همین دیروز بود که رئیس دولت دهم از صفر کردن شکایت دولت از خبرنگاران خبر داد و یکبار دیگر از باز بودن فضای نقد سخن گفت و وعده داد که دولت، تمام شکایاتش را به مناسبت روز خبرنگار پس میگیرد و باز هم همین دیروز بود که صدای همکاری را از آن سوی آب شنیدم و با خود گفتم، عجب! او هم رفت و عطای خبرنگاری در ایران را به لقایش بخشید.
امروز روز خبرنگار است و من مرور میکنم تمامی سالهایی گذشته را، سالیهایی که بهار مطبوعات نام گرفت و روزهایی که خزان خبرنگاران شد و به یاد میآورم آنهایی که تنها ظرف یکسال گذشته جلای وطن کردند و آنهایی که خانهنشین شدند و به جبر روزگار پیشه دیگری برگزیدند و آنهایی که پشت دیوارهای دنیای بیخبری تنها در انتظار یک دیدارند.
امروز روز خبرنگار است، روزی که چند سالی است عادت کردیم در انتظار یک خبر خوب باشیم و آرزویمان طور دیگری تعبیر شود؛ مثل همان روزی که روزنامهای را بستند و سال دیگرش دوستی دربند شد.
این حکایت سالهای نه چندان دور ماست، اما ما باز آرزو میکنیم تا به مناسبت روزمان دیگر روزنامهای توقیف نشود، همکار دیگری روانه زندان نشود، همه دوستان دربندمان آزاد شوند، هیچ خبرنگاری به امید نقد آزادانه جلای وطن نکند و خزانمان یکبار دیگر بهار شود.
و باز آرزو میکنیم فضای نقد به راستی باز باشد تا هیچ رئیس دولتی آنرا به مناسبت روزمان به ما هدیه ندهد و ما را برای آن نبخشد.
*دبیر سیاسی روزنامه توقیف شده اعتماد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر