می خواهم از ۲۲ خرداد پس از پیروزی بگویم. آن زمان که بساط استبداد را برچیدیم و همه جا را با نور اسلام رحمانی روشن کردیم.
آنروز مادر سهراب و ندا را به قامت شاکی در دادگاهی می بینیم. آنروز که ترازوی کج روی تابلوی عدالتخانه را ترمیم کرده ایم.
آنروز که میزان واقعا رای ملت است و مردم بی واسطه هیچ شخص و شورایی، به طور مستقیم نمایندگانشان را انتخاب می کنند. آنروز که هر کسی فارغ از اعتقاد و مرام خود می تواند در معرض انتخاب جامعه قرار گیرد. آنروز که مجلس پر می شود از نمایندگان واقعی مردم که با صراحت و قاطعیت از تریبون مجلس سخن می گویند و هیچ دستی نمی تواند آنها را از محکوم کردن مفسدان اقتصادی (در هر جایگاهی، حتی معاون رییس دولت) برحذر کند.
آنروز که دولتی مردمی و با لیاقت بر مسند نشسته و با درایت و تکیه بر مردم خواسته های ملی را پیگیری نماید.
آنروز دیگر در زندان ها اثری از زندانی عقیدتی نمی بینی. آنروز دیگر زنان و جوانان را در خیابانها کتک نمی زنند. آنروز هیچکس به من و تو خس و خاشاک نمی گوید. آنروز به سید حسن هم کسی توهین نمی کند.
آنروز روزنامه نگاران در تحریریه خود با فراغت خاطر می نویسند; نه قلمشان را می شکنند و نه زندانیشان می کنند.
آنروز به من و تو برای دریافت رایمان صدقه سیب زمینی نمی دهند.
آنروز معلمان برای دریافت حقوق صنفی خود زندانی نمی شوند.
آنروز کارگران با تکیه بر سندیکاهای خود حقوقشان را دریافت می کنند.
آنروز سپاه دیگر تمام مزایده ها را با رانت و بدون رقابت برنده نمی شود و جای رقابت برای شکوفایی بخش خصوصی باز می شود.
آنروز اساتید دانشگاه به دلیل دگر اندیشی اخراج نمی شوند و به دانشجویان ستاره های افتخار می دهند نه حکم تعلیق.
آنروز کارمندان برای حفظ حقوق خود لازم نیست خودسانسوری و تظاهر کنند.
آنروز فیلم سازان و هنرمندان لازم نیست در ذهن خود فیلم بسازند و برای من و تو روی پرده فیلم می سازند.
آنروز برای نامه نگاری و اعتراض به هیچ شخصی تو را تا حد نابینایی کتک نمی زنند.
آنروز عزیزت را در خیابان نمی کشند و بعد هم بگویند مهدور الدم است.
و ....
آنروز تقویم را ورق زدم. نوشته بود، ۲۲ خرداد ماه روز ملی استقلال و آزادی ایران از استبداد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر