در خصوص چیستی، واقعه دوم خرداد بسیار سخن گفته شده است. شاید یکی از دقیق ترین پاسخ ها در این زمینه، آن باشد که دوم خرداد، جنبش و خیزشی فراگیر و اجتماعی بود که با هدف ایجاد رفرم و اصلاح در مناسبات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور به وقوع پیوست. خالقان دوم خرداد، نه انقلابیونی بودند که راه نجات را در برهم زدن تمامی سازوکارها و ساختارهای مستقر می دیدند و نه محافظه کارانی که تنها در یک انتخابات معمولی شرکت کردند تا فردی را جایگزین فردی دیگر نموده یا به فردی دیگر برای جایگزینی ترجیح دهند. روح جنبش دوم خرداد، روح اصلاح گرانه بود که این امر مکرراً از جانب رهبر و نماد آن، سیدمحمد خاتمی، مورد تأکید قرار می گرفت.
از همان ابتدای شکل گیری دوم خرداد، دو جریان مخالف و غیر هم جهت با یکدیگر، در عمل، متفقاً کوشیدند، مشی اصلاح طلبانه جنبش دوم خرداد را ناکارآمد و نافرجام معرفی کنند. یک جریان، گروهی در جناح محافظه کاران بود که براساس ضدیت با هر گونه تغییر و اصلاح، از یک طرف مسیر پیشرفت اصلاحات را سد می کرد و از سویی دیگر به جامعه القای ناکارآمدی و ناممکنی هرگونه تغییر و اصلاح را می کرد. جریان دیگر، نیروهای رادیکالی بودند که با بالا بردن سطح مطالبات جامعه و با استفاده از فرصتی که جریان اول با کند کردن سرعت حرکت اصلاح طلبان عملاً برایش ایجاد کرده بود، حرکت اصلاح طلبی را ناکارآمد و حاکمیت و نظام را غیر اصلاح طلب معرفی کرده، جامعه را به سمت طرق دیگر دعوت می کرد.
این دو جریان، هر چند از دو منظر مختلف و با اختلاف دیدگاههای عمیق و وسیع با یکدیگر عمل می نمودند، اما عملاً در این نکته اشتراک موضع داشتند که شرایط حاکم بر نظام، تغییر ناپذیر بوده و حرکت اصلاحی از درون آن ناممکن و نافرجام است.
جامعه ما در فاصله دوم خرداد تا کنون، در اعتقاد به منطق اصلاح طلبی و باور آن، فراز و نشیب های مختلفی را گذرانده است؛ از امید بستن به نتایج و ثمرات این حرکت در شروع آن، تا حاکم شدن نسبی ناامیدی و اعتقاد به بی فایده بودن این مسیر در پایان دوره 8 ساله دولت اصلاحات و سرانجام تا احیای مجدد امیدها در کوران مبارزات انتخاباتی سال گذشته و شکل گیری یک جنبش عظیم اجتماعی برای به زیر کشیدن دروغ، فریب، ناکارآمدی و رفتارهای قیم مآبانه. در تمامی این ادوار، سوال مطرح و چالش برانگیز این بوده و هست که "در ایران امروز، آیا اصلاح طلبی ممکن است"
اینک در سیزدهمین سالگرد دوم خرداد، در حالی که جامعه، خود را مواجه با خیانت به امیدها و نیات خیرخواهانه و اصلاح گرانه خود در جریان برگزاری و اعلام نتایج انتخابات دهم ریاست جمهوری و برخورد خشن و قهر آمیز با اعتراضات پس از آن دیده و جنبش سبز مطالبه آرای خود آغاز کرده است، استمرار حرکت اصلاحی، همچنان خود را در مواجهه با همان دو جریان پیش گفته می بیند. با این تفاوت که با توجه به وقوع حوادث یک سال گذشته، جریان اقتدارگرای حاضر در حاکمیت، با وضوح بیشتری بر طبل برچیدن هرگونه اصلاحگری و اصلاح طلبی می کوبد و جریان رادیکال ضد اصلاح طلبی نیز با انگیزه و دست مایه بیشتری، اصلاح طلبی را در جامعه کنونی کشور، حرکتی ناکام معرفی نموده و بر آتش طغیان و براندازی می دمد.
در این میانه، وارثان اصلاح طلب دوم خرداد که امروز با شعار، "اجرای بدون تنازل قانون اساسی"، جنبش سبز را راهبری می کنند، در تلاشند تا علی رغم تمامی فشارها و ناملایمات، پرچم اصلاح طلبی را افراشته نگاه دارند و این مشی را هم به عنوان تاکتیک و هم استراتژی، که کم هزینه ترین و ممکن ترین طریق نجات کشور است، به مردم معرفی کرده و آنان را در این طریق نگه دارند. مسلماً میزان موفقیت این گروه به عواملی گوناگونی همچون میزان انعطاف و عقلانیت کار بدستان مقابله کننده به اصلاحات، اندازه صبر و استقامت ملت در اصرار بر این مسیر صعب و دشوار و احیاناً طولانی و هوشیاری و ذکاوت نخبگان و رهبران اصلاح طلب در هدایت و راهبری جامعه.
امروز ما و کثیری از عاشقان سرنوشت این مرز و بوم، و ملک و ملت، بر به نتیجه رسیدن این راه سخت دلبسته و مصمم هستیم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر