شب گذشته برحسب عادت هفته های پیشین و علاقه ی شخصی ام به حوزه ی سینما ، بیننده ی برنامه " هفت " از شبکه سوم سیما بودم و سوال پیامکی ! برنامه در این مورد بود که : به نظر شما به یاد ماندنی ترین شخصیت سینمایی دفاع مقدس چه کسی است ؟ در پایان برنامه مجید سوزوکی با اکثریت آراء بینندگان این برنامه سینمایی بر رقبایی چون حاج کاظم آژانس شیشه ای و سعید از کرخه تا راین و رضا ی کیمیا پیروز شد . با توجه به موضوع برنامه و ساعت پخش آن و ... چنین به نظر میرسد که طیف وسیعی از افرادی که به برنامه پیامک دادند - حدود 140 هزار نفر در کل برای برنامه پیام فرستادند--به نحوی از انحاء سری در مسایل روز و سینما و فرهنگ و روشنفکری و مدرن بودن و موضوعاتی از این دست دارند و قهرمان خود را مجید سوزوکی دانسته اند، ولی آیا براستی این مسئله قابل تامل و بررسی جدی نیست ؟آیا این مسئله که این طیف از جامعه هم به سمت و سوی اینچنینی در حال حرکتند نیاز به واکاوی موضوع را نشان نمی دهد ؟
مجید سوزوکی حتی اگر هزاران بار ده نمکی و افراد دیگری هم به دفاع از او برخیزند ، نماینده ی لمپنیسم تمام عیار فرهنگی و اجتماعی است ، او همانند آن چریک های مبارزی است که درخواست ها و نهایتاً شکست های عشقی آنها را به مبارزه واداشته است و تمام هنرشان هم حک تصویر چه گوارا بر لباسهایشان است ! سوزوکی ها حتی تحولشان هم لمپنی است و جان دادنشان هم دردی از دردهای پیدا و پنهان این جامعه کم نمی کند ، میخواهد این جان دادن در محله شان بر سر دعوای ناموسی انسانی باشد و یا در جبهه بر سرناموس سرزمینی ...
اخراجی ها و سوزوکی ها می آیند و خوب می فروشند چون قهرمانان اصیل و واقعی به درستی و فارغ از هیاهو ها و حاشیه سازی های سیاسی به مردم معرفی نمی شوند و مردم اکنون جامعه مجید ها را قهرمانشان می پندارند و کسی هم نیست بپرسد اگر قهرمان های ایران سوزوکی وارند ! چرا هشت روزه بغداد فتح نشد و لمپنیسم ایرانی به آن کشور صادر نگشت؟! بیست و چند سال بعد از پایان جنگ و آنهمه کار تبلیغی و سیاسی در مورد جنگ ، تازه ما را دوباره به دوران لمپنیسم کشانده و دستهای پیدا و پنهانی عامه ی جامعه را که هیچ ، طیف نخبه ی جامعه را به آن سمت و سو هدایت می کند ... بهر حال ...
به شخصه من به سعید " از کرخه تا راین " رای دادم و به چنین قهرمانانی می بالم ، قهرمانانی که برای عقیده شان با خلوص نیت و عمل تا سرحد جنون مقدس مبارزه کرده اند و آنگاه که با تن و روانی خسته ، شکسته و مظلوم و با کوله باری از جراحت های گوناگون بخاطر مردمان و مرامشان به سرزمین خویش برگشته اند و نامرادی ها دیده اند-- برخلاف حاج کاظم ها که تمام اعتراضش را مشت می کند و حواله ی سیستم می نماید و با ماموران امنیتی به مذاکره می نشیند - میداند که سیستم هم برای او کاری نخواهد کرد و در زمان اوج اعتراضش رو به خدا فریاد می زند و کلیسا و مسجد برای او که سرشار از معنویت است برای این اعتراض فرقی نمی کند و در نهایت در جایی دور از سرزمینی که برایش زندگی اش را داده ، به رهایی روح زیبایش از تن خاکی اش می رسد ...
نمی دانم شاید هنوز من به واقعیت ها و واقعیت بینی نرسیده ام ، شاید مرد سرآمد دوران کنونی مجید سوزوکی ! است ، اما در این باره من آرمان گرایم و بگذارید با رویای " از کرخه تا راین " در خلوت خود آسوده باشم ... از کرخه تا راین برای من فقط یک فیلم نیست، یک داستان زندگی است ، با سعید در سالن سینما بغض کردم و فریاد زدم ... آیا فریادرسی هست ... ؟؟!
بابا توهم نويسنده اي تو هم بمون !!!!!!
پاسخ دادنحذف