آموخته ای دیگر از «کتاب خاطرات آیت الله العظمی منتظری»

بسمه تعالی

کتاب خاطرات آیت الله منتظری را بایستی فراتر از ذکر خاطرات سیاسی ایشان دانست. اگر با دیدی جامع به این کتاب بنگریم علاوه بر سیاست، واجد نکات اخلاقی فراوانی است. یکی از نکات اخلاقی که ایشان کرارا می فرمودند و در کتاب خاطرات نیز آمده و می توان گفت که هم مخالفان و هم موافقان حضرتش از آن غفلت نموده اند "لزوم شناخت شخص از روی کارنامه حیات اوست نه از روی تعظیم و تکریم افراد و یا خدای ناکرده از روی تحقیر و تکفیر اغیار."

ما شیعیان صفت معصومیت را تنها برای چهارده معصوم قائلیم و جز آنان را از اشتباه و خطا مصون نمی دانیم. پس چه شده است که برای تأیید یا تکذیب فردی به کلام غیر معصوم استناد می جوییم و از کارنامه روشن آن شخص بهره نمی گیریم؟

آیت الله منتظری در صفحه 684 از جلد اول خاطرات خود در ضمن این مبحث که راویان تاریخ دو نامه 6/1/1368 و 8/1/1368 را منتسب به امام خمینی می دانند و بیان می دارند که نامه اول در ذم آیت الله منتظری است و نامه دوم تا حدودی در مدح ایشان، استناد به آنها و کلا استناد به مشابه این نامه ها و نوشته ها را مردود می داند و می فرماید:

« بعضي از آقايان مي‎گفتند: "ما در جواب كساني كه به نامه 6/1 تمسك مي‎كنند مي‎گوييم آقاي منتظري مصداق نامه 8/1 امام است نه نامه ‏6/1"؛ من به آنها گفتم : "به فرض كه اين هر دو نامه از امام باشد من نه مصداق نامه ‏6/1 هستم و نه مصداق نامه ‏8/1، شخصيت و هويت افراد به نامه هاي امام نيست، با اين كه من بيش از شما به امام ارادت دارم ولي اين هويت هاي اعتباري منتسب به غير هيچ ارزش ندارد، هر كس خودش خودش است با خصلت هاي ذاتي و اكتسابي كه واجد است؛ منتظري در حد خودش فردي است مستقل و داراي فكر و نظر، و استاد برخي مسئولين بالاي نظام و علماي حوزه علميه قم و شهرستانها بوده است ".»

لذا بهتر است این نکته اخلاقی را آویزه جان خود قرار دهیم و شخصیت و هویت آیت الله منتظری را خصوصا و افراد دیگر را عموما، در سخنان دیگران و نامه های امام خمینی جستجو نکنیم. "کارنامه افراد، بهترین راه شناخت آنان است."

امید این که پوینده راه حق و حقیقت باشیم.

22/1/1389

سعیده منتظرالظهور