کمتر گفته شده است و شاید کمتر کسی می داند که، میر حسین در بیست سال سکوت سیاسی خود، به ندرت و به اضطرار و تنها یکی دو بار صدایش را بلند کرد و سکوتش را شکست و آن هم اخطار به شورای نگهبان برای بی اخلاقی سیاسی و هشدار درباره ی آفت نظارت های استصوابی و سلیقه ای بود. از آن پس سکوت میر حسین ادامه داشت و این را همه می دانند.
روزی که میر حسین کاندیداتوری خود را برای ریاست جمهوری دهم اعلام کرد و به خصوص از روزی که سید محمد خاتمی در حمایت از او کنار کشید و انصراف داد، اضطراب عجیبی بر جبهه ی تحول خواه و هواداران اصطلاحات حاکم شد. تصویری خاکستری و کم رنگ که از آخرین نخست وزیر در اذهان به جا مانده بود، برای سبز شدن ذهن جوانان اصلاح طلب و تحول خواه پیشرو کافی نبود. حتی حمایت قاطع خاتمی هم نتوانست آن چنان که باید و شاید آنان را اطمینان دهد که میر حسین کیست و «مرد روزهای سخت» که خاتمی در مورد موسوی می گفت به چه معنی است .
آن روزها، باز هم کمتر کسی می گفت و شاید کمتر کسی می دانست که اصلاً دغدغه ی میر حسین چیست و کمتر کسی می پرسید که این بار، میر چرا سکوت سیاسی خود را شکسته است و روزه ی سیاسی اش را افطار کرده است .
بر آن روزها گذشت و آن گونه که من یاد دارم و خوش هم یاد دارم ، شب مناظره با رئیس جمهور دولت نهم بود که میر حسین خود، دغدغه اش را برای حضور در انتخابات اعلام کرد. او نگران آینده ی کشور بود و هراسیده بود از مدیریتی که اساس اش ماجراجویی و بی ثباتی، رفتارهای نمایشی و قهرمان نمایی و خیال بافی و خرافه گرایی وخلاف گویی و پنهان کاری و خودمحوری و قانون گریزی و افراط و تفریط بود. او آمده بود که این مدیریت را و این روحیه را عوض کند.
اما روزها باید گذشت تا معلوم شود که میر حسین «اصلاح طلبی است که اصول را گم نمی کند . آزمون ها لازم بود تا اصول میر حسین شناخته شوند و اصلاح طلبی میر حسین ببالد و یاران خاکستری او سبز شوند و جوانان بدانند که سید محمد چه می گفت و میر حسین از چه رنگ است و روزهای سخت چیست و مرد روزهای سخت کیست.
از آن روزها، سالی و چند ماه گذشته است و هر روز محدودیت ها بر میرحسین بیشتر و اخلاق سیاسی کمتر و فضای امنیتی تنگ تر می شود. سیاست اخلاقی سخت تر پیش می رود و آزمون های مرد روزهای سخت، سخت تر می شوند. این بار سخت تر از آن چه خاتمی هم گفته بود و شاید سخت از آنچه خاتمی هم دیده بود.
گل بود، به سبزه هم آراسته شد. انتخابات آزاد پیش کش، سیاست اخلاقی هم پیش نگرفتند و اخلاق سیاسی هم که امنیتی و نظامی شده و این بار در گفتار و کردار حاکمان، اخلاق هم فراموش شده است. گویی آمارهای دروغ کم بود و وعده های دروغ چیزی کم داشت تا دروغ های سیاسی هم به آن افزوده شود و...
و... میر حسین یک بار دیگر صدایش را بلند کرده است. این بار میر حسین نه گله از آمار دروغ دارد و نه از وعده های دروغ گفته است . او این بار از چرخش نظام به ماکیاولیسم هراسیده است و گویی این بار از «سیاست دروغ » رنجیده است که به ریشه ها زده و از دروغ به مانند یک روش برای حفظ منفعت و موقعیت گفته است و کرامت انسانی را به رخ مکانت سیاسی کشیده است .
روزها گذشته اند و لاجرم می گذرند. روزهایمان سخت تر و دغدغه های میرحسین هر بار عمیق تر شده اند. میان سخت ترین آزمون ها، دیگر میر حسین نشان داده است که هنوز هم «همان اصلاح طلبی است که اصول را گم نمی کند». حتی اصول میر حسین هم ثابت شده اند و نه تنها اصلاح طلبان که دیگر اصول گرایان منصف هم ، نگران میر و اخلاق میر حسین و سیاست اخلاقی میر حسین موسوی نیستند.
روزها ی بسیاری گذشته اند و لاجرم می گذرند . اما؛ ما باید نگران باشیم . نگران آن که «او» باز هم صدایش را بلند کند . نگران باشیم و از خود بپرسیم ، مرد روزهای سخت ، بار دیگر چه را فریاد می زند ؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر