خرداد ۱۱، ۱۳۸۹

درد مشترک

حمله کماندوهای رژیم اشغالگر اسراییل به ناوگان آزادی و شهادت عده ای از فعالین حقوق بشر و آزادی خواهی به شدت محکوم است. حمله به کاروان افراد غیر نظامی هرچه بیشتر چهره اشغالگران را برای جهانیان آشکار کرد. این حمله از سوی بسیاری از کشورهای دنیا از جمله جمهوری اسلامی ایران محکوم شده است.

معتقدیم که ملت صلح جو، صلح خواه و بشر دوست ایران با تمام وجود انزجار خود را از این حمله وحشیانه اعلام می کنند ولی همین ملت صبح که روزنامه کیهان را ورق می زنند، سوال بزرگی برایشان پیش می آید. با توجه به نزدیک شدن به سالگرد شهادت برادران و خواهرانمان در اعتراضات دور از خشونت مردمی به نتایج مهندسی شده انتخابات ۲۲ خرداد ۱۳۸۸، که به طور وحشیانه توسط نیروهای نظامی و انتظامی سرکوب شد، این سوال نقشی پر رنگتر در اذهان ما ایرانیان می بندد.

وقتی سرمقاله کیهان را با عنوان «روز واقعه نزدیک است» می خوانیم. مشاهده می کنیم که کیهان برای نشان دادن غیر قانونی بودن حمله به ناوگان آزادی غزه به کنوانسیون های ۱۹۴۸ و ۱۹۷۴ ژنو اشاره کرده است. مطابق این معاهده های بین المللی، کیهان حمله به ناوگان را غیر قانونی دانسته است. این دلایل بسیار نیکوست ولی سوال این است که ملزم بودن به رعایت پیمانهای بین المللی مسئله مهمی است، ولی چرا آنجا که پای جمهوری اسلامی و تعهداتش در قبال حقوق بشر و رعایت حقوق شهروندی به میان می آید، آنگاه کیهان و همفکرانش مدعی ناعادلانه بودن سازمانهای بین المللی می شوند و آنها را بازیچه دست قدرتها برای اعمال نفوذ در کشورهای دیگر می دانند.

از سوال اول بگذریم که کیهان نشینان را بی اخلاق تر از آن می دانیم که به غیر محکوم کردن سوال، جوابی برای آن داشته باشند. راه دور نرویم، مسئله کشته شدن انسانهایی بی گناه است به بهانه های بی پایه و اساس. در همین قانون اساسی خودمان اصلی داریم به نام اصل ۲۷ که راهپیمایی بدون حمل سلاح را حق شهروندان می داند. از کیهان نشینان می پرسیم که اگر امروز ۱۰ نفر در حمله نظامیان رژیم غاصب به ناوگان آزادی غزه به شهادت رسیدند (که معتقدیم کشتن یکنفر مثل کشتن کل نوع بشر است: «أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا» [مائده، آیه ۳۲])، نیروهای نظامی و انتظامی در ایران حدودا یکسال پیش بیش از ۷۰ تن را در خیابانهای میهن (نه در فاصله ۷۰ تا ۸۰ مایلی آبهای سواحل غزه) کشتند و شما با قلم خود آنرا توجیه می کنید و همچون دولت اسراییل مردم بی گناه را متهم می کنید که با اسلحه به خشونت روی آورده اند. اینجا صحبت حقوق بین المللی نیست که بتوانید بگویید توسط قدرتهای جهانی برعلیه نظام طراحی شده است. اینجا با نص صریح قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مواجه هستید که البته می دانیم هیچ دلبستگی به آن ندارید.

اسراییل هم برای تثبیت حکومت نامشروع خود به این روشها روی می آورد و با زور سلاح و آدمکشی مجبور است مشروعیت نداشته خود را در خاک فلسطینیان توجیه کند. اسراییل هم وقتی پای محدود شدن قدرتش در میان است تمام پیمانهای بین المللی را نقض می کند و آنجا که به نفعش می باشد حق مسلم مردم ایران برای دستیابی به انرژی صلح آمیز هسته ای را بازیچه قدرتطلبیهایش قرار می دهد و آرزوی اجماع جهانی برای حمله به خاک میهن عزیزمان را در دل می پروراند.

آری، امروز مردم ایران با دل و جان در درد مردم غزه شریکند.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

مرتضی الویری: افراطیون در جناح اصولگرا روحیه تمامیت‌خواهی دارند

امروز: مرتضی الویری را بیشتر در قالب شهردار تهران به یاد می‌آوریم. او در گفت‌و‌گو با ایلنا درباره آشتی ملی گفت و اینکه جامعه خسته از تندوری،...