امروز سیزدهم اسفند است، سیزدهم ماه اعتراض و روز تولد سید دوست داشتنی ما. همو که شیخ شجاع ما را یاور بود.
سید محمد باقر (زکی) اسکویی، که دوستان او را بیشتر سید صدا میکنند، پایبندی به عهد برای آزادی را از شیخ آموخته و بنا به همین رسم مرادش در پایبندی به عهد بود که حتی پس از آزادیش از زندان، به جرم فعالیت تبلیغی برای کاندیدای انتخاباتی، لحظه ای از خواسته ها و مطالبات مردم، پا پس نکشید.
او می دانست که سزای وطن دوستی در این دوران، غل و زنجیر است، اما نمی توانست از یاد ببرد که پدرش برای حفظ این مرز، از جانش گذشته بود. نمی خواست که آرمان هایی که خون پدر او و سایر مردان این سرزمین، آبیاریش کرده بودند، به پای هرزه علف های تمامیت خواهی دیگران گذاشته شود.
او سر عهدش با مردم ماند، و همچون مرادش گفت:" من فرزند شهید ایران، صدایم خفه نمی شود"
سید نمیدانم پشت نرده های زندان در چه حالی، اما خوب می دانم که حتی اسیر بودن تو نیز، از میزان ترس و خوف دشمنان آزادی از تاثیر کلامت نمی کاهد. سید، قسم به خون شهدای میهن، روز آزادی نزدیک است.
" ناله پر شرار مرغ سحر. معنیش ارتداد بی دینی ست***در زمستان ذوق و اندیشه. سبز بودن چه جرم سنگینی ست "
( ح.س )
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر