در خبر ها خواندم که پس از به نمایش گذاشتن استوانۀ منشور حقوق بشر کوروش در تهران توسط رئیس دولت، چند تن از شخصیت های سیاسی به این نمایش انتقاد شدیدی داشتند مبنی بر اینکه چرا با داشتن الگو های بهتر و بالاتری در مورد حقوق بشر همچون پیامبر اسلام (ص) و حضرت علی (ع) از کوروش اینگونه ستایش و تجلیل می شود؟
فارغ از این جدال سیاسی، سؤال مهمی که به اذهان خطور می کند این است که الگو را پیامبر (ص) و حضرت امیر (ع) قرار دهیم یا کوروش؟ آیا این یک حرکت سیاسی و ابزار گونه است یا واقعی و اعتقادی؟
اگر یک حرکت سیاسی و ابزاری و نمایشی باشد، علاوه بر بی ارزش بودن آن، نوعی نفاق نیز خواهد بود که امیدوارم چنین نباشد. و اگر یک عمل اصولی و نشان دهندۀ مبنا و چهارچوب مدیریت کشور و چگونگی برخورد با منتقدان و مخالفان سیاسی باشد شبهات و سؤالات بیشتری را تداعی می کند. شبهاتی از این قبیل: تجلیل از منشور حقوق بشر کوروش با برخورد هایی که صورت گرفته و می گیرد چه تناسب و شباهتی دارد؟
مثلاً حمله به دفتر مرجع فقید مرحوم آیت الله العظمی منتظری، شخصیتی که پدر حقوق بشر ایران خوانده شد و تندیس منشور حقوق بشر در سال گذشته در تاریخ 19 آذر ماه 1388 از سوی کانون مدافعان حقوق بشر ایران به ایشان اهداء شد، و تخریب آن دفتر و پاره کردن قرآن در حمله های پیشین که خودم مشاهده کردم و غارت پول های شهریۀ طلاب و سپس پلمب نمودن آن دفتر و یا حمله به دفتر و منزل حضرات آیات صانعی و دستغیب و منزل حجت الاسلام و المسلمین کروبی.
و یا سرکوب و زندانی نمودن مدافعان حقوق بشر و فعالان سیاسی که در راه دفاع از حقوق مردم و آزادی های قانونی و شرعی فعالیت می کردند و... . آیا تجلیل از منشور کوروش تناسبی و شباهتی با برخورد های ذکر شده دارد؟ آیا مردم دنیا به ما نمی خندند و نمی گویند: دم خروس را ببینیم یا قسم حضرت عباس را؟
آیا آزادی هایی که به مردم وعده می دادیم و عدالتی که در صدد پیاده نمودن آن بودیم با عملکرد ما همخوانی و شباهتی دارد؟ آیا ما که جهانیان را به ارزش هایی همچون عدالت، آزادی، کرامت انسانی و احترام به حقوق بشر دعوت می نمائیم، در درجۀ اول نباید در کشورمان و در مورد اقشار مختلف ملت خودمان شعار ها و ارزش های ذکر شده را جامۀ عمل بپوشانیم و سپس جهانیان را به آنها فرا خوانیم؟
حضرت علی (ع) در منشور حکومتی خود خطاب به مالک اشتر که از طرف آن حضرت عازم رفتن به مصر بود فرمودند: مردم مصر دو دسته اند: یا برادر دینی تو هستند و یا هم نوع تو می باشند. بعنی نباید در برخورد با مردم مصر تفاوتی بین آنان گذاشته و در تأمین عدالت و حقوق آنان تبعیض قائل شوی.
همچنین آن حضرت در جریان ربودن زینت یک زن یهودی توسط لشکر معاویه فرمودند: اگر انسانی از این غصه بمیرد، نباید ملامت شود. علت نگرانی شدید آن حضرت از چنین حادثه ای آن بود که این تجاوز به حق یک زن غیر مسلمان، به نام اسلام و حاکمیتی دینی انجام شده بود.
امیدوارم هر چه زودتر متصدیان امور در رفتار خود با مردم و نیز منتقدان سیاسی تجدید نظر کنند و بیش از این موجبات نارضایتی مردم را فراهم ننمایند.
اشرف منتظری
3/7/1389
جالب بود
پاسخ دادنحذف