دل ‌نوشته مریم شربتدار قدس خطاب به همسرش فیض‌الله عرب سرخی به مناسبت آزادی

دیدم به خواب ، دوش که ماهی بر آمدی
کز عکس روی او شب هجران، سر آمدی

همین دیشب بود که فرزندانت عزم کردند تفألی بر دیوان حافظ بزنند و عجبا که این شعر آمد :
دیدم به خواب ، دوش که ماهی بر آمدی
کز عکس روی او شب هجران، سر آمدی
تعـبیـــر رفت یار ســفر کـرده می رســــد
ای کـاش هـر چه زودتـر از در ، در آمــدی
... و تو آمدی ماه من ! چه باشکوه و پر افتخار و با عزت که آمدنت نیز حدیثی بود از پی حکایت رفتن و ماندن .
گفتم و بارها گفتم "این نیز بگذرد" و گذشت ، نمی گویم چگونه ، اما گذشت ...
از سر ، گذشت اگرچه از دل نمی گذرد . از نهر به ظاهر آرام لحظات و روزها عبور کرد اما از سیل خروشان تاریخ و طوفان توفندۀ زمان ، عبور نخواهد کرد .
خواهد ماند حدیث ایثار و قهرمانی تو و همۀ آزادگان سبز میهنم .
می بینم فردای دبستان ها را که سرودهای کودکانمان سراسر ، حماسۀ مردان استوار و آزاده ای است که میله های خشن زندان ها در ایمان محکم آنان ذوب شده است .
تو آمدی بعد از دویست و هفتاد و سه روز که هر روزش قرن ها گذشت بر ما .
چه بیهوده می پنداشتم با آمدنت آرام خواهم شد که وقتی دیدمت تو نبودی ، بلکه چهرۀ دیگران بود که دیدم ، صورت مغموم دختران بدرالسادات مفیدی که چشمانشان پر از سؤال بود از ناکجاآباد مادر و چهرۀ امیدوار پرستو سرمدی که در انتظار بازگشت حسین ، بال بال می زد .
نگاه همسر نوری زاد که تنها جرمش بیداری است و زاده شدن در نور .
خدایا چه دعایی بخوانم تا چهرۀ محجوب مهسا امرآبادی نیز با دیدن مسعودش مشعوف شود ؟
و من تاب نگاه و چهرۀ معصوم دخترک محمودیان را نداشتم که با دیدن آغوش باز همسرم بر روی نوه های خردسال ، دریایی از حسرت و غم را در خود انباشت و آتش آه سوزانش قلبم را برافروخت و شعله های سرکش مظلومیت را روانۀ خرمن بانیان این هجران کرد .
گمان نمی بردم که با آمدنت مجبور باشم نگاهم را از نگاه خانواده های سحرخیز، سلیمانی، پناهی، باقی و زیدآبادی و ... مخفی کنم و لذت یک لحظه ایستادن در کنار تو برایم از شرم آورترین لذت ها شود .
اینک قامتت را می نگرم قهرمان جاودانۀ من که چون کوهی پرصلابت ، ضربات روزگاران سخت را متحمل شده و تابش آفتاب سوزان و بارش رگبارهای تند و غرش رعدآسای ابرها ، بر چین های صخره هایش نقش هایی زیبا خلق کرده است .
مقدمت را سبزه باران می کنم و آرزوهایم را برای رهایی آزادگان سبز در بند ، بر بال های دعا تا عرش خدا می فرستم ، باشد که شادیمان با شادی یارانمان کامل شود .
اللهم فک کل اسیر