مقدمه : قبل از ورود به گزارش راهپيمايي، نكاتي تحليلي براي روشن ساختن برخي زواياي اين گزارش ضروري است.
يكم: آن تعداد پرشماري كه روز شنبه در خيابانهاي تهران حضور يافتند و از فضاي پياده روها براي راهپيمايي به سوي آزادي استفاده كردند ، به درخواست رهبران جنبش سبز و براي اجتناب از هرگونه خشونت و درگيري به خيابان اصلي نيامدند، اما توانستند ظرفيت پرتوان حضور خياباني جنبش سبز را يادآوري كنند.
دوم: نبود خبرنگاران حرفه اي رسانه هاي خارجي از يك سوي و بسنده كردن آنان به تماس با برخي از شاهدان و گزارش موضعي آن در رسانه هاي خود ، ظلمي به همت معترضاني بود كه حداقل 6 ساعت راهپيمايي را زير آفتاب سوزان و تحت فضاي امنيتي به انجام رساندند.
سوم: ظاهرا بي توجهي معدود خبرنگاران باقي مانده در پوشش اين رخداد در رسانه هاي خبري كه اخبار خود را به صورت محرمانه براي مقامات ارسال مي كنند ، به نحوه پوشش اخبار اين گزارش ها و لحاظ نكردن "محل آغاز" ، "حجم تداوم "و " نقطه پايان" راهپيمايي ، منجر به نديدن ميزان حضور معترضان شده است و همين موضوع باعث بدفهمي واقعيت تداوم اعتراضات از سوي مسئولان مي شود. و اين موضوع دقيقا مطلوب نهادهايي است كه خواستار برخورد نظامي - امنيتي با اعتراضات هستند.
چهارم: لازم است بار ديگر تاكيد شود قرار بود تظاهرات آرام ، بدون شعار ، بدون قطعنام و با حمل نمادهاي سبز صورت گيرد كه غير از مورد آخر كه اجراي آن خطر تحريك و اعمال خشونت نيروهاي لباس شخصي و انتظامي را در پي داشت ، همه اين اتفاقات صورت گرفت. فراموش نكنيم يكي از بزرگترين اجتماعات جنبش سبز تظاهرات سكوت بود كه در زمان خود مورد پوشش رسانه اي خوبي هم قرار گرفت.
پنجم: شايد عمده دليل كم توجهي رسانه هاي خارجي به اين رخداد مهم و اثرگذار را ، تمركز و حساسيت نيروهاي انتظامي و لباس شخصي كه به صورت نفوذي در راهپيمايي حاضر بودند بر تصويربرداري و ناگزير حجم كم تصاوير ارسالي به رسانه ها بايد جست.
علی رغم اعلام لغو راهپیمایی درخواستی رهبران جنبش سبز و گروههای اصلاح طلب از سوی آقایان موسوی و کروبی ، معترضان به نتایج انتخابات ، روز 22 خرداد 89 و در سالگرد انتخابات توام با تقلبی که منجر به اعلام پیروزی محمود احمدی نژاد شد ، به خیابان آمدند.
هزاران زن و مرد تهرانی از ساعت 4 بعد از ظهر و حتی قبل از آن در حاشیه خیابان انقلاب و آزادی از میدان امام حسین تا دانشگاه صنعتی شریف در نزدیکی میدان آزادی منتظر بودند تا با امواجی که تصور می رفت خیابانها را در نوردد ، به سوی " آزادی " حرکت کنند.
پیشتر و از روز چهارشنبه نیروی انتظامی و نیروی بسیج با مانورهای اعلام شده و نشده ، خود را برای رویارویی با تظاهرات آماده کرده بودند و نیروی انتظامی با تغییر تاکتیک ، حضور گسترده پیش از ورود تظاهرکنندگان را که در تظاهرات قبل به عنوان ابزاری برای ایجاد رعب در دستور کار داشت ، از برنامه خود خارج کرد تا احیانا باعث تحریک بیشتر مردم نشود.
با اینحال ماموران این نیرو راس ساعت 2 بعد از ظهر در نقاطی که به عنوان کانون های اعتراضی پیش بینی شده بود ، مستقر شدند.
این کانونها عبارت بودند از دروازه شمیران ، دروازه دولت ، میدان فردوسی ، چهار راه ولی عصر ، مقابل دانشگاه تهران تا میدان انقلاب ، تقاطع چمران ، تقاطع شادمان و مقابل دانشگاه صنعتی شریف که در آن نقاط ، تمرکز نیروها و تجهیزات آنها به طرز آشکاری جنبه نمایشی پیدا کرده بود.و اينها همان نقاطي بود كه پيشتر تظاهركنندگان نيروهاي انتظامي را مقهور اراده خود كرده بودند.
درست ساعت 4 بعد از ظهر و با آغاز راهپیمایی غیر متمرکز معترضان که همراه با سکوت و در پیاده روهای خیابان انقلاب و ازادی انجام شد ، هزاران موتور سوار لباس شخصی بسیج با موتورهای جدید خود که صدای رعب آوری از آن ساطع می شد ، مناطق حد فاصل میان این نقاط استقرار را در پوشش خود گرفتند .
شاید هوشمندی معترضان ، تحت تاثیر هشدارهای سایت کلمه نزدیک به میر حسین موسوی که اعلام کرده بود توطئه ای برای به خشونت کشاندن راهپیمایی طراحی شده است ، بود كه باعث شد در طول 4 ساعت راهپیمایی ، کمتر شعاری شنیده شود.
با اینحال در 2 مورد عده ای سعی کردند شعارهای "الله اکبر" و " یا حسین ، میرحسین " سر دهند که سر دهندگان شعارها به شدت با باتوم مورد ضرب و شتم قرار گرفته و بازداشت شدند.
در اولین مورد عده ای در مقابل دانشگاه تهران شعار سر دادند که با مداخله لباس شخصی ها مورد سرکوب قرار گرفتند و شعاردهندگان همچون اسرای جنگی در ضلع شرقی دانشگاه به صورت چمپاتمه تا مدتها زیر آفتاب سوزان با سرهای پایین نگاه داشته شده و سپس به مقرهای تعیین شده منتقل شدند.
در رخداد دیگر ، عده ای سوار بر اتوبوس های بی.آر.تی اقدام به سر دادن شعار کردند که ماموران لباس شخصی پس از متوقف کردن اتوبوس ،عده ای از جوانان را بازداشت کردند.
شاید تخمین تعداد معترضان حاضر در راهپیمایی سالگرد 22 خرداد به دلیل پراکندگی آنان کاری متهورانه و بیهوده به نظر رسد ، اما شمارش بخشی از معترضان در پیاده روی خیابان انقلاب در چهار راه ولیعصر تهران ، میزانی تقریبی از استقبال معترضان را در تظاهرات سالگرد روشن مي سازد.
بین ساعت 5 تا 5:45 دقیقه بعد از ظهر، تقریبا در هر دقیقه حدود 100 نفر مسیر شرق به غرب خیابان انقلاب را می پیمودند و این در حالی بود که صدها نفر در سر چهار راههای بعد از این منطقه به آنان می پیوستند.
به این فرمول باید راهبندانهای نیروی انتظامی و انتقال راهپیمایان به خیابانهای فرعی را هم افزود که تقریبا در سراسر خیابان آزادی و انقلاب ، هرگاه بر شمار تظاهرکنندگان افزوده می شد ، در دستور کار نیروهای مستقر در تقاطع ها قرار می گرفت.
فيلمبرداري و تظاهر به تصويربرداري دقيق لباس شخصي ها از شهروندان معترض نيز گاه باعث مي شد تا تظاهركنندگان به سرعت از خيابان اصلي خارج شده و در نقطه اي ديگر به خيابان اصلي بپيوندند.
همچنین خودروهای پرشمار که در ترافیک سنگین دو طرف خیابان در این محفل شرکت جسته بودند نشان از استقبال گسترده از تظاهرات سالگرد داشت.
صرف نظر از چند مورد از برخوردهای خشن لباس شخصی ها و معدودی از بازداشت های غیر قانونی صورت گرفته در طول چهار ساعت ، تظاهرکنندگان در سالگرد انتخابات متقلبانه توانستند حق تظاهرات مسالمت آمیز مندرج در اصل 27 قانون اساسی را با اقتدار و پایداری خود از حکومت باز پس گیرند.
همچنین هوشیاری و توجه تظاهرکنندگان سالگرد انتخابات به هشدارهای رهبران جنبش سبز ، مانع از اجرای سناریوی سرکوب و خشونت طراحی شده از سوی دولت شد.
تظاهرات اعتراضی سالگرد 22 خرداد به نحو قاطعی نشان داد پتانسیل خیابانی جنبش سبز به رغم تمام تهدیدها ، خسارات جانی و مالی ، همچنان یک مزیت برای این نهضت محسوب می شود که هر گاه لازم باشد می تواند به رغم نداشتن رسانه و تریبون از دل شبکه های اجتماعی مجازی و خانوادگی به سرعت عملیاتی شود.
این تظاهرات بار دیگر روشن ساخت که جنبش سبزهرگز ماجرای 22 خرداد 1388 را فراموش نخواهند کرد و پتانسیل اعتراضی خود را تا رسیدن به خواستهای خود حفظ خواهد کرد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر