کاهش محبوبیت و مقبولیت بینالمللی حاکمیت فعلی، چنان که در سخنان اخیر رئیس کمسیون امنیت ملی و سیاست خارجی [۱] و همچنین در بولتنهای داخلی سپاه [۲] انعکاس پییدا کرده است، فاکتوری تعیین کننده در مناقشه هستهای مابین ایران و غرب میباشد و میتواند در آینده بستر ساز تحریمهای شدیدتر و حتی برخوردهای نظامی باشد. در عین حل نحوه نگرش و واکنش هر یک از منابع فوق الذکر نیز نسبت به این مقوله در خور توجه میباشد. اولی با اشاره به وقایع بعد از انتخابات، "سران فتنه" را مقصر اصلی این کاهش محبوبیت ایران در میان کشورهای اسلامی میداند و دومی با اشاره به نتیجه نظر سنجی اخیر موسسه تحقیقاتی پیو، با جعلی خواندن این نظر سنجی، آنرا "توجیه کنندهٔ اقدامات غیر قانونی" و "زمینه ساز برخوردهای احتمالی در آینده میداند".
قدر مسلم منازعات بین المللی همچون بازی شطرنجیست که هریک از طرفین نهایت استفاده را از اشتباه طرف مقابل میبرد. با این حال جبران این اشتباهت با فرافکنی و انکار آن میسر نخواد شد. جالب است که مدعیان "بصیرت" که زمان و زمین را به جرم دیگرگونه دیدن، به دم نزدن و سکوت فرا میخوانند از درک و دریافت اشتباهات فاحشی که مخصوصا طی یک ساله گذشته مرتکب شده اند غافلند. اشتباهاتی که عواقب آن بیش از هرچزی فراهم کنند و بستر ساز "اقدامات آینده" علیه کشورمان می باشد.
آیا صاحبان "بصیرت" شلیک مستقیم به مشروعیت و مقبولیت خود را که همانا با سرکوب خونین اعترضات مسالمت آمیز مردم به وقوع پیوست را نمیبینند؟ شاید با نسبت قتلها و کشتار بعد از انتخابات به این و آن و داستان بافی در قالب "روشنگری" خواب خرگوشی طرفدارانتان بر هم نخورد ولی اینها واقیعتها ایست که جهان آن را دیده است و فراموش نخواهد کرد و در صورت ادامه غفلتها و اشتباهات، رقیبان و بد خواهان از آن نهایت استفاده را خواهند کرد.
آیا "بصیرت حاکم" از دیدن این واقعیت ساده که مقبولیت حاکمیت در بین ایرانیان خارج نشین نیز بشدت کاهش یافته است ناتوان است؟ این ایرانیان که غالباً جزو نخبگان و برگزیدگان جامعه محل سکونت خود می باشند همچون ریشهٔ درختان به هنگام سیلاب وقایع و "اقدامات احتمالی در آینده" می توانند محافظ خاک وطن باشند. اجماع شکل گرفته در بین جامعه ایرانی ساکن خارج کشور، آیا بیش از هرچیز نتیجهٔ برخورد ظالمانه با اعترضات نجیب مردم داخل کشور نیست؟
در بعد داخلی هم "صاحبان بصیرت" آیا نمیبینند که با عملکردشان بیش از هر عاملی زمینه ساز دخالت بیگانگان و "فراهم کننده بستر مناسب" برای برخورد نظامی با ایران می باشند. متهم کردن تمامی رقیبان سیاسی به همراهی با بیگانگان و القا باژگونهٔ این مطلب که تمامی کسانی که خواهان تغییر در کشور هستند، وابسته به بیگانگان و خواهان اقدام نظامی بر علیه ایران میباشند [۳] از یک طرف و از طرف دیگر حاکم کردن منطق زور از طریق سرکوب تمامی اعتراضات مردمی، آیا نتیجهای جز ایجاد دید مثبت نسبت به حملهٔ نظامی به کشور دارد، حداقل در آن بخشی از جامعه که خواهان تغییر می باشند. همچنین در دراز مدت حاکم شدن منطق زور، چیزی جز ظلم پذیر و سلطه پذیر بار آوردن جامعه میباشد و آیا از روزی نمی ترسید که این فرهنگ چنان در جامعه جا بیافتد و آنرا منفعل کند که حتی نسبت به هجمهٔ خارجی هم بیتفاوت باشد؟ اگر به کمک "بصیرت" خاص تان تاریخ را هم جور دیگر میبینید، حداقل امید است همسایه سالهای نه چندان دورتان، صدام حسین، را فراموش نکرده باشید.
تمامی اقدامات حاکمیت در طی یک ساله گذشته با هر نام و توجیهی هم که صورت گرفته باشند ریشهای جز نحوه نگرش حاکمیت به "قدرت" و "مردم " ندارد. نگرش و "بصیرتی" که قدرت را در زور بازو میبیند و هیچ سهمی از قدرت برای مردم قائل نیست. نگرشی که در آن عوام نمیفهمند و خواص فریب خورده اند. هنوز هم برای شستشوی "بصیرت" و جور دیگر "دیدن" دیر نشده است.
1- http://new.parlemannews.net/print.aspx?n=12171
2- http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article/2010/june/29//-b9a8119800.html
۳ - در تمامی برنامههای تلویزیونی که جدیداً بر علیه دگر اندیشان پخش میشود بر روی این نکته تاکید میشود که اینان خواهان حمله نظامی به ایران هستند در صورتی که واقعیت چیز دیگری است و موضع گیریهای این افراد در قبال تحریم و جنگ که نقض این مطلب را نشان میدهد، موجود می باشند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر