جناب دکتر احمدی نژاد! اضافاتش پیش کش!

به این موضوعات و تیترهای جنجالی توجه کنید: "زلزله در تهران با تاخیر مواجه شده"، "خروج حداقل 5 میلیون نفر از تهران در ازای پرداخت یک یارانه درست و حسابی (!)...، "با دو بچه کافی است مخالفم" ، "ایجاد صندوق آتیه فرزندان و اهدای یک میلیون به هر نوزاد و اهدای وام ازدواج 120 میلیونی به آنان"، "افزایش جمعیت کشور به 150 میلیون" و ........



اشتباه نکنید این موضوعات جنجالی، مباحث مطرح شده ی یک سال گذشته ی جریانات مخالف و افراطی با قصد و سوی نامطمئن و ناسالم یا اظهارات یک دوره ی مدیریت یکی از معاونین ناحیه سوم شهرداری رباط کریم از باب خودشیفتگی و جنجال سازی بیخودکی ! نیست، بلکه سخنان جناب آقای احمدی نژاد رییس دولت دهم، ظرف همین یکی دو روز اخیر است.



البته نگارنده تردید ندارد این نوع جمله بندی ها و جنجال سازی ها برای مردم عزیزی که اخبار و گفتارهای جناب احمدی نژاد را در دولت نهم پیگیر بودند، چندان هم تعجب اور نیست، چرا که جناب ایشان بیش از این ها مسبوق به سابقه هستند و بسی بیش از این، سر و صداهایی چنین به پا کرده اند، اما آنچه باعث شگفت نگارنده شد ، خیز، همت و رجعت یکباره ی جناب احمدی نژاد برای بازگشت و عظیمت به مسیر و نقطه ی گذشته است. نقطه ای که او پس از انتخابات جنجالی دهم ریاست جمهوری ، از ان فاصله ای نسبی گرفته بود.



احمدی نژاد، پس از انتخابات به دلایلی (شاید به واسطه ی توصیه هایی) ایام را به سکوت گذراند و یا اگر سخنی بر زبان راند، حواسش جمع بود جنجال و تنشی در پی نداشته باشد، اما اندک اندک، او ادبیات و منش شخصیتی سابق خویش را بازمی یابد تا نکند تصور شود که می توان بدون جنجال و وعده و وعیدهای طلایی و خیره کننده، واقع نگر بود و صلاح جامعه را نیز در نظر گرفت.



آری، جناب دکتر احمدی نژاد، پس از کشمکش های حوادث تلخ پس از انتخابات، مجدداً فضا را برای سخنانی جنجال آفرین مساعد دید. او برای چندمین بار در روزهای اخیر در دفاع از طرح های دولت و ناراحتی از مجلسیان، سخنانی بر زبان راندند که گمان نمی رود ارباب نظر و تحلیلگران سیاسی و حتی عمده ی جریان های حامی دولت، آن را چیزی بیش از اظهار نظر شخصی تلقی کنند. لحنی که ایشان در دفاع از دولت و اقدامات انجام شده داشتند، لحنی است که بیشتر واکنش های افراطی در مورد دولت را مجال بروزمی دهد و فاصله ی تفاهم جناح های سیاسی بر سر مسائل کلان و مهم کشور را می افزاید و (احتمالاً) عکس نتیجه ای که ایشان در پی آن هستند را به بار می آورد.



مواردی که در ابتدای یادداشت، نگارنده بدان اشاره کرد ، به حدی جنجال افرین و شوربختانه کم مایه، سبک و فاقد کارشناسی های مرسوم است که ناظران را شوکه کرده است. حال انکه هر شهروندی می داند بحث جنجالی زلزله در تهران، چه وحشت و دل شوره ای در میان اهالی پایتخت به پا نهاده و البته هیچ کارشناسی نمی داند، پشت پرده این مفاهیم و کلمات نامیمون و بی ارتباط، چیست و گوینده از بیان آن، چه نتیجه ای را طلب می کند؟



یا مثلا این گفته را خوب بخوانید: من با یک حساب سرانگشتی که خودم کردم، متوجه شدم باید حداقل پنج میلیون نفر تهران را ترک کنند ..... (خطاب به اعضای نشست مذکور): دور هم بنشینید یک برنامه ی خوب برای این پنج میلیون نفر درست کنید، بگویید زمین می دهیم، وام کم بهره می دهیم، یک یارانه درست و حسابی هم می ذاریم تنگش می دیم."



ایشان در بخش دیگری از سخنان خود، بی آنکه تصور شود مجلسی (که در راس امور هست) هم هست و نیاز به نظر احتمالی آنان نیز است، گفته اند که هر نوزادی که متولد شود یک میلیون به حساب وی ریخته می شود و وقتی آن نوزاد به سن ازدواج رسید ، می توان برای وی وام 120 میلیونی گرفت!



جناب احمدی نژاد همچنین مجدداً تاکید کرده اند که با دو بچه کافیست مخالفم"، و گفته اند که چه خوب است جمعیت کشور به 150 میلیون برسد، کسی هم البته آن وسط خطاب به ایشان نگفت که "الحمدالله پول که هست، امکانات هم بسیار، دولت هم صد البته آینده نگر و دلسوز، و...." چرا به فکر ایران پانصد میلیون نفری نباشیم؟!



در این مورد و با توجه به اینکه جناب دکتر، کارشناس اغلب امور هم هستند ، پیشنهاد می کنم یکی از واحدهایی که احتمالاً در دانشگاه پاس کرده اند را مجدداً مطالعه فرمایند و به مشاوران معزز نیز، توصیه کنند: مطالعه ی کتاب ساده ی "تنظیم خانواده"، قطعاً ایشان و همداستانان ایشان را قانع می کند که با این ته مانده ی منابع حیف و میل شده ی خدادادی، چه فکری باید برای این نسل و نسل های آتی بکنیم؟، بچه دار شدن اضافه پیش کش!



اما، آن عده ای که رندانه، پیگیر سخنان جناب آقای احمدی نژاد هستند، قطعاً در لابه لای افاضات ایشان، به دنبال تناقاضات و گاه، تضادهای شیرینی هم هستند. حال نگارنده در میان همین چند بحث کوتاه مطرح شده از سوی ایشان، می پرسد: کدام سخنتان را باور کنیم، "خروج 5 میلیون تهرانی از تهران" یا "افزایش 150 میلیونی جمعیت ایران"؟



بیایید در رویاهایمان، پیشنه ها و سوابق اجرایی برخی و سیاهی های مانده بر آن را کنار بنهیم و تصور کنیم طرح جناب احمدی نژاد به مرحله ی عملیاتی رسید و اصلاً به بهترین شکل ممکن اجرا شد، 5 میلیون تهرانی خیلی سریع تهران را ترک کردند، به هر تهرانی رانده شده نیز یک زمین دو نبش در شرایط آب و هوایی خوب در شمال فلان شهر به همراه یک شغل نون و آب دار، یک یارانه ی درست و حسابی که شکم همه ی اعضای خانواده را سیر می کند و وام کم بهره داده شد. حال که به برکت طرح مبارک جناب دکتر، جمعیت تهران به 8، 9 میلیون نفر تقلیل پیدا کرده و خلوتی و آرامش رخ نمایانده و ترافیک و الودگی رخت بربسته، در راستای طرح بعدی جناب ایشان، مردم عزیز تهران به فکر بچه دار شدن اضافه و جمعیت 150 میلیونی ایران می افتند، پس دیری نمی پاید که جمعیت تهران، بیست میلیون نفر را هم میگذراند.آن موقع ، احتمالاً روز تکذیب ها و فراموشی هاست، احتمالا پاسخ این است که من گفتم؟ من؟ نگفتم!



نکته ی آخر اما، تندمزاجی جناب احمدی نژاد در مقابل مخالفان دیدگاههای ایشان است، ایشان حتی در گفت و گوی تلویزیونی خویش، علما را در مورد بحث 2 فرزندی خانواده ها، جایز به سکوت ندانسته و منتقدان را (در بهترین حالت) به باد انتقاد گرفتند و....



در این مورد خوب است ایشان تذکر حقیر را جدی بگیرند و بدانند ، خلاف طریقت کشور داری و سیرت و منش امام و انقلاب است که مسئولی (حتی بالاترین مسئول اجرایی کشور) خویش را فربه تر و فراتر از پرسش و سنجش دیگران ببیند و و بیاندیشد که داوری او به هر سمت و سویی و بی هیچ گفت و گوی، صواب است و از موضع عتاب و ترش رویی، بر دیگران بخروشد و این و آن را به اصناب تهمت ها بیالاید و چنین فضایی بر سخنان خویش بیافریند که گویی به واسطه ی آرای میلیونی، ایشان می تواند به راحتی نظر دلسوزانه مجلس و منتقدان خیرخواه مردم، ایراندوست و طرفدار نظام را رد کند و آن کند که خود می خواهد.





مصطفی فقیهی

مدیرمسئول و سردبیر خبرگزاری تعطیل شده ی انتخاب

faghihiMostafa@Yahoo.Com





منبع: کلمه