شورای امنیت سازمان ملل با ۱۲ رای موافق، رای ممتنع لبنان و آراء مخالف برزیل و ترکیه، قطعنامه ای جدید را علیه ایران صادر کرد. این ششمین قطعنامه سازمان ملل درباره پروند هسته ای ایران و چهارمین دوره از تحریم های ایران می باشد. ۵ قطعنامه به همراه ۳ دوره تحریم در زمان تصدی ۸ ساله بوش و یک قطعنامه بهمراه تحریم در دومین سال ریاست جمهوری اوباما صادر می شود.
از طرفی زمان زیادی از نشست تهران که طی آن ایران برای انتقال بخشی از اورانیوم خود به ترکیه موافقت کرد نمی گذرد. در همان زمان دستگاههای دولتی با پیروزی از این نشست و دستاوردهای آن یاد کردند و آنرا در راستای تامین منافع ملی ما خواندند. البته در آن تبلیغات بسیار سعی می شد که این نرمش را برای تامین سوخت مورد نیاز نیروگاه ساخته نشده ایران جلوه دهند و تاکید می کردند که این توافقات هیچ ارتباطی با تهدیدات غرب نداشت. ولی چند روز پیش که بازار چانه زنی آمریکایی ها برای تحریم ایران گرم بود، رییس مجلس از کنار گذاشته شدن توافق تهران در صورت تصویب تحریم های جدید علیه ایران گفت. از متصدیان امور هسته ای (یکی همین رییس مجلس هشتم) که بارها با طعنه دولت اصلاحات را متهم به سازش با غرب و بر باد دادن عزت ملت ایران کردند (تسلیم درّ غلتان و دریافت آبنبات)، سوالی ساده داریم.
اگر توافق تهران براساس منافع ملی نه کرنش و بی عزتی اتخاذ شده، چرا باید منفعت ملی با تصویب قطعنامه شورای امنیت علیه ایران فراموش شود. اگر هدف، تامین سوخت مورد نیاز برای نیروگاهی است که هنوز ساخته نشده، چرا با آن نقض این پیمان آمریکا و دیگر قدرتهای جهانی را تهدید می کنید. تهدید می کنید که برای ادب کردن شما "منافع ملی" مان را نادیده می گیریم!!!. با این موضع گیری عملا پذیرفته اید که قصد توافق عجولانه تهران فقط کوتاه آمدن در برابر غرب برای تحریم نشدن بوده است. با این تفاسیر، عکس العمل تحریم های مجدد از جانب قدرتهای جهانی مسئله دور از ذهنی نیست.
هیچ حکومتی نتوانسته بدون پشتوانه ملت خود در عرصه مذاکرات بین المللی موفق ظاهر شود. امروز می بینیم که رهبرهای جهان در محکوم کردن ایران به عدم پذیرش خواست جامعه بین الملل سریعا به حوادث یکسال گذشته ایران اشاره می کنند و با آن مهر تاییدی به تصمیم خود در تنبیه دولت ایران می زنند. بسیار منطقی است که شرط مسئولیت پذیری و متعهد بودن یک دولت را تعهد آن در برابر شهروندانش بدانیم. دولتی که به تعهدات دموکراتیک پایند نیست و برای بقای خود تمام قوانین بازی را نقض می کند، هیچگاه نمی تواند قابل اعتماد باشد. نه ملت و نه جامعه جهانی با همچین دولتی تعامل نخواهند کرد و آن را تحمل نیز هم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر