برای دو پرنده محبوس در قفس: حسین و مهدی / داود روشنی

دویست روز از بازداشت دو جوان مبارز حسین نورانی نژاد و مهدی محمودیان را پشت سر گذاردیم. دو جوانی که مانند خیل عظیمی از جوانان دیگر به جرم سخن گفتن و ابراز عقیده و اعتراض کلامی و سر خم نکردن در برابر ظلم به بند کشیده شده اند. دو فرزند انقلاب که دوست و دشمن در تعهد و اعتقادشان به میهن و ملت رنج کشیده خود تردیدی ندارند. اما دویست روز پیش این دو جوان را به بند کشیدند تا به خیال خام خود شاید نکته ای منفی و خیانت آمیز و قابل استناد در دادگاه در عملکردشان کشف کنند و ایندو را محکوم نمایند برای درس عبرت مبارزین جوان و البته تحکیم پایه های دولت کودتایی خود!

حسین عزیز!

هنوز صدای دلنشین شعر هایت و دکلمه هایت در مراسمهای شبهای قدر و محرم در گوشم نجوا می کند. سالها بود که به اجرای مراسمات مذهبی تو در جمع مبارزین اصلاح طلب عادت کرده بودم. ایام عبادت و عزاداری که می شد همه می دانستیم که بانی ومجری اینگونه مراسمات حسین نورانی نژاد است از اینرو همه از تو در مورد مکان و زمان مراسم می پرسیدند . صدای حزین تو با آن اشعار و جملاتی که می خواندی فضای مجلس ما را همیشه دلنشین و نورانی می کرد. تو سند و خاطره دینداری جوانان مبارزی تا به ظالمین متحجر ثابت کنی که فرزندان ایران زمین نه بی دینند و نه لاابالی! تهمتی که بارها و بارها از سوی این متحجرین برای کشیدن نقاب حق بر چهره خود، به جوانان این مرزو بوم وارد کرده اند.

حسین جان!

ایام محرم سال گذشته تو در بند بودی و کسی نبود تا حال و هوای مجلس عزاداری ما را به سوز و شکوه و عظمت 1400 سال پیش ببرد. ایام محرم پارسال برای من که محرم را به صدای تو عادت کرده بودم حال و هوایی نداشت کسی نبود که در این ایام با من در مورد فلسفه قیام عاشورا به بحث بنشیند تا از دل این بحث ها سوژه های ناب و جدید برای تفکر و عمق بخشیدن به شناخت خودم از عاشورا بیابم. تو نبودی و من هم راستش چندان شور و حال گذشته را برای مطالعه و بررسی نداشتم. من هنوز به جای خالی تو در آن ایام عادت نکرده بودم!

و اما تو! می دانم که در تحمل سختی و رنج زندانی که بزرگیت را تداعی می کند آرام و صبوری! چون خود می دانی که بی گناهی و وجدانت در برابر گذشته ات فروتن و متواضع است. می دانم که زندان جسم، برای روح بلند تو حایلی نیست و تو در دنیای عظیم و بی کران درونت آزادی و آزادگی را برای ملت و میهن خود فریاد می زنی. ما به تو و پایمردی ات افتخار می کنیم و تو نیز به وجود خود افتخار کن.

مهدی عزیز!

هنوز سخنان محکم و منطقی ات در دفاع از حقوق بشر و آزادی مردم میهنت در گوشم نجوا می کند. چه بحثهای زیبا وعمیقی با تو داشتم بحثی را شروع می کردیم دادو بیداد و تقلا می کردیم در نهایت هم به جمع بندی واحدی می رسیدیم.

همیشه تلاشهای بی وقفه ات را برای گرفتن رضایت از اولیای دم برای محکومین به اعدام برای قتل نفس را تحسین کرده ام. خود شاهد بودم که برای نجات جان یک انسان چه تلاشها و چه سفرها کرده ای. برایت مهم نبود که فرد اعدامی از چه مرام و مسلک یا دین و آیینی است. تنها چیزی که برایت مهم بود احترام به جان انسان بود و با رضایت گرفتن از اولیای دم، تمام تلاشت این بود که به اطراف خود و به مردم خود بفهمانی که جان انسان فارغ از اندیشه و دینش ارزشمند است. می گفتی که رضایت برای اولیای دم زیباتر و باشکوهتر و آرام بخشتر از اعدام قاتل است و می گفتی که کشتن یک انسان به مثابه کشتن همه بشریت است! آری مهدی عزیز تو دین خدا را بهتر از آنهایی فهمیده بودی که برای حفظ قدرت و مقام و منسب خود هموطنان خود را به گلوله بستند و هنوز هم احساس دینداری می کنند و برای عاقبت به خیری خود امیدوارند.

مهدی جان!

همیشه شجاعت تو برای افشای جنایتهای زندان کهریزک و دفن شبانه و غیر قانونی شهدای جنبش سبز را تحسین خواهم کرد. تو با این کارت به همه نشان دادی که چه ظلمی در حق جوانان وطنت رفته تنها به دلیل اینکه حق خود را مطالبه کردند! و البته به متحجرین دگم اندیش که ادعای دینداریشان گوش فلک را کر نموده نشان دادی که "قولوالحق ولو علی انفسکم"

دو ماه پیش روزی که تو را به دادگاه آوردند عجب روزی بود! بعد از ماهها دلتنگی توانستم تو را ببینم.هنوز هم علی رغم فشارها می گفتی و می خندیدی! وقتی حرف از زندانی بودن تو شد با قاطعیت گفتی که تو آزادی و آنهایی که تو را به بند کشیده اند زندانی اند، زندانی نفس خود و افکار پوچ خود!

دوستان آزاده و آزاد اندیشم حسین عزیز و مهدی عزیز سال نو بر شما مبارکباد. روزی خواهد رسید که ما دوباره دور هم جمع شویم اما اینبار درایران آرام و آزاد و آباد. امسال صبر و استقامت، توفیق ما باد و صبر و استقامت شما هم گوارای وجودتان.