زیر صفر ساخته اید، چاره ای ندارید تا درجه اول آرامش خود را نیز به زیر صفر هدایت كنید. برای همین زنگ می زنید به یك خبرنگار و درخواست كمك می كنید. در این لحظه ثابت می كنید كه واقعا یك شی با سرتان اثابت كرده است. چون خبرنگاران بیش از هر قشر دیگری این روزها نیاز به كمك دارند و حال این دوران شان كمی تا مقدار زیادی ابری است و اتفاقا بارها خواسته اند به شما زنگ بزنند كه كارگردان هستید و درباره كارگران فیلم می سازید تا شاید بتوانید قصه درد آنها را به تصویر بكشید.
پنج: بگذریم؛ بخش پنجم نیاز به گفتن و نوشتن ندارد چون درباره خبرنگاران است.
شش: دوباره باید فكر كنید. حالا دیگر كارگردانی هستید كه مثل مسلسل گلایه می كنید و صدایتان می لرزد و بغض تا پشت گلویتان بالامی آید و خیلی آهسته، آنقدر كه به سختی می توان شنید، می گویید: خسته شده ام و این كلمه را به آهی آرام اما تقریبا بلند می دوزید. فضا ساكت می شود و سكوت در فضایی معلق می رقصد. دیگر نه شما می توانید حرف بزنید و نه آن خبرنگار توان حرف زدن دارد. البته راستش را بخواهید، ترجیح می دهد حرفی نزند چون...؛ بگذریم.
هفت: در این بند شما فكر نكنید كه كارگردان هستید، فكر كنید كه خبرنگارید و وقتی بغض از میان پیچ و خم گلوی كارگردان پایین می رفت، تصمیم گرفته اید كاری بكنید شاید كارستان. آستین ها را بالامی زنید. كمی هم خنده یا لبخندی آرام خودش را به لب های شما تحمیل كرده است كه احساس می كنید، می شود كاری كرد. ته دل، یعنی در پایین ترین سطح صدا می گویید: كاش می شد برای خودم و همكارانم كاری می كردم اما باز حركت می كنید.
تلفن را بر می دارید و با حالتی تند می گویید: آقای معاون، آقای نماینده مجلس، آقای دولتی، آقای تاجر كفش و آقای... آیا فیلم زیر صفر را دیده اید؟ در این فیلم كارگران صنعت كفش التماس می كنند، گریه می كنند، از مرگ سخن می گویند، تمنا می كنند، از كفش های چینی ابراز تنفر می كنند و می شكنند.
هشت: صدای بوق در گوش شما سوت می كشد. هنوز فكر كنید كه خبرنگار هستید. گوشی را می گذارید و به جایی خیره می شوید كه همیشه در این جور مواقع خیره می شوید و آرزو می كنید كه ای كاش «زیر صفرها» دیده می شدند. در نهایت باز هم مطمئن می شوید كه كاری از دست شما بر نمی آید. تلفن می كنید به آقای كارگردان. صدای شما را كه می شنود خیلی سریع می گوید: خسته نباشید.
گلوی خود را صاف می كنید و دستی به موهایتان می كشید. چاره ای نیست جز كش دادن احوال پرسی ها اما در نهایت باید به این پرسش پاسخ بدهید: چه خبر؟ آیا فیلم را دیده اند؟ جواب از قبل مشخص است. فیلم را ندیده اند، برایشان تعریف كردیم و همه یك پاسخ مشترك داشتند با همان لحن غم آلود رسمی: عجب!
منبع: شرق
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر