امروز: سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران به مناسبت بیست و یکمین سالگرد ارتحال امام خمینی (س)، در خصوص ابعاد گوناگون اندیشه حکومتی امام، بیانیه ای صادر کرد.
متن این بیانیه به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سازمان به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
بیست و یک سال از ارتحال بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی ایران، امام خمینی(س) گذشت. شخصیت بزرگ و کم نظیری که با رهبری مردمی ترین انقلاب تاریخ معاصر، با همراهی ملت ایران، بساط حکومت سلطنتی را از این مرز و بوم برچید و همانگونه که در دوران مبارزه و رهبری جنبش، رهبری فرهمند و در اوج محبوبیت مردمی و توده ای بود، در پایان دوره یک دهه رهبری حکومت جایگزین رژیم ستم شاهی، همچنان در اوج ماند و با تکریم بی سابقه مردمی به جایگاه ابدی خود عظیمت کرد.
اما در حالی که در دوره حیات امام و در نزد نسلی از جامعه که او را از نزدیک درک کرده و با وی زیسته بود، دریافت زوایای شخصیت و سوگیری اندیشه و منش ایشان، کاری سهل و آسان می نمود، اینک در ابتدای سومین دهه از فقدان بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی ایران، یکی از بحث انگیزترین و چالشی ترین مباحث در جامعه ما، چیستی ماهیت اندیشه و دیدگاه آن رهبر فقید، خصوصاً در باب ویژگی ها و چارجوب های اساسی حکومت مورد نظر ایشان است. روشن شدن این موضوع، زمانی ابعاد پیچیده تری می یابد که توجه شود؛ "تئوری حکومت جمهوری اسلامی" در طول تقریباً دو دهه آخر از حیات ایشان، به تدریج سیر تکاملی را طی نموده است. بر این اساس، عدم توجه به منظومه کامل و تکاملی اندیشه امام در این باب و فقدان دقت در محکمات و متشبهات و همچنین تقدم و تأخر زمانی بیانات و موضعگیری ها در این زمینه، و به تعبیری دیگر صرفاً داشتن نگاهی نقطه ای و برداشتی مقطعی از این سیر، موجب بیراهه رفتن در دست یابی به عمق و کنه اندیشه ها و باورهای حکومتی بنیانگذار انقلاب است.
در شرایط کنونی، در خصوص معرفی و تبیین ابعاد اندیشه امام، خصوصاً در زمینه چارچوب های حکومت مد نظرشان و شیوه مختار ایشان در حکومتداری و تعامل با منتقدان و مخالفان حکومت، مع الاسف دو جریان سیاسی کاملاً معارض در عرصه عمومی، در این زمینه به اشتراک نظر و رفتار عجیبی رسیده اند و با استخراج مواضع و اعمالی از امام که حاصل شرایط خاص کشور در سالهای نخست پس از پیروزی انقلاب بوده و نوعاً رفتاری عارضی و موردی به حساب می آیند، تلاش دارند تا برخلاف حقیقت، اثبات نمایند که حکومت مطلوب امام، حکومتی غیر منعطف و بدور از به رسمیت شناختن کوچکترین حقی برای مردم به شکل عام و مخالفین و منتقدین سیاسی به طور خاص بوده است. این دو گروه همچنین در معرفی سیره و روش ایشان در حکومتداری و مواجهه با منتقدین و مخالفین نیز سعی بلیغ خود را بر این قرار داده اند تا ثابت کنند، امام با تجویز برخورد قهرآمیز و پیش دستی در مخاصمه با مخالفین خود و حکومت، در زمره رهبرانی قرار داشته که هیچ نغمه ناهماهنگی را تحمل نمی نموده است. یکی از این دو جریان که در لایه هایی از حاکمیت رسوخ کرده است، در عین حال که بدترین دشنام ها و خشن ترین رفتار را نسبت به بیت، یاران دیرین و مواریث برجا مانده از امام روا می دارد، تصاحب غاصبانه و سوء استفاده تحریف گرانه از این سرمایه عظیم کشور و نظام را برای توجیه رفتارهای خشن، بی منطق و ناموجه صورت گرفته با مردم و استمرار بخشیدن به حاکمیت خود لازم می بیند. براین اساس، جریان مذکور خصوصاً طی یک سال گذشته ضمن همسویی عملی با جریان اپوزیسیون برانداری که از دیرباز تحقق هدف نامبارک خود را جز از طریق ملکوک ساختن اذهان نسبت به واقعیت وجودی بنیانگذار نظام شدنی نمی دیده است، با تبلیغات مخرب خود، شبهات، ابهامات و علامت سوالات فراوانی را در اذهان عمومی، خصوصاً نسل سوم انقلاب در مقابل شخصیت و اندیشه امام قرار داده است و متأسفانه علی رغم تذکرات متعدد دوستان و یاران انقلاب و امام، همچنان کم و بیش در همان طریق گام برمی دارد.
اینک به بهانه سالگرد ارتحال آن رهبر فرزانه، فرصت مغتنمی است تا به بازخوانی گوشه ای از اندیشه حکومتی امام که این روزها بیشتر در معرض تحریف و سانسور قرار دارد، پرداخته شود. در این ارتباط، نگاهی گذرا به کلام و سیره عملی امام، به روشنی نشان می دهد که بدون تردید یکی از ارکان مهم و اساسی اندیشه حکومتی امام، توجه به این امر بود که حکومت بر پایه دیدگاههای اسلامی شکل گرفته، هیچیک از مناسبات و قوانین حاکم بر آن، نبایست مباینتی با اوامر قطعی شرع مقدس داشته و این حکومت در نهایت، می بایست در پی اجرای احکام اسلام باشد. از آنجا که خداپرستی، توجه به معنویت و اعتقاد به آموزه های دین رحمانی، یکی از ویژگی های فرهنگی جامعه ایرانی محسوب می شود، صبغه مذکور از حکومت مد نظر امام، در اصل، هیچگونه تعارضی نیز با فرهنگ، سنن و باورهای جامعه ایرانی نداشته و ندارد. اما آیا این ویژگی، تنها خصوصیت حکومت مد نظر امام در مرحله تأسیس و استقرار بود؟ کمی توجه به کلام و رفتار ایشان، پاسخ این سوال را روشن می نماید.
شاید مهمترین ویژگی حکومت مد نظر بنیانگذار جمهوری اسلامی، در مرحله تأسیس، را بتوان اعتقاد راسخ به این موضوع دانست، که شکل و محتوای حکومت، باید به تأیید اکثریت ملت برسد و این شرط لازم برای استقرار آن به حساب می آمد. همانگونه که اشاره شد، تردیدی وجود ندارد که الگوی حکومتی ایده آل نزد ایشان، جمهوری اسلامی بود، اما وی هیچگاه به خود اجازه نداد تا این تفکر را بدون تأیید ملت اجرایی کند. بر این اساس، با گذشت کمتر از دو ماه از پیروزی انقلاب، اصل شکل حکومت جایگزین و قانون اساسی آن به رفراندوم عمومی گذاشته شد و از این طریق حاکمیت یافت. حتی علی رغم آنکه تئوری حکومتی اعلامی امام، "ولایت فقیه" بود و همگان به این امر وقوف داشتند، پیش نویس تنظیمی قانون اساسی که فارق از این اصل تنظیم شده بود، به تأیید ایشان رسید و برای بررسی به مجلس خبرگان قانون اساسی ارسال شد. نگاهی به مواضع امام در شش ماه منتهی به پیروزی انقلاب، حاوی نمونه های فراوانی از این نوع نگاه است که به گوشه هایی از آن اشارت می رود:
رژیم اسلامى و جمهورى اسلامى، یک رژیمى است متکى بر آراىعمومى و رفراندم عمومى و قانون اساسىاش قانون اسلام و باید منطبق بر قانون اسلام باشد. صحیفه نور، ج۳، ص: ۵۱۵
ما خواهان استقرار یک جمهورى اسلامى هستیم و آن حکومتى است متکى به آراى عمومى. شکل نهایى حکومت با توجه به شرایط و مقتضیات کنونى جامعه ما، توسط خود مردم تعیین خواهد شد. صحیفه نور، ج۴، ص: ۲۴۸
حکومت «جمهورى اسلامى» مورد نظر ما از رویه پیامبر اکرم (ص) و امام على- علیه السلام- الهام خواهد گرفت و متکى به آراى عمومى ملت خواهد بود و شکل حکومت با مراجعه به آراى ملت تعیین خواهد گردید. صحیفه نور، ج۴، ص: ۳۳۴
ماهیت جمهورى اسلامى این است که با شرایطى که اسلام براى حکومت قرار داده است، با اتکا به آراى عمومى ملت، حکومت تشکیل شده و مجرى احکام اسلام باشد. صحیفه نور، ج۴، ص: ۴۴۴
ما نظام جمهورى را به آراى عمومى مىگذاریم و ایران چون همهشان مسلمان هستند رأى به این قضیه خواهند داد. و بعد از رأى آنها حکومت جمهورى اسلامى تشکیل خواهد شد. صحیفه نور، ج۵، ص: ۱۴۳
امام خمینی، نه تنها در مرحله تأسیس، اعتقاد به لزوم رأی مردم داشت، بلکه برای استمرار حکومت نیز بر این اعتقاد بودند که مبنا خواسته مردم است. ایشان در نیمه دوم سال ۵۷، این نکته را بارها در سخنانش مورد تأکید قرار داد که معروفترین آن در سخنرانی ۱۲ بهمن بهشت زهرا است آنجا که می گوید:
چه حقى داشتند ملت در آن زمان سرنوشت ما را در این زمان معین کنند؟ بنابراین سلطنت محمدرضا اولًا که چون سلطنت پدرش خلاف قانون بود و با زور و با سرنیزه تأسیس شده بود، مجلس غیرقانونى است، پس سلطنت محمدرضا هم غیرقانونى است. و اگر سلطنت رضا شاه فرض بکنیم که قانونى بوده، چه حقى آنها داشتند که براى ما سرنوشت معین کند؟ هر کسى سرنوشتش با خودش است. مگر پدرهاى ما ولىّ ما هستند؟ مگر آن اشخاصى که در صد سال پیش از این، هشتاد سال پیش از این بودند، مىتوانند سرنوشت ملتى را که بعدها وجود پیدا مىکنند آنها تعیین بکنند؟ صحیفه نور، ج۶، ص: ۱۲
به غیر از ویژگی یاد شده، یکی دیگر از خصوصیات قابل توجه در این زمینه، ارائه قالب جمهوری، به همان مفهوم رایج آن در عالم، برای حکومت پیشنهادی است. امام در این زمینه و در همان بازه زمانی ذکر شده چنین می گوید:
حکومت جمهورى اسلامى هم یک جمهورى است مثل سایر جمهوریها ولکن قانونش قانون اسلامى است.
صحیفه نور، ج۵، ص: ۳۴۷
حکومت، جمهورى است مثل سایر جمهوریها؛ و احکام اسلام هم احکام مترقى و دموکراسى و پیشرفته و با همه مظاهر تمدن موافق
صحیفه نور، ج۵، ص: ۴۲۹
برخلاف کسانی که تحلیل می کنند شکل و قالب "جمهوری" نزد امام برتری ویژه ای نسبت به سایر اشکال حکومتی نداشته است، ایشان در آبان سال ۵۷ ضمن ارائه استدلالی عقلی در خصوص ارجحیت و برتری شکل حکومت جمهوری نسبت به حکومت های فردی و سلطنتی چنین می گوید:
باید مردم خودشان یک کسى را تعیین کنند. مثلًا- فرض کنید که- یک وکیلى را تعیین کنند برایشان کار بکند. باید مردم خودشان یکى را تعیین کنند که او دخالت کند در امورشان؛هر وقت او را نخواستند، بگویند برو گم شو! یک رژیمى که اینطور استقرار دارد اگر انسان فهمید به اینکه، هر آدمى بفهمد که هر کارى بکند دیگر از دست مردم خارج است که بگویند برو، دیگر هست او تا آخر. سلطنت اینطورى است که یک کسى که سلطان شد دیگر هست او، بیخ ریش مردم هست. یک همچو آدمى هر چه خلاف بخواهد بکند دستش باز است. خوف این را ندارد که عزلش بکنند؛ عزلى توى کار نیست! هست او تا آخر. همه هم شاه دوست! اما اگر بنا باشد که یک نفر آدم را پنج سال، ده سال، هشت سال بگویند که شما بیا در این مملکت رئیس جمهورْ- مثلًا- باش، کارهاى مملکت را اداره بکن، خود مردم آزاد یکى را تعیین بکنند، این آدم هر چه هم بد باشد فکر خودش هست لااقل؛ براى اینکه مىگوید خوب من پنج سال دیگر از رئیس جمهور [ى] افتادهام، وقتى افتادم پدر من را مردم درمى آورند؛ اگر به یک کسى ظلم کرده باشم، اینها پدر من را درمى آورند. حالا قدرت دست من است، بعد از پنج سال دیگر یک آدمى هستم عادى مثل سایر مردم. نمىکند قهراً. ۲۲/۸/۵۷- صحیفه نور، ج۴، ص: ۴۹۳
از سوی دیگر، ابتنای کلیه امور در حکومت جمهوری اسلامی بر اساس انتخابات آزاد و رأی و خواست مردم، یکی از ویژگی های قطعی و غیرقابل خدشه نزد رهبر کبیر انقلاب بود. ایشان قبل از پیروزی انقلاب بارها، از جمله در موارد زیر بر این موضوع تأکید داشت:
حکومت اسلامى حکومتىاست که اولًا صددرصد متکى به آراى ملت باشد؛ به شیوهاى که هر فرد ایرانى احساس کند که با رأى خود سرنوشت خود و کشور خود را مىسازد. و چون اکثریت قاطع این ملت مسلمانند بدیهى است که باید موازین و قواعد اسلامى در همه زمینهها رعایت شود. صحیفه نور، ج۵، ص: ۴۴۹
طرز حکومت، حکومت جمهورى است و تکیه به آراى ملت؛ و قانون، قوانین اسلام است. صحیفه نور، ج۵، ص: ۴۸۲
همچنین این اعتقاد راسخ امام، در سالهای پس از پیروزی انقلاب، در قالب سخنان جاودانه ای چون "میزان رأی ملت است"، تا آخرین روزهای حیات ایشان استمرار یافت. امام تنها یک ماه قبل از ارتحال، در نامه ای در خصوص انتخاب رهبری به عنوان عالی ترین جایگاه در نظام جمهوری اسلامی، خطاب به ریاست شورای بازنگری قانون اساسی می نویسد:
اگر مردم به خبرگان رأى دادند تا مجتهد عادلى را براى رهبرى حکومتشان تعیین کنند، وقتى آنها هم فردى را تعیین کردند تا رهبرى را به عهده بگیرد، قهرى او مورد قبول مردم است. در این صورت او ولىّ منتخب مردم مىشود و حکمش نافذ است.
صحیفه نور ج۲۱ ۳۷۱
در منطق امام اساساً عنوان "حکومت استبدادی اسلامی" عنوانی جعلی و ناممکن است. همچنین حکومت مد نظر امام، حکومتی ضد استبدادی و معارض با دیکتاتوری بود. امام در این زمینه در ماههای منتهی به پیروزی انقلاب، این ویژگی حکومت را چنین توضیح می داد:
دولتهاى استبدادى را که وجود دارند نمىتوان حکومت اسلامى خواند تا شما بتوانید سلطنتى آن را با جمهورى آن مقایسه کنید. رژیم اسلامى با استبداد جمع نمىشود. آن رژیمهاى جمهورى هم که استبدادى هستند دراسم جمهورى هستند ودرمحتواسلطنتى.
صحیفه نور، ج۴، ص: ۱۴۷
شما اگر حکومت اسلامى را ببینید، خواهید دید که دیکتاتورى در اسلام اصلًا وجود ندارد. صحیفه نور، ج۵، ص: ۵۲۲
همچنین پس از پیروزی انقلاب و در جریان تصویب اصل ولایت فقیه در مجلس خبرگان، امام در مقابل مخالفان این اصل، چنین به دفاع برخواسته و آن را معرفی می کند:
اینها اصلًا اطلاعى ندارند که قضیه ولایت فقیه چى هست. اصلًا از ولایت فقیه سر درنمى آورند که اصلًا چه هست! در عین حالى که سر درنمى آورند، مىنشینند مىگویند اگر بنا باشد که ولایت فقیه بشود دیکتاتورى مىشود، کذا مىشود! مگر امیرالمؤمنین که ولىّ امور مردم بود- دیکتاتور بود؟ مگر خود پیغمبر که ولایت داشت دیکتاتور بود؟ مگر بگویند ولایت براى پیغمبر هم نیست؛ پیغمبر هم مثل سایر مردم! و از اینها بعید نیست این را بگویند. لکن جرأت نمىکنند بگویند. دیکتاتورى کدام است؟ در اسلام همچو چیزى مطرح نیست. اسلام دیکتاتور را محکوم مىکند. اسلام یک نفر فقیه را اگر بخواهد دیکتاتورى بکند از ولایت ساقطش مىکند. چه طور دیکتاتورى مىگویید مى کند اسلام، و این حرفها را مىزنید؟ صحیفه نور، ج۱۰، ص: ۴۱۱
جمهوری اسلامی مد نظر امام، حکومتی دموکراتیک است که در آن آزادی های گوناگون، در چارچوب قانون وجود دارد و حقوق بشر در آن رعایت می شود. امام جمهوری اسلامی را چنین معرفی می کند:
دولت اسلامى یک دولت دموکراتیک به معناى واقعى است و براى همه اقلیتهاى مذهبىآزادى به طور کامل هست و هرکس مىتواند اظهار عقیده خودش را بکند. و اسلام جواب همه عقاید را به عهده دارد و دولت اسلامى تمام منطقها را با منطق جواب خواهد داد صحیفه نور، ج۴، ص: ۴۱۱
برنامه سیاسى ما، ابتدا آزادى، دموکراسى حقیقى و استقلال به تمام معنى و قطع ایادى دولتهایى که تصرفاتى در داخل مملکت کردهاند. صحیفه نور، ج۴، ص: ۴۳۱
حکومت اسلامى مبنى بر حقوق بشر و ملاحظه آن است. هیچ سازمانى و حکومتى به اندازه اسلام ملاحظه حقوق بشر را نکرده است. آزادى و دموکراسى به تمام معنا در حکومت اسلامى است. شخص اول حکومت اسلامى با آخرین فرد مساوى است در امور.
صحیفه نور، ج۵، ص: ۷۰
حکومت ما جمهورى اسلامى است که متکى بر آیات قرآنى است و قانونش، قانون اسلام است و جناحهاى سیاسى در آنجا در اظهار عقاید خود آزادند. صحیفه نور، ج۵، ص: ۲۲۳
اسلام یک دین مترقى و دموکراسى به معناى واقعى است، و آن رژیمى که ما مىخواهیم تأسیس کنیم یک چنین رژیمى است.
صحیفه نور، ج۵، ص: ۳۵۳
احزاب آزادند که مخالفت با ما یا با هر چیزى بکنند، مادامى که اقداماتشان مضر به کشور نباشد. صحیفه نور، ج۵، ص: ۴۸۲
امام پس از پیروزی انقلاب نیز در خلال امر هدایت حکومت کوشید تا عملاً فضای آزاد برای جناح های مختلف سیاسی، منتقدان و مخالفان حکومت حفظ شود. در این ارتباط توجه به موارد و مصدایق زیر می تواند روشنگر باشد. امام در زمان حیات خود، علی رغم فعال بودن نهضت آزادی در شرایط جنگی و به رغم اختلاف عمیق دیدگاهی با آن تشکل، هیچگاه اجازه برخورد با آنان و دستگیری سرانشان را نداد، امام در ماجرای مخالفت عملی ۹۹ نماینده مجلس با نظر ایشان در مسئله نخست وزیری مهندس موسوی، نه تنها هیچگاه اجازه نداد تا با نمایندگان ملت برخوردی صورت بگیرد، بلکه خود در مقام دلجویی و احیای سیاسی آنان برآمد، امام افراد شاخص جناح های سیاسی کشور را در صورت حذف از جایگاهی، با عنوانی دیگر به کار می گرفت، امام روزنامه ای را که علی رغم نظر ایشان، در شرایط جنگی کشور، مدام مشغول تضعیف دولت بود، هیچگاه تعطیل نکرد و تنها توصیه کرد که از توزیع آن در جبهه ها توضیع ممانعت شود، امام در برابر اعمال نظارت استصوابی و تلاش برای ابطال آرای واقعی مردم، با قاطعیت و تدبیر ایستادگی کرد و ...
مرز مورد نظر امام برای جلوگیری از فعالیت گروههای سیاسی و برخورد با آنان، "قیام مسلحانه در برابر حکومت" بود و قبل از رسیدن به این مرز، تمامی فعالیت ها و اقدامات گروههای مخالف، حتی تشکل های غیر اسلامی را تحمل می کرد. در اردیبهشت ماه سال ۶۰ ، هنگامی که منافقین خود را آماده برخورد نظامی با نظام می کردند، امام در قبال نامه سرگشاده این گروه به ایشان که خواستار ملاقات با وی شده بودند چنین گفت:
شما الآن مىبینید که بعض احزابى که انحرافى هستند و ما آنها را جزء مسلمین هم حساب نمىکنیم، مع ذلک، چون بناى قیام مسلحانه ندارند و فقط صحبتهاى سیاسى دارند، هم آزادند و هم نشریه دارند بهطور آزاد. پس بدانید که اینطور نیست که ما با احزاب دیگرى، با گروههاى دیگرى، دشمنى داشته باشیم. ما البته میل داریم که همه گروهها و همه احزاب به اسلام برگردند و راه مستقیم اسلام را پیش بگیرند و همه مسلم بشوند. بر فرض اینکه نشدند، مادامى که آنها با ما جنگى ندارند و با کشور اسلامى جنگى ندارند و در مقابل اسلام قیام مسلحانه نکردهاند، بهطور آزاد دارند عمل مىکنند و بهطور آزاد حرفهاى خودشان را دارند مىزنند، لکن شما بناى بر این مطلب ندارید. و من اگر در هزار احتمال یک احتمال مىدادم که شما دست بردارید از آن کارهایى که مىخواهید انجام بدهید، حاضر بودم که با شما تفاهم کنم و من پیش شما بیایم؛ لازم هم نبود شما پیش من بیایید. و حالا هم به موجب احکام اسلام نصیحت به شما مىکنم؛ شما در مقابل این سیل خروشان ملت نمىتوانید کارى انجام بدهید. شما اگر یک وقت ملت قیام کند، مثل یک ذرهاى در مقابل این سیل خروشان هستید. صحیفه نور، ج۱۴، ص ۳۴۲
سرانجام پس از قیام مسلحانه آنان در خردادماه سال ۶۰ بود، که مقابله قهرآمیز نظام با ایشان آغاز شد. این رویه در قبال حزب توده نیز که از اساس با اعتقاد اسلامی معارضه داشت رعایت شد و فعالیت آزادانه آنان تا سال ۶۱ و کشف توطئه نظامی این گروه ادامه یافت.
همچنین اعتقاد امام به قرائت و خوانشی از اندیشه های اسلامی که مبتنی بر رحمانیت الهی و حفظ کرامت انسانی بود، جلوه های متعددی را در شکل حکومتداری ایشان آشکار می کرد. شاید بتوان مهمترین نمومنه و مصداق در این زمینه را پیام ۸ ماده ای ایشان درباره لزوم رعایت حقوق مردم به حساب آورد. امام در قسمتی از این پیام با اشاره به اینکه "احدى حق ندارد با مردم رفتار غیر اسلامى داشته باشد" در بند ششم چنین می نویسند:
هیچ کس حق ندارد به خانه یا مغازه و یا محل کار شخصى کسى بدون اذن صاحب آنها وارد شود یا کسى را جلب کند، یا به نام کشف جرم یا ارتکاب گناه تعقیب و مراقبت نماید، و یا نسبت به فردى اهانت نموده و اعمال غیر انسانى- اسلامى مرتکب شود، یا به تلفن یا نوار ضبط صوت دیگرى به نام کشف جرم یا کشف مرکز گناه گوش کند، و یا براى کشف گناه و جرم هر چند گناه بزرگ باشد، شنود بگذارد و یا دنبال اسرار مردم باشد، و تجسس از گناهان غیر نماید یا اسرارى که از غیر به او رسیده و لو براى یک نفر فاش کند. تمام اینها جرم [و] گناه است و بعضى از آنها چون اشاعه فحشا و گناهان از کبایر بسیار بزرگ است، و مرتکبین هر یک از امور فوق مجرم و مستحق تعزیر شرعى هستند و بعضى از آنها موجب حد شرعى مىباشد. صحیفه نور، ج۱۷، ص: ۱۴۱
اینها تنها گوشه ای از اندیشه و سیره امام راحل در باب چارچوب های حکومت جمهوری اسلامی و آزادی های سیاسی و اجتماعی بود که با کمال تأسف این روزها، تقریباً به طور کامل مورد فراموشی رسانه ملی قرار گرفته است.
ما معتقدیم ارائه چنین دورنمایی از جمهوری اسلامی بود که بر فراگیری پذیرش نسبت به این الگوی حکومتی، حتی از جانب اقشار کمتر مذهبی جامعه، نقشی به سزا ایفا کرد.
بدون تردید شکل گیری وحدت کلمه مردم ایران در پذیرش الگوی پیشنهادی جمهوری اسلامی از جانب رهبر کبیر انقلاب، در جریان قیام عظیم مردمی سال ۵۷ و رفراندوم های سال ۵۸ علاوه بر دین باوری تعداد کثیری از آنان، ریشه در همین ویژگی ها داشت. مردم به حکومت دینی معرفی شده از جانب امام، که سازگار با آزادی، مدافع استقلال، حافظ حقوق و کرامت انسانی، ضد استبداد و دیکتاتوری، تحقق بخش عدالت و احیاگر معنویت معرفی می شد دلبستند و رأی دادند. اینگونه بود که بیش از ۹۸% جامعه، فراتر از اقشار و افکار موجود در جامعه آن روز ایران، "جمهوری اسلامی" را به عنوان یک خواست فراگیر ملی، پذیرفتند.
سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران، در سالگرد عروج آن رهبر عظیم الشأن، یاد و خاطره امام انقلاب را گرامی داشته و به روح بلند وی درود و سلام می فرستد. همچنین این ایام را به ملت قدر شناس ایران و بیت شریف امام، خاصه برادر گرامی، حجت الاسلام والمسلمین سیدحسن خمینی تسلیت عرض می نماید.
ما به عنوان سازمانی که به اهداف اصیل انقلاب بهمن ۵۷ اعتقاد کامل داشته و همچنان بر این باور است که در شرایط خطیر کنونی، راه نجات کشور و نظام، پیگیری آرمانهای انقلاب، یعنی استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی است، بدون آنکه قصد مطلق ساختن هیچ شخص یا اندیشه غیر معصوم را داشته باشد، با بانگ رسا همگان را به بازخوانی اجتهادی اندیشه های امام، به عنوان صحیفه انقلاب و سند میثاق رهبری انقلاب اسلامی با مردم، فرا می خواند و به دست اندرکاران دستگاههای رسمی تبلیغاتی کشور که میراث امام را به مسلخ تحریف و مصادره به مطلوب برده اند، توصیه می نماید موج مخرب ارائه تصویر مخدوش از امام را متوقف ساخته، باور داشته باشند، اندیشه های واقعی و راستین امام، شاخه تناوری است که تکیه گاه نظام و مسئولان آن به حساب آمده، هرگونه لطمه زدن به آن، فرجام بر شاخه نشستگان را تیره و تار خواهد ساخت.
سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران
89/3/13
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر