شکل گیری انقلاب 57 که در مقابل حاکمیت ضد مردمی و در ادامه نهضت های آزادی خواهی سده اخیر ایران بود و از آنجائی که این انقلاب با ایدئولوژی اسلامی همراه بود و پیرو ایده های آرمانی اش مبنی بر دفاع از مظلومان مقابل مستبدان و مستکبران در هر نقطه از جهان، به مسئله اشغالگری فلسطین نگاهی ویژه داشت و این نگاه طوری بود که به عنوان یکی از مسائل مهم بین المللی در عرصه سیاست خارجی ایران از اهمیت شایانی برخودار گردید، البته احساس مسئولیت در مقابل اشغالگری از بدو شکل گیری اسرائیل در میان مبارزان ایرانی قابل مشاهده است. قبل از انقلاب روشنفکران و روحانیون مبارز و آزادی خواه مواضعی روشن پیرامون این موضوع داشته اند. و پس از انقلاب نگاه به مسئله اشغالگری به حدی بود که آ..خمینی از فلسطین به نام پاره تن اسلام یاد می کند و با این نگاه می خواهد نشان دهد که مسئله فلسطین مختص به منطقه خاص نیست، بلکه به کل جهان اسلام مربوط می شود . هدف این ایده و یا تفکر، دادن درکی به جهان اسلام است که در مقابل اشغالگری بی تفاوت نباشند و در جای دیگر نیز خطاب به مسلمین می گوید: مسلمین باید به هوش باشند باید بفهمند قدرتی که مسلمین دارند، قدرت های مادی ، قدرت های معنوی . مسلمین که یک میلیارد جمیعت دارند و پشتوانه خدایی دارند و اسلام پشتوانه آنهاست و ایمان پشتوانه آنهاست از چه باید بترسند؟ با یک جمیعت کمی در مقابل دشمن های زیاد، دشمن های بسیار قیام کردیم و ابرقدرت ها را شکست دادیم در واقع این نگاه می خواهد بگوید نه تنها مردم فلسطین، بلکه مردم سایر ملل نیز نباید در برابر ظلم و ستم هایی که به آنها روا می شود سکوت پیشه سازند. ودر جایی دیگر می گوید روز قدس روزی نیست که فقط اختصاص به قدس داشته باشد. روز قدس روز مقابله مستضعفین با مستکبرین است. این گفتار نیز بیان کننده تفکری است که در مقابل استبداد، چه داخلی و چه خارجی نباید سکوت اختیار کرد و نظام اشغالگری مختص یک منطقه خاصی نیست، بلکه حاکمیتی که به حقوق اساسی مردم که همان حاکم بودن بر سرنوشت خویش است بی اعتنا بوده و آنرا نایده بگیرد در واقع به نوعی اشغالگر است و در مقابل آن نیز سکوت جایز نیست.
چگونگی شکل گیری روز قدس و تسری آن به سایر نقاط جهان:
قدس نام عربی اورشلیم است. ولی با یوم یروشالاییم (به معنای: روز اورشلیم) که تعطیل رسمی و روز جشن یکپارچه شدن شهر اورشلیم است متفاوت است . سال ها قبل از پیروزی انقلاب ، کشورهای عربی و در راس آن سازمان آزادی بخش فلسطین، روزی را در ماه اکتبر که یادآور پیروزی فلسطینیان در دره کرامه بود را به عنوان روز فلسطین نامگذاری کردند. و این عنوان نیز به دنبال جنگ چند روزه در سال 1967 و شکست مصر و سوریه وبه طوری که برای اولین بار فلسطینی ها توانستند با یک سلسله عملیات نظامی ارتش اسرائیل را صاحب تلفات شدیدی کنند، به دنبال این پیروزی در ماه اکتبر مراسمی به نام روز فلسطین برگزار می گردید. اما از آنجائی که این روز با هویتی عربی تعریف گردید و مورد استقبال کشورهای اسلامی قرار نگرفت. پس از پیروزی انقلاب در کابینه دولت موقت پیشنهاد روز قدس در آخرین جمعه ماه مبارک رمضان داده می شود که به جای روز فلسطین قرار گیرد و مهندس بازرگان علت نامگذاری آخرین جمعه ماه رمضان را به روز قدس به دلیل اختلاف هایی در خصوص شب قدر عنوان می کند. در 16 مرداد 58 پس از بمباران جنوب لبنان توسط نیروهای اسرائیلی آ...خمینی آخرین جمعه ماه رمضان را به عنوان روز قدس نام گذاری می کند و بیان می کند که مردم در این روز باید همبستگی خود را در حمایت از حقوق قانونی مردم فلسطین به نمایش بگذارند.
ابراهیم یزدی در همان ایام در گفتگوی خود با محمد مهدی جعفری که در کتاب خاطرات وی درج شده از این که نامی از وی ذکر نگردیده و این پیشنهاد عنوان شده، گله می کند و می گوید که روز قدس را من در نماز جمعه پیشنهاد کردم اما وقتی اعلام شد اصلا اسمی از من برده نشد. پس از اعلام نامگذاری روز قدس هم ساله در ایران راهپیمایی در حمایت از مردم فلسطین برگزار می شود و همزمان با ایران در کشورهایی نظیر ترکیه ، اندونزی ،بحرین ،لبنان ،پاکستان و حتی در امریکا و انگلستان نیز تظاهراتی برگزار می شود. جالب توجه آن است که یهودیان و گروههای حامی اسرائیل نیز در این روز بر ضد روز قدس تظاهراتی به راه می اندازند، آنچه فارغ از بنیان این روز به نظر می رسد که چه گروه و یا شخصی عامل شکل گیری چنین روزی بوده، آن است که روز قدس یادآور مقابله با هر نوع تفکر تمامیت خواهی و انحصار طلبی است، یادآور مقابله با هر نوع گرایش ضد انسانی و تحجر است، این روز یادآور اشغال یک کشور مظلومیست که صدای مظلومیتش بیش از نیم قرن است که در جهان طنین انداز شده است. در جهانی که ملل مترقی اش خود را پیشرو در حقوق بشر می دانند اما در مقابل نیم قرن جنایت سکوت پیشه کرده و حتی از مسئله فلسطین به عنوان برگی در جهت اهداف خود بهره می برند. بنیان روز قدس در کشور ما با زمانی همراه بود تقریبا اصول اولیه آزادی ها رعایت می شد و گروههای مختلف سیاسی در چهارچوب قانون اساسی حق فعالیت داشتند حق ابراز عقیده داشتند و فریاد هم میهنان در آن سال ها می توانست به عنوان شاخص آزادی خواهی در جهان مبنا قرار گیرد، اما زمانی که فعالین مختلف فکری و سیاسی حق هیچگونه فعالیتی نداشته باشند و نتوانند ابراز عقیده کنند و فعالانشان در گوشه های زندان گذر ایام کنند آیا می تواند مبنای آزادی و آزادی خواهی برای آزادی خواهان جهان و پشتوانه ای در جهت دفاع از حقوق فلسطین باشند آیا می تواند شاخصی در دفاع از ارمانهای آزادی خواهانه باشد؟ در کشوری که صدای مظلومانش شنیده نمی شود و در کشوری که قرار بود مردمانش بدون لکنت زبان از حقوقشان دفاع کنند در کشوری که مقتول محکوم و قاتل تبرئه و ترفیع درجه می گیرد و صدای معترضان با گلوله پاسخ داده می شود آیا می تواند ندای دادخواهی برای مردم فلسطین را سر دهد؟ اما آنچه که همه ما می دانیم و آنهائی که حقوق اساسی و شناخته شده انسانی را در هر گوشه از جهان پایمال می کنند و آن را بازیچه نفسانیات خود کرده اند در مقابل خواست های به حق مردم شکست خواهند خورد، زیرا که مقاومت مظلومان در برابر مستبدان و مستکبران در طول تاریخ ایران و جهان داستان و افسانه نیست، بلکه یک واقعیت ثبت شده در تاریخ مبارزاتی است که حق پیروز است و باطل رفتنی است هر چند زمان طولانی را بطلبد. آنچه ما امروز از اشغالگری فلسطین می بینیم، شاهد به حق شناخته شدن حقوق فلسطینیان و محکومیت تفکر اشغالگری در اذهان عمومی جهان هستیم. آری روز قدس زنده است و ماندگار. زیرا که مردم فلسطین صاحب مقاومتی هستند که به حق است و بر آن اصرار و مداومت دارد و این مقاومت هر چند در طولانی مدت در مقابل ظالمان در هر نقطه از جهان باشد منجر به فرسایش ظالم و در نتیجه نابودی آن می گردد و این روز در میان مردم مستضعف و مظلوم جاودان خواهد بود به دلیل خوی ضد ظلم اش، ضد تحجرش که آن هم در روح آزادی خواهان جهان، مردم مظلوم فلسطین و ایرانیان سبز است و هر روز امیدوارانه با صبر و استقامت و به پشتوانه تجربیات مبارزاتی به پیگیری اهدافش ادامه می دهد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر