فضاپیمای آتلانتیس! پیغام مرا به خدا برسان

- جمعه شب است .ساعت از یازده شب گذشته است . روی صفحه مانیتورم منتظر جدا شدن آتلانتیس در آخرین سفرش به ایستگاه فضایی هستم . در گوشه دیگر مانیتور هم تلوزیون های الجزیره و فرانسه ۲۴ باز است .آتلانتیس از زمین جدا می شود و خبرنگاران از ایستگاه گزارش می دهند که همه چیز طبق برنامه است . فضانوردان اعلام می کنند که همگی خوب و شاد هستند.تلویزیون های دیگر هم چند دقیقه ای را به این اتفاق زیبا در تاریخ بشر اختصاص داده اند : باز بشر به فضا رفت.

دقایقی بعد اما ..... خبرها حکایتگر همان داستان های همیشگی هستند . بمبی در عراق منفجر شد .کشته شدگان همه شیعه هستند.در بانکوک دعواست . در قرقیزستان راهپیمایی و اعتراض است . در هند یک کامیون با شصت مسافر به ته دره سقوط کرد و....

اصلا یک نفر پیدا نمی شود به من بگوید در اینجا ، در آسیا چه خبر است؟! اصلا به جهنم که ما فضانوردانمان را نتوانسته ایم به ایستگاه فضایی بفرستیم .اصلا کراهت دارد.چه معنی دارد در یک فضای تنگ و بسته چند زن و مرد دور از چشم پلیس روزها با هم باشند. مشکل قبله در آن گوشه فضا هم بایست یک جور حل شود.اصلا نخواستیم . به درد سرش نمی ارزد.

ولی یکی به من بگوید اینجا ، در محله ما چرا این همه دعوا است ؟ بخصوص این گوشه محله یعنی خاور میانه ؟ راستی چرا در این گوشه از دنیا جنگ است؟گرسنگی است ؟ بمب گذاری است؟ ..... خبرنگار می گفت بمب گذار قبلی نیت اش از بمب گذاری را رفتن به بهشت اعلام کرده است.

اصلا همه شان دروغ می گویند . در این سوی دنیا مخصوصا در آسیا و افریقا نه جنگ است نه بمب گذاری نه گرسنگی و تشنگی کودکانی که استخواهای دنده شان را می شود با چشم بسته از روی لباس شان شمرد.( ببخشید یادم نبود که آنها اصلا لباس ندارند)

سری به کلمه و جرس می زنم ."کتابهای شهید بهشتی را از نمایشگاه جمع کرده اند".این می گوید خودشان نیامده اند. آن می گوید دروغ می گوید ، به ما غرفه نداده اند.مادران اعدامی های چند روز پیش هنوز جسد بچه هایشان را تحویل نگرفته اند . یک کارگردان وقت آمدن به زندان دوربینش را جا گذاشته است (عجب سوژه ای می شد!) مجسمه های تهران جنی شده اند .....

اصلا لعنت بر شیطان که تخم یاس و نا امیدی می کارد!

بیا فرض کنیم همه چیز خوب است . بیا خیال کنیم امسال معجزه می شود . بیا خیال کنیم که بی خیالی هم بد چیزی نیست . اصلا از اولش همه اش تقصیر تلویزیون ناسا بود که دل ما را آب می کرد وقتی از فضانوردشان می پرسید: " اوضاع چطور است؟" و آنها می گویند: " ما خوب و خوشحالیم" . تقصیر تلویزیون های بدخواه فرانسه ۲۴ و الجزیره است که دائم القاء می کنند در عراق هر روز یک عده مسلمان تکه تکه می شوند تا یک عده دیگر صاف بروند بهشت. تقصیر کلمه و جرس است که تیتر می کنند : "روزنامه نگاران اصلاح طلب در حسینیه زندان رجایی شهر؛نوبتی می خوابند ". مگر ممکن است وقتی آدم ها به فضا می روند و تازه روی زمین هم هنوز هزاران هزار کیلومتر سرزمین حاصلخیز بلا استفاده افتاده است روزنامه نگاران مجبور باشند اینقدر چسبیده به هم زندگی کنند. اصلا از این خبرها نیست آقای محترم !.

اینجا همه چیز خوب و عالی است .

راستی ! آهای فضانوردان آتلانتیس ! دلتان بسوزد ! ما از شما هم خوشحال تریم ! باورتان نمی شود ؟! کمی به من مهلت بدهید. تلاش خواهم کرد و به هر بدبختی باشد یک لبخند تحویل تان خواهم داد تا باور کنید اینجا همه چیز خوب است و ما هم خوشحالیم!

فقط یک زحمت بکشید!

می گویند خدا در آسمانهاست . وقتی به آسمانها رسیدید پیغام مرا به او برسانید . به او بگویید .....

۲۴اردیبهشت ۱۳۸۹

ساعت : چهل دقیق بعد از پرواز آتلانتیس