جنبش سبز مردم ایران تا کنون با ایستادگی تحسین برانگیز مردم، نخبگان و رهبرانش تاکنون توانسته به پیشرفتهای مهمی دست
یابد. که مهمترین آن اعلام موجودیت جنبش، افشاسازی ماهیت کودتاگران و معرفی خود به مردم ایران و جهان، به عنوان یک حرکت آزادیخواهانه و صلحطلبانه است. اما برای تداوم آن نمیتوان تنها به ابزارهای گذشته مانند اعتراضات خیابانی تکیه کرد.
در همه جنبشهای اجتماعی بویژه جنبش سبز برای دستیابی به اهداف، نیازمند یک برنامه منسجم و ابزارهای کارامد است. اگر چنین نباشد، در نهایت با توجه به کارشکنیها و سرکوبهای کودتاچیان به حرکتهای کور و سرخوردگی فعالان منجر میشود. در اینصورت جنبش آیندهای دشوار و غیر قابل پیشبینی خواهد داشت.
باید توجه داشت که جنبش یک حرکت مسالمت آمیز است و میخواهد حکومت را به گفتگو در شرایط عادلانه برای تامین خواستههای مردم وادار کند. بدین منظور باید قدرت جنبش در برابر حکومت افزایش یابد وگرنه نمیتوان تنها با اعتراضات و زورآزمایی خیابانی در برابر نیروهای نظامی کودتاچیان خواستههای مردم را تامین کرد. برای دستبابی به این مهم باید اقدامات زیر را انجام داد:
1. تضعیف موضع کودتاچیان و کاهش قدرت سرکوب آنها.
2. تقویت ابزارهای جنبش و انسجام دادن به آن.
3. توافق میان نخبگان بر سر مفهوم دقیق و روشن دمکراسی به عنوان هدف نهایی جنبش، توضیح و مقایسه آن با حکومتهای استبدادی برای مردم.
اگر به جنبشهای رهایی بخش در طول تاریخ نگاهی داشته باشیم، از مهمترین روشهای مبارزه، آگاه کردن مردم، نافرمانی مدنی و اعتصابات عمومی است. با توجه به اینکه قدرت سرکوب و تبلیغات دروغین کودتاچیان به شدت وابسته به منابع مالی بویژه نفت و نه پشتوانه واقعی مردمی بر اساس آگاهی است، هرکاری که سبب کاهش این درآمد شود باعث کاهش قدرت سرکوب میگردد. در اینصورت علاوه اهداف اصولی جنبش امر مهم دیگری که محقق میشود، کاهش صرف سرمایه مردم برای سرکوب خود آنان و حفظ آن برای رفاه و پیشرفت نسل کنونی و آینده است.
بدین روش به تدریج میتوان شرایط را برای اعتراضات مطمئن تر و قویتر خیابانی و مراحل بعدی فراهم ساخت. با توجه به فضای تند و فشارهای امنیتی به مردم، نخبگان و رهبران جنبش در درون کشور، همچنین حضور بخش قابل توجهی از مدیران، اندیشمندان و اصحاب رسانه در خارج از کشور و بهرهمندی آنان از فضایی بهتر و ایمنتر میتوان از پتانسیل آنان برای انجام بخشی از امور جنبش بهره برد. از جمله مهمترین آن میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
1. تشکیل یک اتاق فکر برای تحلیل اوضاع، دریافت نظر رهبران اصلی جنبش در داخل برای پیشبرد برنامهها.
2. رایزنیهای بینالمللی بویژه با نهادهای مدنی و حقوق بشری و آگاهسازی جهانیان از اوضاع ایران.
3. ایجاد رسانهای رسمی و قوی مانند رادیو یا تلویزیون ماهوارهای (در مقاله "نیاز اساسی جنبش، رسانه فراگیر" به ضرورت آن پرداختهام)
در واقع ابزار اصلی راه اندازی و سازماندهی اعتصابات و راهپیمایی، رسانههای جنبش هستند و هر قدر قویتر باشند، سازماندهی نیز بهتر خواهد بود. البته ضعف و شکاف درونی کودتاچیان نیز مزید بر علت است.
مردم و بویژه جوانان عزیز که نشان دادهاند خود را برای نجات کشور در جو امنیتی و نظامی خیابانها به خطر بیاندازند، توجه داشته باشند که با لغو یک راهپیمایی از سوی رهبران برای حفظ جان مردم، نباید دلسرد شد. بلکه همانگونه که گفته شد، راه اندازی رسانههای قویتر و تاثیرگذار، تشکیل اتاق فکر و برنامهریزی، آگاهسازی مردم و اعتصابات عمومی است که میتواند شرایط را برای اعتراضات خیابانی و اهداف نهایی جنبش فراهم سازد. امید است که رهبران جنبش به طور جدی پیگیر آن باشند.
م. پ.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر