بعداز کودتای انتخاباتی در ۲۲ خرداد، جنبش دانشجویی هزینه های گزافی را پرداخت کرده است. احمد زیدآبادی، عبدالله مومنی، مجید توکلی و بهاره هدایت نامهایی آشنا هستند که در کنار بسیاری از دانشجویان آزاده دیگر در زندانهای جور به سر می برند.
دانشگاه و دانشجو از دیر باز خطری بسیار جدی برای کودتاچیان بوده است. دانشجویان به دلیل آگاهی بیشتر نسبت به دیگر اقشار اجتماع مشکلات و کاستی ها را بهتر درک می کنند و این بصیرت نظری، شجاعتی در بیان و عمل به ایشان داده است که نظیرش را می توان در تحلیل های احمد زیدآبادی، دیدار عبدالله مومنی با میرحسین موسوی علی رغم همه تهدیدها، اعلام مواضع بهاره هدایت و سخنرانی ۱۶ آذر مجید توکلی، جست.
همین پرده دری هاست که کینه ای دیرینه بر دل کودتاچیان نهاده و امروز برای این عزیزان در مجموع ۲۹ سال حبس تعزیری ابلاغ شده است.
شدت این کینه در حدی است که حتی پس از پایان بازجویی ها و ابلاغ حکم دادگاه بدوی به مجید توکلی دوباره او را به انفرادی برده اند. واقعا اگر دستگاه قضاییه ادعای بی طرفی و عدالت ورزی دارد پس پاسخ این رفتارها که تنها می تواند ناشی از مشکلات شخصی با افراد باشد، چیست؟ اگر عدالت همان حکم ۸ سال و نیم زندان تعزیری برای مجید توکلی است (که اعتقاد داریم این احکام از پایه سیاسی و ناعادلانه است)، پس چرا دوباره او را به انفرادی می برید و آنقدر فشار روانی بر او یا دیگر زندانیان وارد می کنید که مجبور به اعتصاب غذا شوند (نمونه دیگر تهدید به دستگیری خانواده جعفر پناهی بود که باعث شد وی نیز دست به اعتصاب غذا بزند).
در باب ناعادلانه بودن این احکام تنها یک مقایسه ای کوچک با احکام صادر شده برای زندانیان سیاسی در دادگاههای رژیم پهلوی که حکومتی طاغوتی بود کافی است. برای مثال بهزاد نبوی که وارد فاز مبارزه مسلحانه با رژیم سابق شده بود و هنگام دستگیری با تعدادی سلاح و بمب دستساز دستگیر شده بود، در دادگاه رژیم طاغوت به ۱۰ سال حبس محکوم می شود، حال مجید توکلی برای یک سخنرانی در روز ۱۶ آذر یعنی روزی که رسما متعلق به دانشجویانی مثل اوست به هشت سال و نیم حبس محکوم می شود. آیا این بود عدالت علوی که برای آن انقلاب کردیم و رژیم سابق را سرنگون ساختیم. آیا شهدای انقلاب و ۸ سال دفاع مقدس برای رسیدن به این سطح از عدالت جان گرانبهای خود را تقدیم ملت کردند.
امروز اما مجید توکلی تنها نیست و بسیار ی از مبارزین راه آزادی اعلام کرده اند که همراه او و مادرش (که اخیرا در مصاحبه با روز گفته دست به اعتصاب غذا زده)، برای اعتراض به این دست روشهای قضایی کینه توزانه، اعتصاب غذا می کنند. این همبستگی سبز پیش از این نیز هنگامی که برای به زعم خودشان تمسخر، لباس زنانه تن مجید پوشاندند به حمایت از او پرداخت و به کودتاچیان نشان داد که این تفکرات جاهلانه جایی در دل سبز اندیشان ندارد. امروز هم بسیاری از سبزاندیشان از تمام نقاط دنیا به مادر مجید زنگ می زنند و همبستگی و حمایت خود را با مجید اعلام می کنند. همه تقریبا یک پیام برای مجید دارند و آن این که «طاقت بیار رفیق» .
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر