ماجرای اعتصاب غذای دو هنرمند ملی، جعفر پناهی و محمد نوری زاد، به صراحت بیانگر عمق مشکلات کشور می باشد. هنرمند در هر کجای دنیا تاج سر حکومت و مردم است. هنرمندان سرمایه ملی ما هستند که باید در حفاظت از ایشان کوشید تا تاریخ و فرهنگ ملی حفظ شود.
متاسفانه در جامعه امروز ما هنرمندی که با هنرمندی به سیاست های قدرت انتقاد می کند را در بند می کنند تا همانطور که آقای دادستان به همسر نوری زاد با صراحت گفته «افکارش را مهار کنند». مگر نوری زاد چه گفته که باید تا سر حد نابینایی مورد شکنجه و ضرب و شتم قرار گیرد و خانواده اش اینچنین تهدید شوند. یقینا به استناد حکم دادگاه بدوی وی، در این ارتباط «چه گفتن» مد نظر نیست و «به که گفتن» است که اینگونه سرنوشتی را برای او رقم زده. حکوتی که ادعای علوی بودن دارد فراموش کرده که امام علی (ع) به مالک نوشتند آنگونه حکومت کن که زیردست بتواند حق خود را بدون لکنت زبان از قوی دست بستاند. اینجا به جاست که یکبار دیگر این سوال صریح و ساده میرحسین موسوی را که در اعتراض به اعدام های اخیر از حاکمیت پرسید تکرار کنیم که «آیا این است آن عدل علوی که به دنبالش بودیم؟».
آیا این عدالتست که هنرمند بین المللی ایرانی، جعفر پناهی را با اتهاماتی واهی در زندان بیاندازید و خانواده اش را تهدید کنید تا جایی که برای محافظت از خانواده اش مجبور به اعتصاب غذا و قربانی کردن جان خود شود. آیا این دست رفتارها هیچ نسبتی با عدل علوی دارد؟
امروز شرم آور است برای ملتی هنردوست با آن سابقه و فرهنگ کهن که وزرای فرهنگ و خارجه فرانسه یادآوری کنند که هنرمند گنجی گرانبهاست که جایش در زندان نیست. شرم ما از سخن به جای آنان نیست. شرم از این است که سرانجام حکومتی که با خونفشانی های بسیار برای استیلای آزادی، حفظ استقلال، اشاعه اسلام رحمانی و قضاوت به سیره علوی برپا کردیم، به وضعیتی دچار شده است که زبانه هایش امروز هنر و فرهنگمان را به آتش کشیده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر