محمد داوری را از روزنامه همبستگی می شناسیم. یک معلم ساده و صادق و صمیمی بود که وارد تحریریه شد برای کار در حوزه رسانه. بعدها هم در سحام نیوز سایت حزب اعتماد ملی همکاری می کرد. او هم همانند آریا آرام نژاد ناشناس نیست اما در مقایسه با زمان و نحوه بازداشت و اعتصاب غذا و فشارهای روحی که او در دوران بازداشت بدون مرخصی خود طی می کند تقربیا می شود مدعی شد که او هم گمنام مانده است.
محمد داوری در سایت سحام نیوز همراه کروبی بود که او را به بهانه جمع آوری و تهیه مدارک مربوط به تجاوزات جنسی در کهریزک هفت ماه پیش دستگیر کردند و از آن تاریخ تا کنون زیر سخت ترین شکنجه ها و فشارها قرار دارد. طی این مدت هر سه ماه یکبار تنها به مادر پیر او که از شهرستان بجنورد به تهران می آید اجازه دیدار و ملاقات داده می شود و از هرگونه مرخصی و دیدار با همسر و دیگر اعضای خانواده خود محروم است.
با اعمال این فشارها بر محمد داوری قصد دارند تا او را وادار کنند در یک مصاحبه خبری و جنجالی صحت ادعاهای مهدی کروبی در خصوص تجاوزات جنسی را زیر سوال ببرد. در حال حاضر شرایط جسمی و روحی محمد داوری بسیار وخیم است . پیش از این محمد داوری در بند عمومی بوده است اما به دلیل اعتراض به وضعیت بلاتکلیفی در گفت و گو با معاون وزیر اطلاعات که چندی پیش از بند ایشان دیدار داشته است بلافاصله و پس از خروج این مقام دولتی از بند عمومی به سلول انفرادی منتقل شده است. پس از آن بود که داوری برای دومین مرتبه اقدام به اعتصاب غذای کرد. در حال حاضر هیچ گونه اطلاعی از وضعیت داوری در دست نیست.
مادرش می گوید: محمد کاری نکرده است ، جرمی ندارد، یا پسرم را آزاد کنید یا مرا هم پیش پسرم ببرید...من در تهران هم جایی را ندارم که بمانم
***********
آریای آرام نژاد، آهنگ ساز جوان بابلی آزاد شد. همانگونه که برای زندانیان شناخته شده تر و مقاوم مان پای می کوبیم و شادی می کنیم برای آزادی یک زندانی که ناشناس نبود اما در زندان گمنام باقی مانده بود نیز پای می کوبیم و همه را خبر می کنیم.
نمی شناسمت آریای سربلند ایران. هرگز ندیدمت برادر، من از تو فقط یک صدا شنیده ام که شاید برای آنهایی که دستی در موسیقی و آواز دارند، استفاده از تعبیر «بی نظیر» برای صدای تو اغراق بود اما برای من هنوز بی نظیر است صدایی که تنها بعد از کشته شدن معترضان در یک عاشورای خونین فریاد زد: « گناه ملت ما چیست، به جز فریاد آزادی» و بعد برای همین آزادی خودش اسیر و زندانی شد.
پیش از اینها بسیار به زنداینان ناشناس و گمنام فکر می کردم مثل همه ایرانیانی که این روزها دلشان هزار تکه شده است و هر تکه اش جایی از این کشور ویران شده جا مانده است با یک خانواده چشم به راه. اما خبر بازداشت آهنگ ساز جوانی که آهنگ زیبای او بیشتر از نام او معروف بود ولی خبر نگهداری اش در سلول انفرادی از چشم و گوش تک تک آنانی که با آهنگ ناب او آشنا بودند، دور مانده بود، تلنگری شد تا به همت دوستان نازنینم، صفحه ای به نام اسرای گمنام در فضای فیسبوک به راه افتد و تو سمبل آریا اسرای گمنام شد. حال این صفحه بیش از هزار عضو دارد و دیگر برای جنبش سبز هیچ فرقی نمی کند آنکه در بند است، خویشاوند فامیلی ماست یا خویشاوند فکری.
باشد که پس از این نیز برای تک تک زندانیان ناشناس موج خبری به راه افتد تا اگرچه بازجویانی در خلوت خبری، حاشیه امن می یابند تا زندانیان ناشناس را تحت فشار قرار دهند، حداقل خانواده ها احساس سرخوردگی و یاس نکنند.
اخباری که از زندانیان ناشناس در شهرستان ها به گوش می رسد کماکان نگران کننده است. فشار برای وادار کردن زندانیان به اعترافات ساختگی چه در زندان و حتی پس از آزادی موقت نیز ادامه دارد.
همانگونه که در تهران برخی از زندانیان را وادار کرده اند تا در مقابل دوربین های صدا و سیما بنشینند و علیه خودشان و جنبش سبز اعتراف کنند و حتی برخی از زندانیان آزاد شده را میز وادار کرده اند تا پس از آزادی با حضور در کنفرانس های خبری و یا در مصاحبه با خبرگزاری ها علیه خودشان و جنبش موضع گیری کنند، این روند در شهرستان ها نیز در دستور کار قرار گرفته است.
شاید اصلاع رسانی در مورد زندانیانی که در زندان وکیل آباد مشهد، عادل آباد شیراز، متی کلای بابل، دیزل آباد کرمانشاه، زندان مرکزی سنندج، زندان کازرون اهواز، زندان مرکزی یزد، مرکزی ارومیه ، تبریز و شهرهای دیگر اسیر هستند بتواند حداقل روزنه ای برای بهبودی وضعیت دشوار این زندانیان و خانواده های آنان بگشاید.
خانواده های زندانیان اوضاع بهتری نسبت به خود زندانیان ندارند و سهم ما از رنجی که آنها می کشند جز این نیست که در روز حداقل یک بار نام و عکس یک زندانی ناشناس را در کنار دوستان خوش نام مان تکرار و تکثیر کنیم. تکثیر تصویر زندانیان گمنام یعنی سبزها برابرند و یکسان چه رها، چه در زندان.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر