گروه حاکم بر دولت، چه رویایی در سر دارد؟

امروز: همان‌گونه پیش‌بینی می‌شد تقاضاهای «مردمی» برای تمدید مهلت ریاست‌جمهوری آقای احمدی‌نژاد شروع شد!

طبق تحلیلی که در سایت «حقیقت‌نیوز» سایت حامی مشایی آمده است، با توجه به ضرورت پیش برد برنامه‌های دولت تا سال ۱۴۰۴، باید تدبیری اندیشید که حضور شخص آقای «احمدی‌نژاد» در مصادر عالی اجرایی کشور تا آن زمان تضمین شود. نمونه و الگوی پیشنهادی نیز در این مرحله تجربه کشور همسایه روسیه است که در آن آقای پوتین پس از پایان مهلت حضور در پست ریاست‌جمهوری، با بر عهده گرفتن نقش نخست‌وزیری عملا در جایگاه خود باقی مانده و نقش اداره کننده اصلی کشور را ایفا می‌نماید.

البته این تقاضاها می‌تواند تداوم یابد و تا حد تجربه کشور دور اما دوست، ونزوئلا پیش رود؛ جایی‌که هوگو چاوز حتی به همین هم قانع نشد و با برگزاری دوباره همه‌پرسی برای تغییر قانون اساسی، در نهایت امکان ریاست‌جمهوری مادام‌العمر خود را فراهم نمود.

و البته شگفت نیست که دولتی که با شعار شکستن حلقه‌های مدیریتی، و وعده استفاده از نیروهایی که کمتر برای حضور در مناصب مهم فرصت داشته‌اند بر سر کار آمده است، اینک حتی حاضر به پذیرش حداقل تغییر در این مناصب نشود و به جستجوی راهی برای تداوم بخشیدن به حلقه کوچک اما به شدت بسته مدیران خود برخیزد. این دولت پیش از این نیز نشان داده است که در مواردی که در نظرات و چشم‌اندازهای خود با نمایندگان مردم در مجلس دچار اختلاف می‌شود، تمام شعارهای مردمی را فراموش می‌کند و حتی حاضر است با عبور از مجلس، در نهایت حرف خود را به کرسی بنشاند.

اما یک نکته ظریف و البته بسیار مهم در اینجا وجود دارد و آن‌هم تفاوت جایگاه رییس‌جمهور در نظام سیاسی ایران و دیگر کشورها است. در مورد کشورهایی که نام آنها رفت، رییس‌جمهور نفر اول کشور و تعیین‌کننده کلیه سیاست‌های محوری است؛ در حالی‌که در جمهوری اسلامی ایران، رییس‌جمهور پس از رهبری، نفر دوم به حساب می‌آید و به همین دلیل حتی تعیین‌کننده سیاست‌های محوری نیز نیست.

رییس‌جمهور در کشور ما مسئول قوه اجرایی است و از این جهت مسئول اجرای سیاست‌هایی است که از جانب رهبری نظام معین می‌شود. بر این اساس، و با توجه به مبانی فقهی، رهبری نظام می‌تواند به صورت مادام‌العمر در این جایگاه باقی بماند، اما تداوم بخشیدن به ریاست‌جمهوری یک فرد خاص نمی‌تواند محلی از اعراب داشته باشد.

با وجود آگاهی همراهان آقای احمدی‌نژاد به این مسئله، چرا این موضوع از سوی آنها مطرح می‌شود؟ به نظر می‌رسد خطر آتش خانمان‌سوز نهفته در اینجا به حدی جدی است که حتی جرقه‌هایی از آن نیز باید مورد توجه خاص قرار گیرد. مقاومت‌های متعدد دولت در برابر مصوبات مجلس، موضع‌گیری غلاظ نسبت به قوه قضاییه در مواردی که محدودیت‌ها و مجازات‌هایی برای یاران و طرفداران دولت ایجاد می‌شود، و همچنین موضوع تاریخی مقاومت احمدی نژاد در برابر اعلام حکم برکناری آقای مشائی، همگی نشان از امکان مقابله و رودررویی ایشان با نهادهایی دارد که می‌تواند مبانی نظام اسلامی را دچار خدشه کند.

تحلیل تقاضای اندیشیدن تدبیری برای تداوم حضور آقای احمدی‌نژاد در مصادر عالی اجرایی کشور از این زاویه می‌تواند اهمیت این مسئله را بیش از پیش روشن کند.