به ياد دارم آن روز هاي قبل از انتخابات را كه در انبوه شعارهاي تبليغاتي ، سبزها فرياد مي زدند (اگر تقلب بشه ايران قيامت ميشه!)؛ آن روزها و آن لحظات همواره با خود مي انديشيدم آيا واقعا اگر در اين انتخابات تقلبي صورت گيرد ايران قيامت مي شود و اگر قيامت نشودچه؟
وبه ياد مي آورم فرداي انتخابات را كه تقلب شد ، من عصباني بودم و برخود مي لرزيدم اگر مردم اين خبر را با بي تفاوتي بشنوند و به خانه خود بروند و درها را پشت سرشان محكم ببندند چه؟
اگر سكوت كنيم چه؟
آيا آيندگان سرشان را تكان نخواهند دادو برما نهيب نمي زنند كه جواب آنچه كه بر شما رفت تنها سكوت بود؟
اما فرداي آن روز كه تمامي دوستانمان، تمامي عزيزانمان را يكي پس از ديگري مي بردند اين باردر پس تمامي غمها و اشكها در دل احساس غرور مي كردم كه آري جواب ما به اين توهين بزرگ سكوت نبود بلكه اعتراض سبزي بود كه پيام صلح و دموكراسي خواهي ما را نه تنها به آيندگان بلكه به گوش تمامي دنيا رساند.
و امروز؛
اميرحسين عزيزم،
امروز كه پس از گذشت ده ماه از آن خيزش سبز، همچنان تو و تمامي همبندانت را صبور و مقاوم و سرافراز مي بينم برخود و بر ايرانم مي بالم .
گرچه شب تاريك است....
دل قويدار سحر نزديك است...
همسرت سحرنصيري
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر