چرا زلزله یکباره مهم شد؟

هر یک از این سه پدیده ساحت خاص خود را دارد. برای کوچک سازی دولت باید به اهداف و ابزارها و کارهای دولت مراجعه کرد و سیاستگذاری دهه ای برای سامان دادن این حوزه داشت. کوچک سازی دولت در ایران تنها دغدغه ای سیاسی آن هم در زمان کسب نظر و رقابت های انتخاباتی بوده است و بس.

فردای انتخابات دیده شده است که همه دولت های ایرانی به توسعه دولت و بزرگ شدن آن اقدام کرده اند. دولتی که تحویل داده اند کمترین شباهت را با دولتی داشته که در زمان تصدی ریاست بر آن تحویل گرفته اند.

برای نجات شهر تهران از مشکلاتی چون زلزله نیز نیاز به سیاستگذاری چندجانبه است. در این سیاستگذاری ضمن اینکه باید به فکر انتقال دولت از این شهر به محلی دیگر بود، باید محلی که دولت در آن قرار است استقرار یابد انتخاب شده و شرایط و نحوه استقرار و سیاست توسعه ای مرکز جدید کشور و محیط پیرامونی آن کارشناسی شود. عدم توجه کارشناسان به انتقال دولت به هر جایی از کشور ایران هزینه ای کمتر از خسارات و ضررهای ناشی از وقوع زلزله ای واقعی در تهران در پی نخواهد داشت.

مضاف بر اینکه در محل جدید با فرض امکان پذیری انتقال مرکز و پایتخت، زلزله های متعدد و پشت سرهم اجتماعی و فرهنگی به وقوع خواهد پیوست. همراهی این دو نوع زلزله می تواند نفس از جان کشور ایران بستاند و آن کند که انتظار آن وجود نداشت. در نتیجه کشور ایران از دو نوع زلزله در خسران خواهد بود. بدین لحاظ است که هر نوع دخل و تصرفی در شهر تهران نیازمند اقدامی هوشمندانه و کارشناسانه است.

من نمی دانم که کارشناسان کشور کجا هستند؟ چرا از کارشناسان شهر تهران در بحث و بررسی در مورد جمعیت، مشکلات و مصائب، توسعه شهری و محله ای و دیگر اقدامات نظرخواهی نمی شود؟ مگر شهر تهران متخصص خودش را ندارد؟ مگر شهر تهران صاحب ندارد؟ مگر شهر تهران مقیم ندارد؟ آیا همه کسانی که در شهر تهران زندگی می کنند نسبت به شهر بیگانه هستند و این شهر را وطن خود نمی دانند؟

مگر همه اهالی شهر میهمان و غریبه در شهر هستند؟ آیا کسی در تهران نیست که نسبت به اوضاع آن دغدغه هایی داشته باشد؟ اگر فرد و گروه و جمعیتی اهل شهر و مقیم و دلبسته به شهر وجود دارد که خود را تهرانی می داند و نسبت به شهر احساس خوبی دارد چرا در قیل و قال های موجود حاضر نمی شود و از حیات شهر تهران دفاع نمی شود؟