« یکی را از ملوک مرضی هایل بود که اعادت ذکر آن ناکردن اولی . طایفه حکمای یونان ، متفق شدند که مر این درد را دوایی نیست ، مگر زهره آدمی به چندین صفت موصوف.
بفرمود. طلب کردند . دهقان پسری یافتند بر آن صورت که حکیمان گفته بودند.
پدرش را و مادرش را بخواند و به نعمت بیکران خشنود گردانیدند و قاضی فتوی داد که خون یکی از رعیت ریختن سلامتِ پادشه را، روا باشد . جلاد قصد کرد . پسر سر سوی آسمان بر آورد و تبسم کرد .
ملک پرسیدش که : در این حالت چه جای خندیدن است ؟
گفت: ناز فرزندان بر پدران و مادران باشد و دعوی پیش قاضی برند و داد از پادشه خواهند . اکنون پدر و مادر به علّت حطام دنیا ، مرا به خون در سپردند و قاضی به کشتن فتوی داد و سلطان مصالح خویش اندر هلاک من همیبیند ؛ به جز خدای عزّوجل پناهی نمیبینم .
پیش که برآورم ز دستت فریاد هم پیش تو از دست تو گر خواهم داد... »
باز خوانی این حکایت، پیش از هر چیز برای یادآوری وضعیتی است که این روزها زندانیان و خانواده هایشان به آن مبتلایند. زندانیانی که ، سیاست ورزی قاضی و سلامت اندیشی حاکم، کار را به جایی رسانده است که آنان نیز ، پناهی جز خدای عز و جل نمی بینند.
باز آوری این روایت، پیش از هر کس ، آیت الله آملی لاریجانی را رواست که بخواند « قاضی اگر به مصالح حکومت و سلامت حاکم بیاندیشد، بر رعیت چه خواهد رفت » و بداند « اگر در نامه های زندانیان و شکوائیه ی خانواده ها، سخنی از مراجعه به دیگران می رود، گناه کیست !»
و البته خاطر مبارک قاضی القضات آسوده باد ! که این حکایت ، نه به « ارزش های جامعه ی لیبرالی » پرداخته است و نه از « پیش فرض های انسان شناسانه و هستی شناسانه ی غرب » دفاع می کند . در این مختصر، نه از قوای سه گانه سخن رفته است که میراث غربیان باشد و نه از تفکیک قوا که مدیون علوم انسانی غرب است ؛ که تنها بازخوانی حکایتی ایرانی است از« سیرت پادشاهان » در هفتصد سال پیش . روزگاری که شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی ، اعتکافش را شکست و وعده داد : کتاب گلستان توانم تصنیف کردن که باد خزان را بر ورق آن دست تطاول نباشد و «گردش زمان » عیش ربیعش را به طیش خریف مبدل نکند .
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر