کرسی های آزاد اندیشی و یک راهکار

امروز: پدیده نفاق تظاهرات گوناگونی دارد و از همین روست که تمییز منافق از غیر آن ، گاه چنان دشوار است که عملا ممکن است منجر به برآورده شدن هدف این نامردمان عالم شود.

یکی از کار- شیوه های دورویان تظاهر به همنوایی و تسلیم مطلق در برابر اوامر کسی است که منافق قصد فریب یا به اصطلاح دور زدن وی را دارد ولی پای عمل که به میان میاید منافق مسیرش را جدا می کند تا در طریقی قرار گیرد که منافع مورد نظر خودش تامین گردد.

چه بسیار کسانی که این روزها در سخن ، آتشی از عشق به ولایت اند اما با تامل بیشتر متوجه می شوی این تنها در همان حوزه سخن و بروز احساسات ظاهری است و تا جایی است که ولایت مداری آنها متضمن و تائید کننده منویات آنهاست نه ولایت.

از جمله مواردی که مصداق بلاریب این سخن است بحث کرسی های آزاد اندیشی است. تا آنجا که بیاد می آورم رهبری بارها و بارها از ضرورت تشکیل این کرسی ها در دانشگاه های کشور سخن گفته و بر آن تاکید ویژه داشته اند اما چنانکه شاهدیم این امر هرگز به منزل اجرا نرسیده است.

علت عدم اجرای فرمان فوق نیز کاملا روشن است .ایجاد کرسی های آزاد اندیشی در راستای اهداف دور و دراز نفاق نیست لذا به وضوح شاهدیم که هم آنان که سنگ ولایتمداری را محکم تر بر سینه می زنند وجودشان خود عامل مانع تری در تحقق این امر است.

جالب ، تسلط و چیرگی این نفاق بر اوضاع است آنچنانی که رهبری مجبور به توسل به خود دانشجویان برای ایجاد این کرسی ها می گردد و مستقیما امر می کنند که " خود شما دانشجویان بروید و این کرسی های آزاد اندیشی را ایجاد کنید "اما نفاق انحصارگرا از پیش تمام راه ها را مسدود کرده است و تا این لحظه تلاش فعالان دانشجویی هم برای اجرای امر رهبری بی نتیجه مانده است.

منافع متعددی که در اوامر رهبری و امر مورد بحث ملحوظ است برآنم داشت تا راهکاری را که در این زمینه به نظر بنده می رسد ارائه دهم تا شاید به خواست خدا افاقه کند.

پیشنهاد بنده ممکن است باعث تعجب شما باشد اما این پروپوزال دقیقا ایجاد کرسی های آزاد اندیشی در کلاس درس است.

اگرچه ممکن است در ابتدا و با توجه به شرایط حاکم و جاری این پیشنهاد غیرعملی به نظر برسد اما گمان می رود با دقت در آن و تکمیل نواقص آن ، بوسیله بحث و واگشایی حواشی مربوطه توسط دیگران در نهایت از یک طرح خام اولیه به راهکاری پخته و قابل اجرا برسیم.

به نظر بنده برخی از اساتید با توجه به رشته ای که در آن تدریس می کنند و جایگاه ویژه شان در دانشگاه محل تدریس ،می توانند بهترین یاری دهنده گان در بر زمین نماندن این فرمان باشند. اساتید گروه های معارف و علوم سیاسی از این جمله اند.

شاید بهترین نتیجه را بتوان از ساعات درسی مربوط به دروس عمومی گرفت مثل : دروس قانون اساسی ، تاریخ تحلیلی اسلام ، معارف یک و دو، انقلاب اسلامی و ریشه ها و امثال آن.

سرفصل های این دروس خودبخود ظرفیت ورود به بحث در مورد مسائل جاری را دارند و از اینروست که در واقع ورود کلاس به این مباحث قانونا نمی تواند مورد اعتراض تمامیت خواهان مستولی باشد.

لازم بذکر است با توجه به جو فعلی شاید بسیار باشند اساتید محترمی که به همین علت اجازه این کار را ندهند ولو آنکه خود نیز از علاقه مندان واقعی مطرح شدن این مباحث و حتی اجرای فرمان رهبری باشند لذا دانشجویان فعال باید تیزبینی مورد نیاز را داشته و کلاس هایی را برای این موضوع انتخاب نمایند که استاد مربوطه نیز در معذوریت نبوده ، امکان همکاری با آنان را داشته باشد

نیازی نیست تمام ساعت یک کلاس به بحث در مورد مسائل جاری کشور بگذرد و تدریس تکست های اصلی رها شود بلکه با جلب همکاری استاد مربوطه این امکان وجود دارد که بصورت برنامه ریزی شده وقت مشخصی از کلاس را به اینگونه مباحث اختصاص داد . می توان از پیش مطرح کننده بحث جلسه بعد و موضوع مورد بحث را مشخص نمود تا هم خود شخص کنفرانس دهنده و هم سایرحاضرین فرصت کافی برای مطالعه و تحقیق در مورد جوانب آن را داشته و با دست پر در جلسه حضور یابند .

از باب اطمینان بیشتر بسیار بهتر است موضوع مطروحه ارتباطی هرچند حداقلی را با سرفصل تکست اصلی مربوط به آن جلسه داشته باشد .

باید واقعیت جو حاکم را پذیرفت و توجه کرد که بنا نیست تمام تلاش های انجام شده در این باب به نتیجه برسد و منجر به تشکیل جلسه بحث گردد لذا حتی اگر از همه تلاش ها فقط تعدادی از آنها با موفقیت همراه باشد کار بزرگی انجام شده است. پس هرگز نباید یاس را بخود راه داد که در اینصورت موفقیت نزدیک است

الیس الصبح بقریب