حکایتی که هم چنان باقی است

یقیین داشته باشید که هیچ اتفاقی هم نخواهد افتاد. هیچکس دستگیر و بازجویی نخواهد شد. دروبین هایی که تمام تهران را تحت پوشش دارند و هیچ جنبنده از شکار آنان مصون نیست در مرقد امام قفل شده و از کار افتاده بود. عکس آنان را نگرفت، تصاویر آنان را ضبط نکرد و مطمئن باشید هیچکس سراغ برنامه ریزان و سازمان دهندگان این حرکت نخواهد رفت. در خوشبینانه ترین شکل، ممکن است چند بخت برگشته را گرفته و آنان نیز اعتراف کنند که از منافقین و سلطنت طلبها و امریکا و اسراییل پول گرفته بودند. مگر ماجرای پاره کردن تصویر امام خمینی را از یاد برده ایم.عین همان داستان-آنهم اگر اعتراضات اوج بگیرد- تکرار خواهد شد.

مقاله "راز لپهای گل انداخته حاج حسن خمینی"در بهمن ۸۶ آتش تهیه ای بود که اردوگاهی که با امام از اول مشکل داشت ، از قلم جوانی نادان در سایتی مورد حمایت ریخت. واکنش های تند آن زمان آرایش اردوگاه آنان را بهم ریخت.گویی تیم های" اطلاعات و عملیات"شان عجولانه عمل کرده بود. منتظر و آماده ماندند و مترصد فرصتی بودند تا بزعم آنان "حاج حسن خمینی" ولو با یک اشتباه این فرصت را فراهم آورد تا لشکر را برای فتح این سنگر حصین مدافع اندیشه های زلال خمینی، روانه میدان نمایند. و باز بزعم آنان وقایع پس از انتخابات و حمایت حاج حسن از معترضین به نتایج انتخابات همان فرصتی بودند که انتطارش را می کشیدند. در همان (سال ۱۳۸۶) بسیاری از دلسوختگان گفتند و نوشتند که هدف سید حسن خمینی نیست، اینان با امام مشکل دارند و انتقام او را از احمد و حسن می گیرند.

آیت الله توسلی جان خود را بر سر اثبات این مدعا گذاشت تا با این انحراف به مبارزه برخیزد. او قبل از آنکه قلب نازنینش در دفاع از امام از تپش فروماند و به جوار معبودش پر کشد، در جلسه مجمع تشخیص مصلحت گفته بود"هدف اینها سید حسن نیست، اینها همانگونه که امام پیش بینی کرده بود، از امام خمینی انتقام می گیرند. متحجرانی که دل امام را شکستند" و کاسه ای که مصطفی در آن آب نوشیده را آب کشیدند. در یادداشتی که برای فوت جانگذار آیت الله توسلی (سایت تابناک -۳۰ بهمن ۱۳۸۶ کد خبر ۶۷۷۰) نوشتم که "توسلی قامت استوار مبارزه با تحجر،خرافه پرستی و دین فروشان زاهد نمایی است که در پشت سر امام پنهان شده اند تا با اندیشه و آرمان های متعالی و مترقی ایشان ضربه بزنند... و فوت آیت الله توسلی پایان ماجرا نیست، حکایتی است که همچنان باقی است".

اگر آن روز بجای آنکه آن سایت را با سر و صدا- ولابد در دفاع از امام- ببندند و نویسنده مقاله را دستگیر کنند، به ریشه های تفکری می پرداختند که آن سایت و آن مقاله میوه و ثمره آن بود، امروز شاهد آن نبودیم که عده ای درمحضر روح خدا، نوه او را با الفاظی مخاطب قراردهند که قلم از بازگویی آن شرم دارد. و عده ای هم در همنوایی با آنان بگویند که آنچه که رخ داد"واکنش طبیعی مردم در مقابل سید حسن مصطفوی" بود. تکرار می کنم، اشتباه نکنیم و آدرس غلط ندهیم تا این تفکر هست این داستان ادامه خواهد داشت. نمی دانم چه حکمتی در فوت حاج احمد،این گنجینه اسرار امام، بود. شاید او این روزها را می دید و می دانست که همانطور که پدر، امام و معبودش پیش بینی کرده بود: "احتمال قوی می دهم که پس از من برای انتقامجویی از من به بعض نزدیکان و دوستانم تهمتها که من آنها را ناروا می دانم بزنند و به آتشی که باید مرا بسوزانند آنان را بسوزانند و احیانا به صورت دفاع از من انتقام مرا از آنها بگیرند."

در همان یادداشت به واقعه ای تاریخی اشاره کردم که تکرار آن را بی مناسبت با وقایع این روزها نمی بینم.شیخ عباس قمی(ره) در کتاب گرانقدر منتهی الآمال آورده است:«یعقوب بن داود»، روایت کرده است: «چون‌ هارون الرشید به مدینه آمد، من شبی به خانه یحیی بن برمکی رفتم و او نقل می‌کرد که امروز شنیدم که ‌هارون نزد قبر رسول خدا(ص) با او مخاطبه می‌کرد که پدر و مادرم فدای تو باد یا رسول‌الله. من عذر می‌طلبم در امری که اراده کرده‌ام در باب موسی بن جعفر. می‌خواهم او را حبس کنم، برای آن‌که می‌ترسم فتنه بر پا کند و خون‌های امت تو ریخته شود.» (منتهی‌الآمال ص ۳۸۸).و از این لطائف تاریخ است که امروز حاج حسن خمینی که در دامان جدش تربیت یافته و جسم و جانش مزین به انفاس قدسی روح خداست و به تعبیر زیبای آن عارف عادل و وارسته "اشبه الناس خلقا و خلقا" به امام خمینی است، امروز باید شاهد ادعای کسانی باشد که"نسبت خود را به امام مانند نسبت دیگر انسانها" می دانند وبزعم آنان هیچکس حق ندارد خود را وارث خظ امام بداند.

حاج حسن تاوان امام خمینی و اندیشه های زلال او و پدرش بزرگوارش را در دفاع از حق مردم را می پردازذ و اگر چنین است گوارا باد بر تو ای فرزند روح خدا تیر کین مدعیان بی ریشه ای که شهوت قدرت چشمانشان را کور کرده است. مردم تو را و نسب تو را خوب می شناسند و حاشا و کلا آفتاب برای همیشه در پس ابرها پنهان ماند.