تعطیل شدن مناجاتِ ربنا در صدا و سیما ، نه از عظمت ربنا می کاهد و نه شرحی بر منادی ربنا می خواهد. تعطیل شدن ربنا، تنها نشان آن است که صدا و سیما ترجیح می دهد همه چیزش به هم بیاید .
اما ؛ اعتراض به این خواسته ی صداو سیما، سبب شد این جریان همه چیز خواه، در یک گزارش تحلیلی در رسانه های خود به «واکاوی دلایل پخش نشدن ربنای شجریان از صدا و سیما» بپردازد و به زعم خود استاد شجریان را در اردوگاه دشمنان تابلو دار جای دهد و او را از مخالفان سرسخت نظام بخواند و لایه های انحراف فکری او را آشکار سازد . در هسته ی اصلی این تحلیل آمده است:
«تناقض گویی های فراوانی هم در نظرات شجریان در این برنامه وجود دارد. محمدرضا شجریان در گفتوگو با بیبیسی توضیح میدهد که در زندگیاش هیچگاه گرایش سیاسی خاصی نداشته ولی میگوید که همیشه با خواستههای مردم برای آزادی و دموکراسی همسو بوده است، یعنی از یک طرف خود را خارج از چارچوبهای تعریف شده سیاسی به حساب میآورد و از طرف دیگر تندترین انتقادات خود را به رئیس جمهور و نظام جمهوری اسلامی بیان میکند.»
من به محتویات این مدعا کاری ندارم. درست و نادرست بودنش با مردم . من با همان واژه ی آغازین جمله مشکل دارم . همان « تناقضی » که نویسنده هم از آن «رنج» برده است و در آن « اشکال » کرده است و بر بنیاد آن استاد شجریان و هوادارانش را ضد انقلاب و ضد نظام خوانده است .
مسئله ی اصلی این است که ، این « تناقض » اصالتاً وجود ندارد و نکته این است که ریشه ی این تناقض موهوم ، « یکی دانستنِ دولت و ملت» است و جالب آن جاست که تاریخ قرن بیستم راوی دولتمردان و حکمرانانی است که به این « تناقض موهوم » گرفتار بوده اند .
این «یکی دانستن و یکی خواستن و یکی کردنِ مردم و دولت »، در واقع نتایج عجیبی دارد. مثلاً : خواننده ای که برای ملت بخواند و دولت را قبول نداشته باشد، مردمی نیست که هیچ ؛ سیاستمداری است که به مخالفت با نظام و حکومت مشغول است . هنرمندی که گرایشات سیاسی نداشته باشد ، مردمی نیست و اگر همراه مردم بود ، باید گرایش سیاسی موافق دولت داشته باشد . نتیجه ی عجیب تر آن که ، اگر «دولت را همان ملت بخواهیم» ، آن گاه همه ی ملت باید به رنگ دولت درآیند و حتی « ربنــا» یشان را به اذن دولت بگویند و به اذن دولت بشنوند و بهترین آن است که صدا ی مردم و سیمای ملت با صدا و سیمای دولت یکی شود !
اما؛ داستان به همین جا ختم نمی شود و گرفتاری وقتی آغاز می شود که « یک هنرمند بزرگ و مردمی » با این «پیش فرض» در افتد . آن وقت است که باید زمین و زمان را بهم دوخت و مفاهیم را عوض کرد و تاریخ را جابجا کرد تا به نحوی این تناقض، موجه بیاید که مثلاً به « واکاوی دلایل » مشغول ایم ! اگر هم در این میان میلیون ها هوادار این هنرمند بزرگ و مردمی به هوادران یک جریان سیاسی و «دشمنان تابلو دار » تبدیل شدند ، چه باک ! مهم آن است که مجبور نشویم در آن پیش فرضِ جادویی تجدید نظر کنیم . استالین هم برای آنکه در این پیش فرض ، تجدید نظر نکند ، دستور داد تا در تاریخ شوروی بنویسند « نسخه ی اصلی خمسه ی نظامی ، به زبان ترکی است و پارسیان برای آن که نظامی را از آنِ خود کنند ، آن را به پارسی برگردانده اند و نسخه اصلی را نابود کرده اند ! »
باری ؛ پخش نشدن ربنـا ی استاد شجریان در صدا و سیما، چندان دلایل پیچیده و عجیبی ندارد. علت همان «یکی نبودن دولت و ملت » است و سخن همان تفاوتی است که استاد گفته است « آنها کار خودشان را میکنند و "مـا " هم کار خودمان را میکنیم.»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر